de voor het arme dorp imposante parochiekerk
werd halverwege de 16e eeuw gebouwd
door Spaanse Franciscanen
langs de muren van de kerk
staan houten beelden van heiligen
die elk jaar nieuwe kleding krijgen
gemaakt door lokale vrouwen
vooraan staan drie koloniale altaarstukken
ten tijde van Stanley Rother gerenoveerd
door lokale Tz'utujil-beeldhouwers
die zouden ook de drie vulkanen
rondom het meer symboliseren
waarvan men altijd geloofde
dat ze de stad beschermen
lastig te vertalen, is hij
een poging...
BALLADE VAN EEN NIET-THEOLOOG
Nu kun je God de Vader De Gedachte noemen
De Zoon die Hem uitdrukt, Het Woord
De Heilige Geest, De Stem die je opving
In de wind en opnieuw hoorde in je geest...
"Wij Drie zijn Liefde..."
Vervolgen De Stem, Het Woord, en De Gedachte
"En De Gedachte en Stem en Woord Zijn wezensgelijk
- Liefde - en Liefde wordt onderwezen
En evengoed opgevangen
En duidelijk gehoord"
"Wij zijn één Heer en God en niet absurd
Als Godheid, en de Koning die boven
De Serafijnen zit"
Tot Cherubijnen, alweer geroerd,
Verklaart De Stem: "Verheug je,
de Drie zijn Liefde!"
Verwekkende Liefde is God de Vader, Gedachte
Verwekte Liefde, God de Zoon, het Woord
En Liefde die vrijelijk stroomt, tot steun
Is voertuig van Jahweh die je hoort
Of, als je Hem verkiest als vogel,
De Heilige Geest, glijdend als een duif,
Daalt neer en nooitophoudelijk geroerd
Verklaart De Stem: "Verheug je,
De Drie zijn Liefde!"
[cd's/spotify]
wat zie je Jezus !
wat hóór je Jezus !
wat voél je Jezus !
BALLADE OF A NON-THEOLOGIAN
Now God The Father may be called The Thought
The Son expressing Him is called The Word
The Holy Spirit is The Voice you caught
Upon the wind and in the mind re-heard
The Father is The Thought behind the bird
Seen symbolizing softly (preens the dove)
Descending then and blending (unabsurd)
The Voice declares: 'Rejoice, The Three are Love'
'We Three are Love', The Voice, The Word, The Thought
Continue, 'And The Thought and Voice and Word
Are consubstantial, Love, and Love is taught
As well as being caught and clearly heard
We are One Lord and God and unabsurd
As Godhead and The King who sits above
The Seraphim'... to Cherubim, restirred,
The Voice declares: 'Rejoice, The Three are Love'
Begetting Love is God The Father, Thought
Begotten Love is God The Son, The Word
And Love Proceeding freely in support
Is vehicle of Yahweh being heard
Or, if you will prefer Him as a bird
The Holy Spirit, gliding like a dove
Descends and, never-endingly restirred,
The Voice declares: 'Rejoice, The Three are Love'
ENVOY
Prince, since the choices Voice and Thought and Word
Are not baptismal terms, The One above
Renders a Twofold shove towards The Third...
The Voice declares: 'Rejoice, The Three are Love'
[poems]
Nuestra Señora de Salvación
OLV van Verlossing...
te Joroan, Filippijnen
sinds 1726
'Toen vroeg Bärbel welke afbeelding voor de kapel gebruikt moest worden.
De verschijning wees naar het altaartje langs de weg met de afbeelding van de Driemaal Wonderbaarlijke Moeder en zei: deze afbeelding moet gebruikt worden, omdat er al een groep mensen bijeengekomen is die ervoor gebeden en offers gebracht hebben.
Zij had deze offers aanvaard, en wilde dat nog veel meer mensen naar deze afbeelding geleid zouden worden, en haar, als aan haar toegewijde slachtoffers, de macht zouden geven, om het Koninkrijk van de Koning van de Vrede te stichten.
Wanneer deze schare zou beginnen met haar wil te vervullen, zou zij vanaf deze plek de eerste en grootste wonderen verrichten. Zij zou dit altijd doen op de plek waar mensen haar boodschap voor het eerst herkenden en volgden. De wonderen zouden echter alleen zichtbaar zijn voor haar kinderen, omdat ze in het geheim zouden plaatsvinden.
-
De verschijning spoorde Bärbel aan te bidden.
"Mijn kinderen moeten de Eeuwige prijzen en verheerlijken en Hem danken.
Daartoe heeft Hij hen geschapen, tot Zijn eer."
Er moet veel gebeden worden voor zondaars.
Daarom moeten velen zich beschikbaar stellen voor haar,
zodat zij hen gebedsinstructies kan geven.
Er zijn veel zielen die simpelweg wachten
op de gebeden van hun kinderen.
Ze zei ook dat men na elke rozenkrans de aanroepingen
"Gij Grote...", "Gij Getrouwe..." en "Gij Middelares van alle genaden"
moet bidden.
Toen de verschijning ophield met spreken,
werd ze plotseling omringd door een grote groep engelen.
Ze droegen lange witte gewaden, knielden op de grond en bogen diep.
Ze baden een lofgebed tot de Allerheiligste Drievuldigheid.
Eerst baden ze een lofgebed tot de Vader.
Toen het gebed was afgelopen, vroeg de engel Bärbel het te herhalen.
Dat deed ze.
Na het amen sprak de engel:
"Grote Middelares van Genade"
Bärbel antwoordde: "Bid voor ons."
Daarna volgde een lofzang op de Zoon.
Bärbel bad opnieuw.
Op de aanroeping "Trouwe Middelares van Genade"
antwoordde Bärbel opnieuw: "Bid voor ons."
Evenzo volgde een lofzang op de Heilige Geest
met de aanroeping: "Middelares van alle genade."
Waarop Bärbel antwoordde: "Bid voor ons."
Terwijl pastoor Humf en zijn zus niets hoorden tijdens Bärbels dialoog met de verschijning,
maar alleen haar lippen zagen bewegen, hoorden ze Bärbel wel duidelijk en vloeiend
het lofgebed tot de Allerheiligste Drie-eenheid opzeggen.
"...Wees gegroet, eeuwige Heerser, levende God, altijd aanwezige, vreeswekkende en rechtvaardige Rechter, altijd goede en barmhartige Vader, U zij vernieuwd en te allen tijde aanbidding, lof, eer en glorie, door Uw zonovergoten Dochter, onze wonderbaarlijke Moeder.
Wees gegroet, geofferde God-Mens, bloedend Lam, Koning van de Vrede, Boom des Levens, Gij ons Hoofd, Dood naar het hart van de Vader, eeuwig uit de Levende geboren, eeuwig regerend met de Zijnde, U zij vernieuwd en te allen tijde macht, glorie, grootheid, aanbidding, verzoening en lof, door Uw onbevlekte Moeder, onze wonderbaarlijke Moeder.
Wees gegroet, Geest van de Eeuwige, altijd stromende, eeuwig actieve God, Gij Vloed van Vuur van de Vader naar de Zoon, Gij Brullende Storm, die kracht, licht en vurigheid blaast in de ledematen van het eeuwige lichaam, Gij Eeuwige Vlam van Liefde, vormende Geest van God in de levenden, Gij rode stroom van Vuur van de Eeuwig Levende naar de stervelingen, U zij vernieuwd en te allen tijde kracht, glorie en schoonheid, door Uw met sterren gekroonde Bruid."
Vervolgens werd Bärbel gevraagd
om samen met de verschijning de Immaculata-Rozenkrans te bidden.
De verschijning zei steeds "Amen" en bad het "Eer aan God" helemaal alleen
Terwijl ze dit deed, boog ze diep, net als alle engelen.
Hetzelfde gebeurde met de naam van Jezus.
Na de Rozenkrans gaf de verschijning de zegen, net als in mei.
Ze spreidde haar handen in zegen en sprak een gebed tot de Heilige Drie-eenheid,
dat Bärbel zich niet woordelijk kon herinneren.
Ze bad voor de Kerk, dat zij haar positie zou erkennen
en de wil van de Vader zou respecteren.
Ze vroeg de Drie-ene God om de Kerk
door haar te mogen zegenen
en vrede schenken.
Vanaf het begin was de verschijning
veel mooier en meer verheerlijkt dan in mei.
Ze was zo vriendelijk en hartelijk.
Er was iets van grote pijn op haar gezicht te lezen.
Ze klaagde dat haar kinderen haar in de steek lieten.
En dat ze hen daarom niet naar de Verlosser kon leiden.
Dit was een groot verdriet voor haar.
Toen de engelen begonnen te bidden,
werd de verschijning nog mooier, helderder en stralender.
De drievoudige kroon van stralen boven haar hoofd was zo helder en groot
dat hij de hele hemel bedekte.
Toen de Moeder Gods haar zegen gaf,
strekte ze haar handen uit zoals een priester voor de consecratie.
Op dat moment zag Bärbel talloze stralen uit haar handen komen,
die door de engelen heen gingen en door haar zelf, en omhoog naar de hemel.
De stralen kwamen vervolgens uit haar hele gestalte en doordrongen alles om haar heen,
als een zonnestraal die door een venster schijnt.
De verschijning was volkomen helder en transparant geworden;
ze was zo onbeschrijfelijk mooi en puur.
Bärbel was alles om haar heen vergeten;
ze wist maar één ding: dat dit de Moeder van de Verlosser was.
Ze straalde een gloed uit die onvergelijkbaar helderder was
dan de straling van de zon.
Bärbel was als verblind
zodat ze haar ogen afwendde
en toen was de verschijning verdwenen
en daarmee verdween alles wat helder en mooi was.
Van de visioenen en de bijbehorende toespraken
zagen en hoorden pastoor Humpf en zijn zus Anna niets.
Zelfs niet Bärbels vragen.
Ze hoorden alleen het gebed van de engel tot de Allerheiligste Drie-eenheid,
dat pastoor Humpf in steno noteerde.'
[bron]
DERDE VISIOEN OP 25 JUNI 1946 [H. Gulielmus Abt]
'Zoals gevraagd bij de verschijning op 25 mei,
gingen pastoor Humpf en zijn zus Anna, samen met Bärbel,
op het feest van de heilige abt Willem naar Marienfried.
Het was 18.30u. Onderweg baden ze de rozenkrans.
Anna versierde het kleine beeldje.
Nadat ze een tijdje hadden gebeden,
wilde Bärbel, zoals ook eerder, plotseling naar huis.
Anna zei dat er geen haast was.
Onmiddellijk daarna zag Bärbel de verschijning,
en riep uit: "Maria, hoe mooi zijt gij!"
"Ik ben de Grote Middelares van de Genade.
De Vader wil dat de wereld deze positie van Zijn Dienstmaagd erkent.
Mensen moeten geloven, dat ik als eeuwige Bruid van de Heilige Geest,
de getrouwe Middelares van alle Genaden ben.
Mijn teken is in het verschijnen.
Zo wil God het.
Alleen mijn kinderen erkennen het,
omdat het zich in het verborgene toont,
en geven de eeuwige derhalve de Glorie.
Mijn macht kan ik vandaag nog niet aan de grote wereld openbaren.
Ik moet mij met mijn kinderen terugtrekken.
In het verborgen wil ik wonderen in de zielen bewerken,
totdat het getal van de offers compleet is.
Van jullie hangt het af, de dagen van de duisternis te verkorten.
Jullie bidden en offeren zal het beeld van het Beest verbrijzelen.
Dán kan ik mij aan de hele wereld openbaren, tot Glorie van de Almachtige.
Kiezen jullie mijn teken,
zodat de Drie-ene God spoedig door allen aanbeden en geëerd mag worden.
Bid en offer door mij. Bid altijd. Bid de Rozenkrans.
Smeek alles af bij de Vader, door mijn Onbevlekte Hart.
Als het tot Zijn glorie strekt, zal Hij het jullie geven.
Bid de Immaculata-Rozenkrans, de genaderijke Rozenkrans, zoals ik jullie heb getoond.
Vraag daarin niet om vergankelijke waarden, maar smeek genade af voor individuele zielen,
voor jullie gemeenschappen, voor de volken, zodat allen het Goddelijk Hart liefhebben en eren.
Vier de aan mij gewijde zaterdag zo zoals ik het gewenst heb.
De apostelen en priesters dienen zich allen in het bijzonder aan mij te wijden.
Opdat de grote offers die de Ondoorgrondelijke net van hen eist,
in heiligheid en waarde toenemen wanneer ze in mijn handen worden gelegd.
Brengen jullie mij vele offers.
Maak van jullie gebed een offer.
Wees onbaatzuchtig.
Vandaag gaat het er enkel daarom,
de Eeuwige eer en verzoening te schenken.
Als jullie je hier totaal aan wijden, wil ik voor al het andere zorgen.
Mijn kinderen wil ik kruisen doen dragen, zwaar en diep als de zee.
Omdat ik hen in mijn geofferde Zoon liefheb.
Ik vraag jullie, wees bereid het kruis te dragen,
zodat de vrede spoedig mag komen.
Kies jullie mijn teken,
zodat de Drie-ene spoedig eer mag ontvangen.
Ik eis dat de mensen mijn wensen spoedig vervullen,
omdat dat de wil van de Hemelse Vader is
en omdat het voor zijn grotere eer en glorie,
vandaag en voor altijd noodzakelijk is.
Een verschrikkelijke wee verkondigt de Vader aan hen
die zich niet aan Zijn Wil willen onderwerpen."
De verschijning gaf Bärbel de opdracht deze boodschap bekend te maken.
Ze zei dat dit haar boodschap aan de wereld was,
en dat de mensen hierover onderwezen moesten worden.
"Ik wil dat mensen het ervaren, zoals ik het gezegd heb,
woord voor woord, je zult het je herinneren."
Bärbel vroeg hoe dit moest gebeuren.
De verschijning antwoordde...
dat aan mensen verteld moest worden
dat zij een nieuwe boodschap voor de wereld had.
Externe omstandigheden en details hoefden niet genoemd te worden.
Het ging er alleen om dat mensen haar wil leerden kennen,
namelijk de wil van de Vader.
Geesten zouden verdeeld raken over deze boodschap.
Een grote groep zou er aanstoot aan nemen,
maar een kleine groep zou het correct begrijpen en interpreteren.
Deze kleine groep zou haar wil erin erkennen en zich verheugen.
Deze groep had haar rol in de huidige tijd herkend,
en haar veel vreugde gebracht.
In veel landen had deze groep haar vertegenwoordigers,
en zij zouden er mee voor zorgen dat haar boodschap werd verspreid.
Velen uit deze groep hadden haar verborgen wonderen al mogen zien.
Ze hadden erkend dat zij de Wonderbaarlijke Moeder was,
en eerden haar onder deze titel [Schönstattbewegung etc....].
Daarna volgde een langer gesprek tussen de verschijning en Bärbel,
die allerlei vragen stelde die pastoor Humpf en Anna haar hadden gegeven.
Ze vroeg de verschijning om een uiterlijk teken, zodat de mensen haar boodschap zouden geloven.
Daarop antwoordde deze dat zij pas dan tekenen zou geven, als de mensen haar wil vervullen.
Dan zou ze grotere wonderen verrichten dan ooit tevoren, wonderen voor de ziel.
Ze had al zovele tekenen gegeven, en zo vaak tot de wereld gesproken,
maar de mensen hadden het niet ernstig genomen.
Door de uiterlijke tekenen waren er grote massa's gekomen,
die echter niet geïnteresseerd waren in het essentiële.
We staan, zei ze, voor een tijd
waarin al diegenen zullen afdwalen,
die enkel door zichtbare wonderen in haar geloven.
Uiterlijke tekenen zouden velen slechts naar grotere verantwoording voeren,
omdat ze de noodzakelijke conclusies niet zouden trekken.
Bärbel vroeg dan of hier nu een kapel gebouwd moest worden.
De verschijning antwoordde: "Ik heb jullie wens vervuld...
Houden jullie je aan jullie belofte!"'
[bron]
'Toen werd Barbel iets verteld waarover ze niet mocht spreken.
De verschijning zei dat ze het geheim moest houden.
"Je weet nog niet wat je ermee moet doen.
Heb vertrouwen. Ik zal je leiden.
Je zult het op een dag begrijpen."
Tot slot kreeg ze de opdracht om terug te keren op het feest van H. Gulielmus Abt [25 juni].
Wat betreft deze opdracht zei de verschijning nog dat de duivel zo'n macht zou krijgen dat iedereen die niet stevig in haar geworteld was, misleid zou worden, want de duivel wist hoe hij mensen kon verblinden, zodat zelfs de besten misleid konden worden.
Er zou een tijd komen dat ze er helemaal alleen voor zou staan, en vreselijk belasterd zou worden, maar ze moest alles op het vertrouwen grondvesten. Waar mensen niet op haar Onbevlekte Hart vertrouwen, zou de duivel macht hebben. Maar waar mensen haar Onbevlekte Hart in de plaats van hun zondige harten stellen, zou de duivel geen macht hebben. Hij zou echter haar kinderen vervolgen. Ze zouden veracht worden, maar kon hen geen kwaad doen!
Ter bevestiging van de werkelijkheid van de verschijning,
werd Bärbel verteld dat ze naar Kellerberg moest gaan,
op de weg van Pfaffenhofen naar Beuren.
Daar, zei ze, was een man in grote nood.
Ze moest hem helpen, hem hierheen sturen.
Hier zou hij geholpen worden.
Dit moest voor haar een teken zijn dat ze zich niets inbeeldde.
Bärbel had die ochtend lang geweigerd naar buiten te gaan,
omdat ze de gedachte had gehad dat het hele gebeuren een vreselijke illusie zou kunnen zijn.
Over deze angstige twijfel, zei de verschijning die ochtend tegen haar: "Kijk, vanmorgen heb ik jou helemaal alleen gelaten. Mijn genade was niet met je. Zo zal het vaker gaan. Ik heb offers nodig... De grootste genaden moeten door dergelijk lijden worden verworven."
Aanvankelijk had de verschijning een vergelijkbare uitstraling als die van 25 april, en behield deze eenvoudige gelaatsuitdrukking terwijl ze sprak.
Na het gesprek, vouwde ze haar handen.
Toen begon de engel die vlakbij stond te bidden.
Bärbel kon zich niet alle smeekbeden herinneren.
Enkele voorbeelden waren:
"Werk als de Moeder van Genade"...
"Werk als de Driemaal Wonderbaarlijke Moeder"
"Driemaal Wonderbaarlijke Genade"...
"Gij, Weg naar de Vrede"...
"Gij, betrouwbare Moeder"...
"Redding van de christenheid"...
"Gij, Grote"...
"Gij, Getrouwe"...
"Gij, Middelares van alle Genade"
Waarop Bärbel steeds antwoordde: "Bid voor ons."
Tijdens dit gebed van de engel
werd de verschijning onbeschrijflijk mooi, geheel licht en stralend.
Ze spreidde haar handen uit.
Het licht, dat eerst alleen in haar gezicht zichtbaar was,
omhulde nu haar hele gestalte.
Een unieke uitstraling hadden haar ogen.
Boven haar hoofd schitterden driemaal stralen,
de ene boven de andere, als een drievoudige kroon.
Toen de engel zijn gebed had beëindigd, sprak hij tot Bärbel en Anna: "Knielen jullie neer!"
Toen hief de Moeder Gods haar hand op voor een zegen,
die ze gaf als een priester, met de woorden:
"Ik breng jullie de Vrede van Christus
in de naam van de Vader, en van de Zoon,
en van de Heilige Geest."
Toen de verschijning de zegen gaf,
werd ze doorzichtig als kristal en nog helderder dan een lichtstraal.
Bärbel werd door de gloed zo verblind, dat ze haar blik moest afwenden.
Toen ze weer opkeek, was de verschijning verdwenen.
Anna kon van de verschijning niets zien, noch horen.
Alleen Bärbels vragen tijdens het gesprek had ze opgevangen.
Vervolgens ging Bärbel naar de plek die de verschijning had aangewezen
en trof daar inderdaad een man aan die, te oordelen naar zijn spraak, Pools leek te zijn.
Hij zag er nogal radeloos uit en verborg iets onder zijn mantel.
Bärbel vroeg hem waar hij naartoe ging.
Hij antwoordde: "Het bos in."
"Wat verberg je onder je mantel?"
"Niets."
"Je hebt een touw..."
"Het is zo zwaar... Kan jij mij helpen?"
"Ik kan jou niet helpen, maar breng je naar een plek
waar je wel geholpen kunt worden!"
Ze leidde hem naar Marienfried.
Daar zei hij: "Ik weet niet wat er toch met me aan de hand is,
dat ik me ineens zo makkelijk laat beïnvloeden..."
Daarna bleef hij alleen bij het kleine beeldje.
's Avonds vonden meisjes die naar het beeldje kwamen
een strop die daar hing. De arme man...
had er hulp gevonden.'
[bron]
'Pater Afif vertelt over die periode:
"Ik had geen idee van christenen, het christendom of Christus.
Toen kwam ik op een dag het evangelie tegen, las Matteüs en bleef staan bij de Bergrede:
'Er is u gezegd... Maar ik zeg u...'
'Er is u gezegd... Maar ik zeg u: Heb uw vijanden lief...'
Dit voorbeeld bewees dat Christus geen illusie was,
en dat het evangelie evenmin een illusie was.
Degene die het schreef, die zeshonderd jaar vóór Mohammed was gekomen.
kon niet minder belangrijk zijn geweest dan de Profeet.
Ik begon te zoeken.
Ik doorzocht bibliotheken om de authenticiteit van het evangelie te verifiëren.
Ik onderzocht betrouwbare documenten die teruggingen tot het einde van de eerste eeuw,
en uit mijn lezingen concludeerde ik dat het evangelie in wezen waar was.
Toen begreep ik dat Christus Zelf mij naar God kon leiden."
Eind 1944 werd het me duidelijk
dat de leringen van de Koran in tegenspraak waren met de leringen van de Bijbel,
en dat Mohammed weigerde de goddelijkheid van Christus te erkennen,
venals Zijn kruisiging, dood en wederopstanding,
net zoals hij het geloof in de ene God in de Drie-eenheid verwierp.
Hij weigerde ook de noodzaak te erkennen om Christus te volgen
als voorwaarde voor Verlossing.
Het werd me duidelijk dat wat de apostelen van Christus predikten, wat ze schreven,
en dat wat door hen in de evangeliën werd overgeleverd waar was.
Het werd me met absolute zekerheid duidelijk dat God zichzelf niet kon tegenspreken
door zeshonderd jaar na zijn incarnatie leringen te openbaren die in tegenspraak waren
met wat Christus zei over Zijn Goddelijkheid en de Goddelijkheid van de Heilige Drie-eenheid.
Nadat ik de christelijke kerken had onderzocht,
werd het me duidelijk dat de ene, heilige, universele, apostolische Kerk de Kerk van Christus is,
de hoeder van de leringen, beheerder van de verspreiding van Zijn Mysteries
en uitvoering van Zijn Heilige Riten.
Hoeksteen en steunpilaar van de Waarheid.
Op dat moment probeerde ik toe te treden
tot de katholieke kerk volgens de Latijnse ritus.
Mijn verzoek werd ingewilligd
en ik werd geïndoctrineerd in de pijlers van het christendom door wijlen pater Abila, een jezuïet,
en ontving de sacramenten van Doop en Vormsel op 10 februari 1945,
op vijfentwintigjarige leeftijd."'
[bron]
-Visioen van de jonge Bartholomeüs (Michail Nesterov)-
Nogmaals, wie was de heilige Sergej van Radonezj,
de leermeester - niet op het vlak van iconen,
maar in het kloosterleven -
van Andrej Roebljov?
Wat weten we over hem?
Wat trok de jonge Andrej in hem?
Om hem na te volgen, bij hém in het klooster te gaan...
Allereerst, dat hij geboren werd als Bartholomeüs
in een bojarenfamilie (feodale aristocratie) nabij Rostov
- streek waar ook de 34j. oudere Anna van Kasjin te situeren viel.
En dat hij, hoewel hij een intelligente jongen was,
grote problemen had met het leren lezen.
Op een dag echter ontmoette hij een starets,
die hem een stuk communiebrood gaf...
En vanaf die dag was Bartholomeüs wel in staat om te lezen.
Orthodoxe christenen meenden dat hier sprake was
van de verschijning van een engel.
Na de dood van zijn ouders
vertrok de briljante, maar ook zeer vrome bojarenzoon naar Choetkovo, in de buurt van Moskou, om er zijn broer te bezoeken die daar monnik was. Meer zelfs, hij haalde zijn broer weg uit het klooster, om samen met hem naar een zinvoller plek te zoeken, voor een veel ascetischer, echt spiritueel leven.
Diep in de bossen kozen ze een plek, en bouwden er een kleine kluizenaarscel en een kerkje, gewijd aan de Drieëenheid. En zo begon... de geschiedenis van wat we nu kennen als het grote lavra, oftewel Kloostercomplex, van de H. Drieëenheid en de H. Sergej.
Zijn broer vertrok uiteindelijk toch naar een minder streng klooster in Moskou, maar Bartholomeüs legde hier zijn kloostergeloften af en nam hier de naam Sergej aan. Hij verbleef meer dan een jaar alleen in het bos, als een heremiet.
Spoedig echter arriveerden andere monniken, die hem ervan overtuigden hun hegoumen [abt] te worden. Het aantal monniken bleef groeien, en niet ver van de plek ontstond een nederzetting [Rus. 'posad'], die zou uitgroeien tot de stad Sergiev Posad.
Tijdens de regering van Dmitri Donskoj
verspreidden de volgelingen van deze Sergej zijn leer over centraal en noordelijk Rusland.
Tot in de verste uithoeken van het land werden kloosters gesticht. Met de stichting van kloosters, werd ook een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontginning van het land, en dus aan de toename van de welvaart van Rusland.
Sergej was ook betrokken bij de stichting van twee kloostergemeenschappen in Moskou zelf: het Andronikovklooster [waar Andrej Roebljov zou overlijden, later] en het Simonovklooster. De reikwijdte van de invloed en autoriteit van de heilige nam daarmee enorm toe.
Het was nog steeds de tijd van de Tataren...
Russische vorstendommen hadden voortdurend last van islamitische invasies...
Als asceet nam H. Sergej echter niet deel aan het politieke leven van het land. Hij zegende Dmitri Donskoj, toen die - in de Slag bij Koelikovo - ten strijde trok tegen de Tataren, pas nadat hij er zeker van was dat werkelijk alle vreedzame middelen waren ingezet om het conflict op te lossen. De Slag op het Koelikovo-veld werd gewonnen door Rusland...
Het aanbod van de metropoliet van Moskou dat daarop volgde, om hem in die functie op te volgen, werd door Sergej beslist afgewezen. Hij wenste een eenvoudige monnik te blijven.
Zelfs tijdens zijn leven al
werd Sint-Sergej beschouwd als een wonderdoener.
Hem werd het vermogen toegeschreven om te genezen, en zelfs te doen herrijzen.
In zijn kloosters verliet hij de strikte ascese die algemeen werd beoefend vóór de Mongoolse invasie, ten g[unste van liefdadigheidsactiviteiten, het geven van aalmoezen, en persoonlijke armoede en bescheidenheid.
Volgens de memoires van zijn studenten had hij visioenen van hemelse krachten, sprak hij met engelen en zelfs met de Moeder Gods.
Er zijn ook verhalen bekend over profetieën en gebeurtenissen die hij ver weg zág gebeuren. Tijdens de Slag om het Koelikovo-veld, bijvoorbeeld, zou hij, terwijl hij zelf ter plekke in het klooster verbleef, in realtime hebben verteld wat er tijdens de slag precies voorviel.
Na zijn dood
werd zijn lichaam eerbiedig in een decoratieve tombe geplaatst en jarenlang bewaard in het klooster, wonderbaarlijk geconserveerd en onvergankelijk. Zij maakten het Drievuldigheidsklooster aldus tot een van de populairste bedevaartsoorden in het tsaristische Rusland.
In december 1937 daarentegen...
stierf in de Sovjet-Goelag een zekere Pavel Florensky, priester, theoloog, filosoof, wiskundige, uitvinder en ingenieur... veroordeeld tot executie tijdens de stalinistische zuiveringen in de jaren 1930... omdat hij geweigerd had de schuilplaats van Sergej's hoofd te onthullen, die de bolsjewieken net als alle andere relieken vernietigd wilden hebben.
Dat is hun niet gelukt. Het hoofd werd, samen met nog andere geredde relikwieën, vele jaren later teruggebracht naar de kathedraal van het klooster, toen ook dat opnieuw heropend werd.
Het hoofd van de heilige die Roebljov naar het klooster trok
- de iconenschilder die ook zelf een heilige werd -
kan daar tot op heden weer worden vereerd!
[wiki]
Fray Elías del Sagrado Corazón:
Nu laat OLV zien dat Ze met Haar rechtervoet op een slang stapt.
De Goddelijke Moeder zegt:
Ik verwijder het kwaad uit de harten.
Nog meer in de harten die Mij niet geloven...
en die nog steeds niet luisteren naar Mijn Boodschap...
omdat het geen weerklank vindt in de innerlijke essentie die zijn vluchtig licht verliest...
licht dat Ik voed met Mijn gebeden.
Ik verdelg! Ik verdelg!
Ik vernietig! als een Strijdster van het Licht...
het laatste vervolg van het kwaad dat Mijn kinderen vernietigt...
en hen hun kosmisch leven doet verliezen.
Maar sommigen van hen hoef ik alleen maar in de gaten te houden, omdat ze ermee hebben ingestemd om andere wegen te gaan en geen toevlucht kunnen vinden in Mijn Hart, dat al eeuwen open is.
Vandaag schreeuw Ik het uit voor de gevallen harten, voor al diegenen die leven zonder licht en die geen vrede hebben, want de drie dagen van bitterheid naderen in deze eindtijd.
Om deze reden moeten biddende zielen branden, maar zonder fascinatie/verblinding.
Ze moeten branden via Mij, en Mij helpen te redden wat onredbaar lijkt.
Ik wacht op jullie, Ik wacht op de Mijnen.
Ik ben de Koningin van de Verlossing...
het Licht van de Vrede...
het Onbevlekte Hart van de Barmhartigheid.
Luister naar Mijn Stem!
Luister naar Mijn Stem!
Dit is het laatste pad dat wordt bewandeld.
Als ze me niet zien, is dat omdat God het niet wil.
Weet hoe je de Wil kunt herkennen die niet de jouwe is...
maar die uit de Hemel komt om harten te vullen...
en jou te plaatsen in je innerlijke taken.
Breng deze Boodschap naar al Mijn kinderen.
Evenals al Mijn aankondigingen gedurende deze acht dagen.
Op de achtste dag zal Ik iets vlekkeloos doen voor hen die wakker zijn...
en weten hoe ze Mijn Licht kunnen herkennen...
Licht dat hun essentie herkent.
Vandaag steek Ik de Vlam van Mijn Hart aan voor al Mijn kinderen.
En Ik zal samen met jullie op dit Genezingspad gaan...
d.m.v. het gebed en van de processie...
naar Mijn Heilige Gezicht...
van de Goddelijke Drie-eenheid.
Moge de Geest, de vurige Vlam...
de Vader, de Sublieme Conceptie van het Universum...
en de Zoon, de Verlossende Essentie van de werelden...
jullie harten voeden...
zodat jullie vrede mogen vinden...
doorheen Mijn Hart.
Ik ben de Koningin van de Schilden.
Degene die wezens beschermt met Haar Mantel.
Na de moeilijke tijden zal een nieuwe vrede naderen...
een vrede waarin alle essenties zullen moeten leren...
opnieuw geboren te worden.
Bedankt voor het reageren...
op Mijn oproep!
[25.8.11]
