Georges de La Tour
Magdalena en haar metgezellen bereikten de berg mooi op tijd...
en troffen er massa's mensen aan die eromheen gelegerd waren.
Alle soorten zieken werden, in overeenstemming met de aard van hun ziekte, op verschillende plaatsen bijeengebracht onder lichte luifels en prieeltjes. Hoog op de berg waren de discipelen vriendelijk bezig met de massa in goede banen te leiden en mensen alle hulp te verlenen.
Rondom de leerstoel was een lage, halfronde muur en daarboven een luifel. Het publiek had hier en daar soortgelijke luifels opgezet. Op korte afstand van de stoel van de leraar hadden Magdalena en de andere vrouwen een comfortabele zitplaats gevonden op een kleine verhoging.
-
Rond tien uur...
beklom Jezus met zijn discipelen de berg...
gevolgd door de Farizeeën, de Herodianen en de Sadduceeën, en nam de leerstoel in.
De discipelen stonden aan de ene kant, de Farizeeën aan de andere kant, aldus een kring om Hem heen vormend. Meerdere keren tijdens Zijn toespraak pauzeerde Jezus, om Zijn toehoorders de gelegenheid te geven van plaats te wisselen, die verder weg zaten naar voren te komen, en die het dichtst bij zaten naar achteren, en Hij herhaalde dezelfde instructies ook verschillende keren.
Zijn toehoorders aten verfrissingen in de pauzes...
en Jezus Zelf nam een keer ook een hap te eten en een beetje te drinken.
Deze toespraak van Jezus was een van de krachtigste die Hij tot nu toe had gehouden.
Hij bad voordat Hij begon, en zei toen tegen Zijn toehoorders dat ze niet aanstoot aan Hem moesten nemen wanneer Hij God Zijn Vader noemde, want wie ook de Wil van de Vader in de Hemel doet, hij is Zijn zoon, en dat Hij werkelijk de Wil van de Vader volbracht, bewees hij overduidelijk.
Hierop bad Hij hardop tot Zijn Vader, en begon toen Zijn strenge prediking van boetedoening, op de manier van de oude profeten. Alles wat er vanaf de tijd van de eerste Belofte was gebeurd, alle figuren en alle bedreigingen, introduceerde Hij in Zijn verhandeling en liet zien hoe ze in het heden en in de nabije toekomst zouden worden verwezenlijkt.
Hij bewees de komst van de Messias uit de vervulling van de profetieën. Hij sprak over Johannes, de voorloper en voorbereider van de wegen, die eerlijk zijn missie had volbracht, maar wiens toehoorders koppig waren gebleven.
Toen somde Hij hun ondeugden op, hun huichelarij, hun verafgodeen van zondig vlees. Hij schilderde in felle kleuren de Farizeeën, Sadduceeën en Herodianen. En sprak met grote warmte over de toorn van God en het naderende Oordeel, over de verwoesting van Jeruzalem en de tempel, en over de diverse rampen die over hun land hingen.
Hij citeerde veel passages uit de profeet Malachias, legde ze uit en paste ze toe op de Voorloper, op de Messias, op de zuivere offerande van brood en wijn van de Nieuwe Wet (waarvan ik duidelijk begreep dat dat het Heilig Misoffer betekende), op het Oordeel wachtend op de goddelozen, tot de Tweede Komst van de Messias op de laatste dag.
En Hij sprak over het vertrouwen en de troost die degenen die God vreesden dan zouden ervaren. Hij voegde er bovendien aan toe, dat de genade die van hen zou worden afgenomen aan de heidenen zou worden gegeven.
Vervolgens wendde Jezus zich tot de discipelen, spoorde hen aan tot vertrouwen en volharding, en vertelde hen dat Hij hen zou sturen om redding te prediken aan alle naties.
Hij waarschuwde hen om niet vast te houden aan de Farizeeën, Sadduceeën of Herodianen, die Hij in levendige kleuren portretteerde met vergelijkingen die net zo juist als dat ze treffend raak waren. Dit was bijzonder hinderlijk voor laatstgenoemden, aangezien niemand publiekelijk bekend wilde staan als Herodiaan. Zij die zich bij deze sekte aansloten, deden dat meestal in het geheim.
-
Toen Jezus in de loop van zijn onderricht opmerkte...
dat als zijn toehoorders de hun aangeboden redding niet zouden aanvaarden, het voor hen erger zou zijn dan voor Sodom en Gomorrha...
stapten enkele Farizeeën, gebruik makend van een pauze, naar Hem toe met de vraag: 'Zal dan deze berg, deze stad, ja, zelfs het hele land samen met ons allemaal worden verzwolgen? En kan er zelfs nog iets ergers gebeuren?'
Jezus antwoordde: 'De stenen van Sodom werden verzwolgen, maar niet alle zielen. Want deze laatsten wisten niet van de Belofte, noch hadden zij de Wet en de profeten.'
Hij voegde er enkele woorden aan toe, die ik begreep over Zijn eigen toekomstige afdaling naar het voorgeborchte, en waaruit ik opmaakte dat veel van die zielen gered waren.
Toen hij terugkeerde naar de Joden van Zijn eigen tijd, herinnerde Hij hen eraan dat zij een uitverkoren ras waren, dat God tot één natie had gevormd, dat zij instructies en waarschuwingen hadden ontvangen, de beloften en het besef, dat als zij die verwierpen, en volhardden in hun ongeloof, niet de rotsen, de bergen (want die gehoorzaamden de Heer), maar hun eigen stenen hart, hun eigen ziel, in de afgrond zouden worden geslingerd. En aldus, zou hun lot zwaarder zijn dan dat van Sodom.
Toen Jezus zo heftig...
de schuldigen tot boetedoening had aangespoord...
toen Hij zo streng het oordeel had uitgesproken over de verstokten...
werd Hij opnieuw een en al Liefde.
Nodigde alle zondaars uit om tot Hem te komen...
en stortte zelfs tranen van medelijden over hen.
Toen smeekte Hij zijn Vader om hun hart te raken...
opdat sommigen, enkelen, ja, zelfs één, hoewel belast met allerlei soorten schuldgevoelens, tot Hem zou terugkeren. Kon Hij maar één ziel winnen, dan zou Hij alles met deze ziel delen, Hij zou alles geven wat Hij bezat, ja, Hij zou zelfs Zijn leven opofferen om ze af te kopen.
Hij strekte Zijn armen naar hen uit en riep uit: 'Kom! Kom naar Mij, jullie die vermoeid en beladen zijn met schuld! Kom naar Mij, jullie zondaren! Doe boete, geloof en deel het Koninkrijk met Mij!'
Daarop, zich tot de Farizeeën wendend, tot Zijn vijanden, opende Hij Zijn armen ook voor hen...
en Hij smeekte ze allen, in ieder geval één van hen, om tot Hem te komen.
-
Magdalena had tussen de andere vrouwen plaatsgenomen...
met de zelfverzekerde uitstraling van een dame van de wereld...
maar haar manier van doen was slechts pose.
Ze was innerlijk verward en ten prooi aan innerlijke strijd.
Eerst keek ze rond naar de menigte, maar toen Jezus verscheen en begon te spreken, waren haar ogen en ziel alleen op Hem gericht. Zijn aansporingen tot boetedoening, zijn levendige beelden van ondeugd, zijn dreigementen met tuchtiging, troffen haar krachtig, en niet in staat om haar emoties te onderdrukken, beefde en huilde ze onder haar sluier.
Toen Jezus, Zelf tranen vergietend vol liefdevol mededogen, zondaren riep om tot Hem te komen, werden veel van Zijn toehoorders ontroerd. Er was beweging in de kring en de menigte verdrong zich om Hem heen. Ook Magdalena, en in navolging van haar voorbeeld ook andere vrouwen, kwam een stap dichterbij.
Artemisia Gentiles
Maar toen Jezus uitriep:
'Ah! Als er ook maar één ziel tot Mij zou komen!'...
was Magdalena zo ontroerd dat ze meteen naar Hem toe wilde vliegen.
Ze deed al een stap naar voren, maar haar metgezellen, die enige verstoring vreesden, hielden haar tegen en fluisterden: 'Wacht! Wacht!'
Deze beweging van Magdalena trok nauwelijks aandacht van de omstanders, aangezien de aandacht van allen op Jezus' woorden was gericht.
Jezus, zich bewust van Magdalena's opwinding, sprak woorden van troost die alleen voor haar bedoeld waren. Hij zei: 'Als er ook maar één kiem van boetedoening, berouw, liefde, geloof, hoop als gevolg van mijn woorden op een arm, dwalend hart is gevallen, dan zal het vruchten afwerpen. Dan zal het zal het ten goede wortel schieten in die arme zondaar, zal het leven en gaan groeien. Ikzelf zal het voeden, zal het cultiveren, zal het aan Mijn Vader aanbieden.'
Deze woorden troostten Magdalena, terwijl ze haar diepste ziel doorboorden...
en ze ging weer zitten tussen haar metgezellen.
[emmerich]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten