vrijdag 21 augustus 2026
maria koningin 3
viering van het feest van Maria Koningin des Hemels
op 22 augustus in Fairview, Quezon City,
bij Manila, drie jaar geleden
zalig de zachtmoedigen
want zij zullen het land bezitten
zalig wanneer men u beschimpt, vervolgt
en lasterlijk van allerlei kwaad beticht om Mijnentwil
verheugt u en juicht, want groot
is uw loon in de hemel
!!
-EDSA schrijn te Quezon
(Filipijnen)-
maria koningin 2
uitleg over het feest
door Filipijnen van Fairview
(een wijk in Quezon City
bij Manila)
zalig de armen van geest
want hen behoort het Rijk der Hemelen
zalig de zuiveren van hart
want zij zullen God zien
maria koningin 1
GEBED TOT MARIA, KONINGIN v/d HEMEL
door paus Pius XII
Vanuit de diepten van dit tranendal,
waar de bedroefde mensheid moeizaam voortschrijdt
doorheen de golven van deze zee van ons,
eindeloos geteisterd door de winden van hartstocht,
heffen wij onze ogen op naar U, o allerliefste Moeder Maria,
om getroost te worden bij de aanschouwing van Uw Glorie,
en U te begroeten als Koningin van hemel en aarde,
Koningin van de mensheid.
Met gepaste kinderlijke trots wensen wij
Uw koninginschap te verheerlijken en te erkennen
als verschuldigd wegens de soevereine uitmuntendheid
van Uw gehele wezen, o allerdierbaarste,
waarlijk moeder van Hem die Koning is
van rechtswege, door overerving
en door verovering.
-
Heers, o Moeder en Koningin,
door ons het pad van heiligheid te tonen,
en door ons te leiden en bij te staan,
opdat wij er nooit van afdwalen.
In de hemelse gewesten oefent Gij Uw voorrang uit
over de koren van engelen, die U toejuichen als hun soeverein,
en over de legioenen heiligen, die zich verheugen in het aanschouwen
van Uw schitterende schoonheid.
Heers ook over de gehele mensheid,
vooral door het pad van het geloof te openen
voor hen die Uw Goddelijke Zoon nog niet kennen.
Heers over de Kerk,
die Uw zachte heerschappij erkent en verheerlijkt
en haar toevlucht tot U neemt als veilige schuilplaats
temidden van de rampspoed van onze tijd.
Heers vooral
over dat deel van de Kerk
dat vervolgd en onderdrukt wordt.
Geef het kracht om tegenspoed te verdragen,
taaiheid om nooit te zwichten onder onbillijke dwang,
licht om te vermijden in de val van de vijand te trappen,
vastberadenheid om openlijke aanvallen te weerstaan,
en - op elk moment - onwankelbare trouw
aan Uw Koninkrijk.
-
Heers over de geest van mensen,
dat zij alleen het ware zoeken.
Over hun wil,
dat zij alleen het goede volgen.
Over hun hart,
dat zij niets anders liefhebben
dan wat Gij zelf bemint.
Heers over individuen en gezinnen,
evenals over samenlevingen en naties.
Over de bijeenkomsten van machtigen,
over de adviezen van de wijzen,
en de eenvoudige aspiraties
van alle nederigen.
-
Heers in de straten en op pleinen,
in de steden en in dorpen,
in de valleien en op de bergen,
in de lucht, te land en ter zee.
En hoor de vrome gebeden
van allen die erkennen dat Uw rijk
een rijk is van Barmhartigheid.
Waarin elke smeekbede wordt verhoord,
elk verdriet getroost, elk ongeluk verlicht,
elke ziekte genezen,
en waarin,
op een gebaar van Uw zachte handen,
uit de dood zelf glimlachend leven rijst.
Verkrijg voor ons dat allen
die nu in alle uithoeken van de wereld
U, Koningin en Vrouwe, toejuichen en begroeten
op 'n dag in de hemel de volheid van Uw Rijk mogen genieten
in het aanschouwen van Uw Goddelijke Zoon,
die met de Vader en de Heilige Geest
leeft en regeert tot in eeuwigheid.
Amen
[bron]
zondag 16 augustus 2026
vrijdag 14 augustus 2026
kleine Gilles 9
Zijn leven werd abrupt beëindigd
voordat hij zelfs maar het seminarie kon betreden.
Op 15j. leeftijd, nog steeds lijdend aan incontinentie en groeiachterstand,
verslechterde zijn toestand op 24 februari 1960 plotseling.
Hij werd getroffen door een zeer snelle ziekte [vgl. Carlo Acutis...]
en binnen minder dan 48 uur werd zijn situatie kritiek.
De pastoor van Seilhan, pr. Bertrand Ricaud, werd erbij geroepen
en Gilles ontving de laatste sacramenten.
Volgens zijn naasten begreep hij dat zijn dood naderde,
maar vertoonde geen enkel teken van paniek.
Hij bad, vroeg God om vergeving
en trachtte ook zijn familie gerust te stellen.
Op 26 februari 1960, rond 6 uur 's ochtends,
overleed Gilles in zijn ouderlijk huis in Seilhan.
Hij was 15 jaar en 3 maanden oud.
Op de dag van zijn overlijden
vonden er verschillende ongelooflijke gebeurtenissen plaats.
Op het precieze moment van zijn dood, kwam een zwerm vogels
tegen zijn raam pikken, alsof ze hem gezelschap wilden houden.
Maar dat is niet alles.
Zijn trouwe hond, loyale metgezel, stierf ook, diezelfde dag,
evenals de twaalf vogels in zijn volière.
Gilles ligt begraven op het kerkhof van Seilhan.
Mensen komen er nog steeds om te bidden.
Zij het steeds minder...
Sommigen zeggen dat ze door zijn voorspraak
genade hebben ontvangen.
[bron]
kleine Gilles 8
Na de veroordeling van Espis
leidde Gilles een meer teruggetrokken leven.
Het gezin werd slachtoffer van oplichting en raakte geruïneerd.
Daardoor verhuisden zij naar Seilhan,
een dorpje in de Haute-Garonne,
niet zo ver van Lourdes.
Ver weg van de bijeenkomsten en controverses in Espis
wordt Gilles niet beschreven als een somber kind
dat zich nu boos van de wereld afkeerde.
Integendeel, hij hield van grappen maken,
de natuur observeren en voor dieren zorgen.
Familieverhalen benadrukken zijn tederheid.
Gilles leek in dieren eenvoudige, onbevangen wezens te zien
waaraan hij zich spontaan hechtte, met diepe genegenheid
voor de schepping.
-bankje in Seilhan dat herinnert aan
Ondanks het einde van Espis,
viel zijn eigen innerlijk leven niet stil.
Gilles bleef beweren dat hij de Maagd Maria zag,
niet langer in het bijzijn van menigten,
maar in de beslotenheid van zijn ouderlijk huis.
De laatste verschijning op 15 augustus 1958,
het feest van Maria Hemelvaart.
Gilles is dan 13j. oud.
In hun huis te Seilhan richtte de familie een kleine gebedsruimte in,
die volledig bewaard is gebleven en nu beheerd wordt door Gilles' broer.
Zes minuten lopen voorbij het kerkhof: 7 rue du Village.
In deze kapel wijdde Gilles zich aan een van zijn favoriete bezigheden:
het opdragen van - zogenaamd 'witte' - missen.
Voor hem was het niet zomaar een spel,
het was de uiting van een roeping.
Gilles wilde priester worden.
Hij legde in zijn kinderlijke taal uit
dat hij Jezus in de eucharistische hosties wilde plaatsen!
Later sprak hij ook over zijn wens om missionaris te worden.
Met deze 'messes blanches' zocht hij geen aandacht.
Hij oefende simpelweg wat hij hoopte ooit te bereiken:
de mis kunnen opdragen, de sacramenten toedienen,
over God spreken en zijn leven aan Christus wijden.
Maar Gilles zou nooit priester worden...
[bron]
kleine Gilles 7
In Parijs werd de vijfjarige onderzocht
door de artsen André Berge en Delonet,
bijgestaan door de jezuïet-psycholoog Louis Beirnaert,
een van de sleutelfiguren in de dialoog psychoanalyse-christendom in Frankrijk.
Ook dr. André Berge was een van de meest vooraanstaande figuren
in de 20e-eeuwse Franse kinderpsychiatrie en psychoanalyse.
Aan het einde van hun onderzoeken
werd geen psychische aandoening vastgesteld.
De conclusie die werd meegedeeld, was heel eenvoudig:
Gilles is gezond in lichaam en geest.
Dit resultaat bewees uiteraard níet
de bovennatuurlijke oorsprong van de verschijningen,
maar het sloot een gemakkelijke verwerping uit:
die van een geestelijk ziek kind...
Desalniettemin bleven de algemene conclusies
van de bisschoppelijk commissie negatief.
Op 7 december 1950
-een maand na het dogma van Pius X-
publiceerde de bisschop van Montauban zijn eindoordeel.
Hij verklaarde dat de beweging die in Espis was ontstaan,
geen tekenen van goddelijke inspiratie vertoonde.
Verbood gelovigen om voor devotionele doeleinden naar het bos te gaan
en verbood de verspreiding van documenten bedoeld om de verschijningen te promoten.
Het vonnis betrof de gebeurtenissen in het gebied als geheel.
Dus ook de verschijningen aan Gilles Bouhours!
Opmerkelijk:
terwijl de jonge Gilles in perfecte gezondheid naar Parijs ging,
kon de kleine jongen bij thuiskomst plots niet meer lopen
en leed hij aan een ernstige urine-incontinentie.
[bron]
kleine Gilles 6
Tijdens het verblijf van de kleine Gilles in Rome,
ging de nieuwe bisschop van Montauban door met het ophelderen
van de mariale gebeurtenissen in Espis.
Op 2 februari 1950 al
stelde Mgr. Louis de Courrèges d'Ustou een onderzoekscommissie in.
Bestaande uit theologen, specialisten in mystiek leven, priesters en deskundigen
die de getuigenissen, boodschappen, gerapporteerde genezingen
en de mogelijk afwijkende psychische toestand van de zieners
moesten bestuderen en beoordelen.
Na Gilles' terugkeer, op 30 augustus 1950
-en dus vóór de afkondiging van het nieuwe dogma-
vroeg hij de gelovigen om niet langer naar het bos te gaan,
tot het onderzoek zou zijn afgerond.
Gilles en zijn vader stopten meteen
met het bijwonen van de grote bijeenkomsten
op de 13e van iedere maand.
Dit is een belangrijk verschil!
Want hoewel de vader en zoon overtuigd bleven van de echtheid van de verschijningen,
stemden ze ermee in zich te schikken naar het oordeel van de religieuze autoriteit.
Maar... voordat de bisschop een oordeel zou vellen,
wilde hij eerst weten met wat voor kind hij te maken had.
Is Gilles een kwetsbaar kind? Makkelijk beïnvloedbaar?
Lijdt Gilles aan een psychische stoornis?
Kan hij verbeelding van werkelijkheid onderscheiden?
Om deze vragen te beantwoorden, accepteren zijn ouders
dat hun zoontje helemaal alleen naar Parijs zal worden gestuurd.
Zijn vader vertrouwt m.a.w. de bisschop
én de Kerk.
[bron]
Abonneren op:
Posts (Atom)