vrijdag 14 augustus 2026
kleine gilles 9
Zijn leven werd abrupt beëindigd
voordat hij zelfs maar het seminarie kon betreden.
Op 15j. leeftijd, nog steeds lijdend aan incontinentie en groeiachterstand,
verslechterde zijn toestand op 24 februari 1960 plotseling.
Hij werd getroffen door een zeer snelle ziekte [vgl. Carlo Acutis...]
en binnen minder dan 48 uur werd zijn situatie kritiek.
De pastoor van Seilhan, pr. Bertrand Ricaud, werd erbij geroepen
en Gilles ontving de laatste sacramenten.
Volgens zijn naasten begreep hij dat zijn dood naderde,
maar vertoonde geen enkel teken van paniek.
Hij bad, vroeg God om vergeving
en trachtte ook zijn familie gerust te stellen.
Op 26 februari 1960, rond 6 uur 's ochtends,
overleed Gilles in zijn ouderlijk huis in Seilhan.
Hij was 15 jaar en 3 maanden oud.
Op de dag van zijn overlijden
vonden er verschillende ongelooflijke gebeurtenissen plaats.
Op het precieze moment van zijn dood, kwam een zwerm vogels
tegen zijn raam pikken, alsof ze hem gezelschap wilden houden.
Maar dat is niet alles.
Zijn trouwe hond, loyale metgezel, stierf ook, diezelfde dag,
evenals de twaalf vogels in zijn volière.
Gilles ligt begraven op het kerkhof van Seilhan.
Mensen komen er nog steeds om te bidden.
Zij het steeds minder...
Sommigen zeggen dat ze door zijn voorspraak
genade hebben ontvangen.
[bron]
kleine Gilles 8
Na de veroordeling van Espis
leidde Gilles een meer teruggetrokken leven.
Het gezin werd slachtoffer van oplichting en raakte geruïneerd.
Daardoor verhuisden zij naar Seilhan,
een dorpje in de Haute-Garonne,
niet zo ver van Lourdes.
Ver weg van de bijeenkomsten en controverses in Espis
wordt Gilles niet beschreven als een somber kind
dat zich nu boos van de wereld afkeerde.
Integendeel, hij hield van grappen maken,
de natuur observeren en voor dieren zorgen.
Familieverhalen benadrukken zijn tederheid.
Gilles leek in dieren eenvoudige, onbevangen wezens te zien
waaraan hij zich spontaan hechtte, met diepe genegenheid
voor de schepping.
-bankje in Seilhan dat herinnert aan
Ondanks het einde van Espis,
viel zijn eigen innerlijk leven niet stil.
Gilles bleef beweren dat hij de Maagd Maria zag,
niet langer in het bijzijn van menigten,
maar in de beslotenheid van zijn ouderlijk huis.
De laatste verschijning op 15 augustus 1958,
het feest van Maria Hemelvaart.
Gilles is dan 13j. oud.
In hun huis te Seilhan richtte de familie een kleine gebedsruimte in,
die volledig bewaard is gebleven en nu beheerd wordt door Gilles' broer.
Zes minuten lopen voorbij het kerkhof: 7 rue du Village.
In deze kapel wijdde Gilles zich aan een van zijn favoriete bezigheden:
het opdragen van - zogenaamd 'witte' - missen.
Voor hem was het niet zomaar een spel,
het was de uiting van een roeping.
Gilles wilde priester worden.
Hij legde in zijn kinderlijke taal uit
dat hij Jezus in de eucharistische hosties wilde plaatsen!
Later sprak hij ook over zijn wens om missionaris te worden.
Met deze 'messes blanches' zocht hij geen aandacht.
Hij oefende simpelweg wat hij hoopte ooit te bereiken:
de mis kunnen opdragen, de sacramenten toedienen,
over God spreken en zijn leven aan Christus wijden.
Maar Gilles zou nooit priester worden...
[bron]
kleine Gilles 7
In Parijs werd de vijfjarige onderzocht
door de artsen André Berge en Delonet,
bijgestaan door de jezuïet-psycholoog Louis Beirnaert,
een van de sleutelfiguren in de dialoog psychoanalyse-christendom in Frankrijk.
Ook dr. André Berge was een van de meest vooraanstaande figuren
in de 20e-eeuwse Franse kinderpsychiatrie en psychoanalyse.
Aan het einde van hun onderzoeken
werd geen psychische aandoening vastgesteld.
De conclusie die werd meegedeeld, was heel eenvoudig:
Gilles is gezond in lichaam en geest.
Dit resultaat bewees uiteraard níet
de bovennatuurlijke oorsprong van de verschijningen,
maar het sloot een gemakkelijke verwerping uit:
die van een geestelijk ziek kind...
Desalniettemin bleven de algemene conclusies
van de bisschoppelijk commissie negatief.
Op 7 december 1950
-een maand na het dogma van Pius X-
publiceerde de bisschop van Montauban zijn eindoordeel.
Hij verklaarde dat de beweging die in Espis was ontstaan,
geen tekenen van goddelijke inspiratie vertoonde.
Verbood gelovigen om voor devotionele doeleinden naar het bos te gaan
en verbood de verspreiding van documenten bedoeld om de verschijningen te promoten.
Het vonnis betrof de gebeurtenissen in het gebied als geheel.
Dus ook de verschijningen aan Gilles Bouhours!
Opmerkelijk:
terwijl de jonge Gilles in perfecte gezondheid naar Parijs ging,
kon de kleine jongen bij thuiskomst plots niet meer lopen
en leed hij aan een ernstige urine-incontinentie.
[bron]
kleine Gilles 6
Tijdens het verblijf van de kleine Gilles in Rome,
ging de nieuwe bisschop van Montauban door met het ophelderen
van de mariale gebeurtenissen in Espis.
Op 2 februari 1950 al
stelde Mgr. Louis de Courrèges d'Ustou een onderzoekscommissie in.
Bestaande uit theologen, specialisten in mystiek leven, priesters en deskundigen
die de getuigenissen, boodschappen, gerapporteerde genezingen
en de mogelijk afwijkende psychische toestand van de zieners
moesten bestuderen en beoordelen.
Na Gilles' terugkeer, op 30 augustus 1950
-en dus vóór de afkondiging van het nieuwe dogma-
vroeg hij de gelovigen om niet langer naar het bos te gaan,
tot het onderzoek zou zijn afgerond.
Gilles en zijn vader stopten meteen
met het bijwonen van de grote bijeenkomsten
op de 13e van iedere maand.
Dit is een belangrijk verschil!
Want hoewel de vader en zoon overtuigd bleven van de echtheid van de verschijningen,
stemden ze ermee in zich te schikken naar het oordeel van de religieuze autoriteit.
Maar... voordat de bisschop een oordeel zou vellen,
wilde hij eerst weten met wat voor kind hij te maken had.
Is Gilles een kwetsbaar kind? Makkelijk beïnvloedbaar?
Lijdt Gilles aan een psychische stoornis?
Kan hij verbeelding van werkelijkheid onderscheiden?
Om deze vragen te beantwoorden, accepteren zijn ouders
dat hun zoontje helemaal alleen naar Parijs zal worden gestuurd.
Zijn vader vertrouwt m.a.w. de bisschop
én de Kerk.
[bron]
kleine Gilles 5
Stapje voor stapje
werd Gilles het meest bekende gezicht van Espis.
En toen... werd hem een volkomen onverwachte missie toevertrouwd!
Op 13 maart 1949 beweerde Gilles een geheim te hebben ontvangen
dat hij alleen aan de paus mocht onthullen.
Hij is dan bijna 5 jaar oud.
Zijn vader besloot hem mee te nemen naar Rome.
Hun eerste reis werd georganiseerd in december 1949.
Maar Gilles kon paus Pius X niet persoonlijk ontmoeten,
noodzakelijke voorwaarde om zijn boodschap over te brengen.
De jongen keerde daarom terug naar Frankrijk
zonder te zijn geslaagd in zijn missie.
Eind april 1950,
op Gilles blijvende aandringen
vertrekken hij en zijn vader opnieuw naar de Eeuwige Stad.
Na enkele dagen wachten en verschillende ontmoetingen met religieuze leiders
wordt de langverwachte privé-audiëntie dan toch verleend.
-H. Thérèse (15j.) bij Leo XIII-
En op 1 mei 1950 ontving Pius X de jonge ziener een-op-een.
Het kind was toen nog maar vijf jaar oud.
Onmiddellijk onthulde hij zijn geheim:
"De Heilige Maagd Maria is niet gestorven.
Zij is met lichaam en ziel naar de hemel opgestegen."
Na het gesprek met de paus
voelde Gilles zich bevrijd van zijn zwijgplicht.
Hij kon de boodschap nu ook publiek herhalen.
-Jeanne d'Arc (17) bij koning Charles VII-
De ontmoeting bleef niet onopgemerkt!
Op 10 juni 1950 verscheen een artikel in Gournale d'Italia
over de vijfjarige die door de paus was ontvangen.
Zes maanden na de audiëntie, op 1 november 1950,
proclameerde Pius X plechtig het dogma
Toeval?... Of was net Gilles' audiëntie het teken
waarom hijzelf via gebed had gevraagd?
[bron]
kleine Gilles 4
uit de krant Point de Vue van 25 augustus 1949:
"Bij aankomst in Espis,
ging het jongetje het bos in alsof hij het altijd al kende,
en wees zijn ouders meteen de plek van de verschijningen aan.
Emotioneel ten zeerste geraakt,
besluitten Gilles' ouders zich in Moissac te vestigen:
Zij kopen het plaatselijke hotel.
Van daaruit gaat het kind regelmatig naar het bos
Elke keer keert hij terug met een oogst aan nieuwe verschijningen.
Op 15 augustus 1948, bijna 4 jaar oud inmiddels.
ziet hij de aartsengel Michaël in gevecht, de demon verslaande.
Het kind beschrijft een 'grote hagedis' en een 'kleine mannetje met veren'.
Toch had hij nog nooit van de heilige Michaël gehoord..."
Nog geen 4 jaar oud, nogmaals!
in het septembernummer van 1953 van het tijdschrift Ici Paris:
"Vanuit de Verenigde Staten, Canada, Italië, Spanje en België
ontving de vader van de kleine ziener boodschappen voor het blonde kind,
mollig als een engeltje uit een glas-in-loodraam.
Allen verwachtend dat hij zich voor hen
tot de hemel zou wenden.
'Ik zeg geen woord tegen Gilles!' vertelt meneer Bouhours.
'Mijn God, wat verwachten jullie dan van me?
Ik ben tegelijk een gelukkige en ongelukkige vader.
Mijn vrouw en ik leven hier als in een droom.
We gehoorzamen ons kind in alles wat het ons redelijkerwijs opdraagt.
Zie, hij heeft me net gewaarschuwd dat we niet in Moissac zullen blijven.
Nou, als het zover is, dan vertrekken we!'"
[bron]
kleine Gilles 3
Wat noch de kleine Gilles, noch zijn familie wist,
is dat in het gehucht Espis eveneens mensen beweerden
de Heilige Maagd Maria te hebben gezien.
Vermeende verschijningen evenwel,
in augustus 1946.
Wanneer de Bouhours er in 1947 aankomen,
had de kerk ze al non grata verklaard.
Twee jonge meisjes waren het, die beweerden Maria te hebben gezien
- heel snel - en andere 'zieners' hadden zich bij hen aangesloten.
Er werden vergelijkingen getrokken met Fatima.
Een priester steunde hen: pater Michel Collin,
(die zich in 1960 tot paus zou uitroepen...)
Al in december van 1946, vier maanden later,
stuurde de bisschop van Montauban, P.M.Théas,
na een van de zieners te hebben ontvangen,
deze zeer duidelijke brief naar hem:
"Ik heb uw verslag van de gebeurtenissen zorgvuldig gelezen.
Mijn gevoel is zeer duidelijk: deze verschijningen zijn niet echt.
Vertel de anderen a.u.b. dat ze het slachtoffer zijn van een illusie."
Dat dus, op 12 december 1946.
Ondanks deze brief,
hielden de bijeenkomsten niet op,
en bleven de zieners beweren de Heilige Maagd te zien.
Gilles Bouhours arriveerde pas voor het eerst in Espis
bijna een jaar later: op 13 oktober 1947.
Hij had met de eerdere verschijningen
dus helemaal niets te maken.
[bron]
kleine Gilles 2
kort na zijn wonderbaarlijke genezing
werd evenwel Gilles' moeder ziek
en het gezin verhuisde daarom
voor een tijdje naar Arcachon
badplaats in de Gironde
Gilles groeide op zoals andere kinderen
speelde, rende, lachte en bracht tijd door met broers en zussen
gedurende de eerste twee jaar, geen ongewone verschijnselen
maar toen veranderde alles
in Arcachon beweerde het bijna 3-jarige kind immers
een 'mooie vrouw in een witte jurk' te hebben gezien
'met een blauwe sluier'
verschijning die gevolgd werd door vele andere
in de weken en maanden die volgden
op die leeftijd had Gilles uiteraard geen enkel theologisch besef
hij beschreef eenvoudigweg wat hij zei te hebben gezien
met de woorden van een klein peutertje
op een gegeven moment vroeg de Heilige Maagd
dat hij met zijn familie 'naar Espis' zou gaan
plek waarvan zij nog nooit hadden gehoord
(213km van Arcachon vandaan!)
toen zijn vader liet vragen waar het was
antwoordde Gilles: 'vlakbij Moissac'
uit een krantenartikel van 7 jaar later (sept. 1953):
"Gilles was drie jaar oud,
toen de hemel zich voor zijn ogen opende.
Het gebeurde in Arcachon, in de villa van zijn ouders.
Het kind was aan het lunchen toen plots
de lepel aan zijn lippen bleef hangen
zijn ogen wijd open...
Hij, die gewoonlijk aan tafel zong,
was plotseling sprakeloos.
'O papa, de mama uit de hemel...
ze lachte me toe, wat is ze mooi!'
Zijn vader: 'Wat zeg jij nou? Je bent gek!
Doe me een plezier en eet je soep op!'
De volgende dag met zijn vader in de tuin,
onder de kastanjebomen, riep hij opnieuw: 'Ik zie haar, de mooie dame!
O, maar ze huilt, ze huilt bloed!'
Hij keek recht voor zich uit.
'Niet huilen!' zegt papa, 'je hebt je bezeerd,
bent in de bamboe gevallen!'
Een paar dagen later,
reciteerde het kind het Parce Domine
dat niemand in zijn familie kende.
Parce, Domine, parce populo Tuo
Ne in aeternum irascaris nobis
'Waar heb je dat vandaan?'
'Het was van de dame!'"
[bron]
kleine Gilles 1
zijn verhaal doet een beetje denken
aan dat van de kleine Nellie of Holy God
(nog jonger overleden dan hij...)
dat van de kleine Gilles Bouhours
geboren op 27 november 1944 in Bergerac (Dordogne)
toen de Tweede Wereldoorlog ten einde liep
als derde kind van Gabriel en Madeleine
loodgieter en huisvrouw
al vroeg maakten zijn ouders zich zorgen over zijn gezondheid
op negen maanden kreeg hij immers hersenvliesontsteking
destijds vaak fataal bij gebrek aan behandeling
een vriendin, non van de Kleine Zusters van de Armen,
gaf aan de ouders echter twee bidprentjes met een relikwie:
eentje van de heilige Thérèse van Lisieux
en het andere van Abbé Daniel Brottier
(sinds 1984 zalig verklaard)
de twee afbeeldingen werden onder zijn kussen gelegd
volgens de familie herstelde het kind snel en onverwacht
gebeurtenis die zijn ouders diep heeft geraakt
maar nooit officieel als wonder is erkend
[wiki]
maandag 10 augustus 2026
laurentius 4
nee, de Laurenskerk in Rotterdam
is nooit een kathedraal geweest
die heeft de stad pas sinds 1956!!
(in neo-romaanse stijl)
de oude 'Grote Kerk' is al sinds 1572 protestants
maar Sint-Laurens is wel nog steeds
(voor de katholieken althans)
de patroonheilige
van Rotterdam
!!
vieren ze dit jaar heel bijzonder
omdat ze als bisdom inmiddels
70 jaar bestaan
met jawel...
o.a. een kleurwedstrijd
een stripverhaal in negen talen
en een Laurentiusestafette !!
(wat dat ook precies moge wezen)
Abonneren op:
Posts (Atom)