liedje van Russische
Twee ernstig zieke mannen
lagen in dezelfde ziekenkamer.
De een lag bij het raam, de ander
bij de deur, waar geen licht was.
De een keek voortdurend uit het raam,
de ander staarde alleen naar de verf op de deur.
En degene bij de deur wilde weten,
hoe het leven buiten het raam eruitzag.
De eerste patiënt vertelde hem enthousiast
wat hij vanuit het raam zag:
"Een rustige rivier, een houten steiger,
en een kat loopt langs de oever.
Wolken drijven door de blauwe lucht,
zo grillig als kleine dieren.
Twee vissers zitten op de steiger,
een oude vrouw loopt er met haar kleinzoon."
En zo ging het elke dag door –
soms over een sprookjesbos, soms over geliefden...
De andere buurman stopte zelfs met eten,
omdat hij zich zo tekortgedaan voelde.
Hij werd gekweld door woede en jaloezie,
die hem langzaam verteerde.
Hij kon niet begrijpen
waarom hier zoveel onrecht was!
Op een dag werd de buurman bij het raam ziek,
zo ziek dat hij zich niet eens meer kon oprichten.
Hij begon te stikken
en kon niet eens bij zijn knopje komen.
De buurman bij de deur had op het knopje kunnen drukken,
en had een verpleegster kunnen roepen.
Maar hij deed het niet, en bleef gewoon liggen,
terwijl hij ijverig zijn ogen dichtkneep.
De volgende ochtend kwam de verpleegster
om het bed van de overledene te verschonen.
De buurman vroeg, en zij hielp hem,
om in datzelfde bed te gaan liggen.
Toen hij eindelijk het raam uit keek,
verkrampte een ader in zijn nek.
In plaats van wat hij wilde zien,
was daar enkel een lege, hoge muur.
Hij was geschokt en vertelde de zuster
over het stille, heldere water...
Over het sprookjesbos, over de houten pier,
en de hemel vol krullende schapen...
Ach, had hij 't maar gezien, zei de zuster,
zijn leven lang is hij blind gebleven.
"Waarom dan?"... fluisterde de patiënt.
"Tja, hij wilde jou enkel wat troosten."
