'Toen vroeg Bärbel welke afbeelding voor de kapel gebruikt moest worden.
De verschijning wees naar het altaartje langs de weg met de afbeelding van de Driemaal Wonderbaarlijke Moeder en zei: deze afbeelding moet gebruikt worden, omdat er al een groep mensen bijeengekomen is die ervoor gebeden en offers gebracht hebben.
Zij had deze offers aanvaard, en wilde dat nog veel meer mensen naar deze afbeelding geleid zouden worden, en haar, als aan haar toegewijde slachtoffers, de macht zouden geven, om het Koninkrijk van de Koning van de Vrede te stichten.
Wanneer deze schare zou beginnen met haar wil te vervullen, zou zij vanaf deze plek de eerste en grootste wonderen verrichten. Zij zou dit altijd doen op de plek waar mensen haar boodschap voor het eerst herkenden en volgden. De wonderen zouden echter alleen zichtbaar zijn voor haar kinderen, omdat ze in het geheim zouden plaatsvinden.
-
De verschijning spoorde Bärbel aan te bidden.
"Mijn kinderen moeten de Eeuwige prijzen en verheerlijken en Hem danken.
Daartoe heeft Hij hen geschapen, tot Zijn eer."
Er moet veel gebeden worden voor zondaars.
Daarom moeten velen zich beschikbaar stellen voor haar,
zodat zij hen gebedsinstructies kan geven.
Er zijn veel zielen die simpelweg wachten
op de gebeden van hun kinderen.
Ze zei ook dat men na elke rozenkrans de aanroepingen
"Gij Grote...", "Gij Getrouwe..." en "Gij Middelares van alle genaden"
moet bidden.
Toen de verschijning ophield met spreken,
werd ze plotseling omringd door een grote groep engelen.
Ze droegen lange witte gewaden, knielden op de grond en bogen diep.
Ze baden een lofgebed tot de Allerheiligste Drievuldigheid.
Eerst baden ze een lofgebed tot de Vader.
Toen het gebed was afgelopen, vroeg de engel Bärbel het te herhalen.
Dat deed ze.
Na het amen sprak de engel:
"Grote Middelares van Genade"
Bärbel antwoordde: "Bid voor ons."
Daarna volgde een lofzang op de Zoon.
Bärbel bad opnieuw.
Op de aanroeping "Trouwe Middelares van Genade"
antwoordde Bärbel opnieuw: "Bid voor ons."
Evenzo volgde een lofzang op de Heilige Geest
met de aanroeping: "Middelares van alle genade."
Waarop Bärbel antwoordde: "Bid voor ons."
Terwijl pastoor Humf en zijn zus niets hoorden tijdens Bärbels dialoog met de verschijning,
maar alleen haar lippen zagen bewegen, hoorden ze Bärbel wel duidelijk en vloeiend
het lofgebed tot de Allerheiligste Drie-eenheid opzeggen.
"...Wees gegroet, eeuwige Heerser, levende God, altijd aanwezige, vreeswekkende en rechtvaardige Rechter, altijd goede en barmhartige Vader, U zij vernieuwd en te allen tijde aanbidding, lof, eer en glorie, door Uw zonovergoten Dochter, onze wonderbaarlijke Moeder.
Wees gegroet, geofferde God-Mens, bloedend Lam, Koning van de Vrede, Boom des Levens, Gij ons Hoofd, Dood naar het hart van de Vader, eeuwig uit de Levende geboren, eeuwig regerend met de Zijnde, U zij vernieuwd en te allen tijde macht, glorie, grootheid, aanbidding, verzoening en lof, door Uw onbevlekte Moeder, onze wonderbaarlijke Moeder.
Wees gegroet, Geest van de Eeuwige, altijd stromende, eeuwig actieve God, Gij Vloed van Vuur van de Vader naar de Zoon, Gij Brullende Storm, die kracht, licht en vurigheid blaast in de ledematen van het eeuwige lichaam, Gij Eeuwige Vlam van Liefde, vormende Geest van God in de levenden, Gij rode stroom van Vuur van de Eeuwig Levende naar de stervelingen, U zij vernieuwd en te allen tijde kracht, glorie en schoonheid, door Uw met sterren gekroonde Bruid."
Vervolgens werd Bärbel gevraagd
om samen met de verschijning de Immaculata-Rozenkrans te bidden.
De verschijning zei steeds "Amen" en bad het "Eer aan God" helemaal alleen
Terwijl ze dit deed, boog ze diep, net als alle engelen.
Hetzelfde gebeurde met de naam van Jezus.
Na de Rozenkrans gaf de verschijning de zegen, net als in mei.
Ze spreidde haar handen in zegen en sprak een gebed tot de Heilige Drie-eenheid,
dat Bärbel zich niet woordelijk kon herinneren.
Ze bad voor de Kerk, dat zij haar positie zou erkennen
en de wil van de Vader zou respecteren.
Ze vroeg de Drie-ene God om de Kerk
door haar te mogen zegenen
en vrede schenken.
Vanaf het begin was de verschijning
veel mooier en meer verheerlijkt dan in mei.
Ze was zo vriendelijk en hartelijk.
Er was iets van grote pijn op haar gezicht te lezen.
Ze klaagde dat haar kinderen haar in de steek lieten.
En dat ze hen daarom niet naar de Verlosser kon leiden.
Dit was een groot verdriet voor haar.
Toen de engelen begonnen te bidden,
werd de verschijning nog mooier, helderder en stralender.
De drievoudige kroon van stralen boven haar hoofd was zo helder en groot
dat hij de hele hemel bedekte.
Toen de Moeder Gods haar zegen gaf,
strekte ze haar handen uit zoals een priester voor de consecratie.
Op dat moment zag Bärbel talloze stralen uit haar handen komen,
die door de engelen heen gingen en door haar zelf, en omhoog naar de hemel.
De stralen kwamen vervolgens uit haar hele gestalte en doordrongen alles om haar heen,
als een zonnestraal die door een venster schijnt.
De verschijning was volkomen helder en transparant geworden;
ze was zo onbeschrijfelijk mooi en puur.
Bärbel was alles om haar heen vergeten;
ze wist maar één ding: dat dit de Moeder van de Verlosser was.
Ze straalde een gloed uit die onvergelijkbaar helderder was
dan de straling van de zon.
Bärbel was als verblind
zodat ze haar ogen afwendde
en toen was de verschijning verdwenen
en daarmee verdween alles wat helder en mooi was.
Van de visioenen en de bijbehorende toespraken
zagen en hoorden pastoor Humpf en zijn zus Anna niets.
Zelfs niet Bärbels vragen.
Ze hoorden alleen het gebed van de engel tot de Allerheiligste Drie-eenheid,
dat pastoor Humpf in steno noteerde.'
[bron]
