johannes' hoofd 3

 

in de kathedraal van Amiens

waar ook die mooie Christus hangt

(José de Ribera)

jean-marie 2

 

ACTE D'AMOUR DU SAINT CURÉ d'ARS

Je Vous aime, ô mon Dieu,

et mon seul désir est de Vous aimer

jusqu’au dernier soupir de ma vie.

Je Vous aime, ô Dieu infiniment aimable,

et j’aime mieux mourir en Vous aimant

que de vivre un seul instant sans Vous aimer.

Je Vous aime, ô mon Dieu,

et je ne désire le ciel que pour avoir

le bonheur de Vous aimer parfaitement.

Je Vous aime, ô mon Dieu,

et je n’appréhende l’enfer que parce qu’on y aura

jamais la douce consolation de Vous aimer.

Ô mon Dieu, si ma langue ne peut dire

à tout moment que je Vous aime,

du moins je veux que mon cœur

Vous le répète autant de fois

que je respire.

Ah ! Faites-moi la Grâce

de souffrir en Vous aimant,

de Vous aimer en souffrant, 

et d’expirer un jour en Vous aimant

et en sentant que je Vous aime.

Et plus j’approche de ma fin,

plus je Vous conjure [smeek]

d’accroître mon amour

et de le perfectionner.

Ainsi soit-il.

[bron]

john bradburne 1

nog geen heilige, officieel,

maar wel al 'Dienaar van God'

vandaag geëerd op deze bladzijden

als prachtig 'Heilig Hart'

John Bradburne...

bid voor ons!

[wiki]

[website]

sint-macharius 2

-H. Macharius, patroon v/d pestlijders-

Was Macharius dan een Gentenaar?...

Nee, dat was hij niet! Een Armeniër, daarentegen.

Iemand uit Antiochië zelfs !

Niet zomaar iemand...

een aartsbisschop !!

Omstreeks 1.000AD...

-Heilig Graf (Jeruzalem)-

'Gent ontving in 1010 het bezoek van een beroemde prelaat uit het oosten.

Sint-Macharius, aartsbisschop van Antiochië in Armenië, had zijn zetel verlaten

om in het Heilig Land het graf van Jezus Christus met een bezoek te vereren.

Hij vertrok weer uit Jeruzalem, in het gezelschap van een paar reisgenoten,

met de bedoeling enkele plaatsen te bezoeken die beroemd waren

omwille van de grote heiligen die er nog steeds werden herdacht.

-reliekschrijn St.-Rombout geopend in 2025-

Na met die bedoeling heel Duitsland te hebben doorkruist,

deed hij tenslotte ook onze streken (nu België) aan.

In Mechelen, waar hij bij het graf van Sint-Rombout had gebeden, werd hij door de bevolking met groot vertoon van vriendschap ontvangen. De heilige was al snel in de gelegenheid zijn dankbaarheid te tonen. Diezelfde nacht brak er immers brand uit in de stad. Enkele woningen waren al in vlammen op gegaan, en men was bang dat de hele stad ten prooi zou vallen aan het vuur. 

Maar daar kwam Macharius toesnellen naar de plaats des onheils. Hij klom op het dak van een huis dat al vlam had gevat, rukte een handvol stro van het dak, zegende dat en zette het neer als een baken tegen de vlammen. Die trokken zich inderdaad terug, alsof ze vol ontzag waren, rolden ineen en doofden uit. 

Onnodig te zeggen hoe dankbaar de stad op haar beurt was jegens deze heilige bisschop. Maar terwijl zij in heilige vroomheid er bij hem op aandrongen te blijven, wist hij niet hoe vlug hij zich uit de voeten kon maken.

-Trésor van St.-Aldegonda-

In Malbode, oftewel Maubeuge,

vereert hij de heilige resten van Sint-Aldegonda. 

-huidige ND van Cambrai-

In Kamerijk (Cambrai) gaat hij naar de Onze-Lieve-Vrouwekerk,

om er de nacht in gebed door te brengen. Maar de koster kent hem niet, werkt hem eruit en doet de deur op slot. Dus brengt de heilige de nacht in gebed door op de drempel van de kerk. De koster is de volgende morgen niet weinig verbaasd als hij de kerkdeur open vindt, en de bisschop nog altijd languit in gebed... Dat ging als een lopend vuurtje door de stad. Reden voor Macharius om zich weer snel uit de voeten te maken.

-relieken St.-Eleutherius-

Op het moment dat hij in Doornik aankwam,

waren er twee partijen met elkaar op de vuist gegaan. Hun woede was zo hoog gestegen dat zelfs hertog Boudewijn IV van Vlaanderen, die toevallig in de stad was, ook geen orde wist te scheppen in de chaos. De heilige dringt zich door de menigte heen, gaat in het midden staan, en alleen al zijn blik is voldoende om alle gewapende armen in bedwang te houden. In één klap is alle haat verdwenen. Men legt de wapens neer, omhelst elkaar en er wordt voor lange tijd vrede getekend.

-H. Bavo voor zijn bekering-

Van Doornik gaat Macharius naar Gent.

Hij vraagt om gastvrijheid bij het klooster van St-Pieter. Maar daar kennen ze hem niet, en doen ze moeilijk. Dan wendt hij zich tot het klooster van St.-Bavo. Daar zijn ze verheugd hem gastvrijheid te kunnen verlenen. In dat huis bleef hij dan ook geruime tijd logeren, terwijl hij de bewoners wist te stichten met zijn deugden en zijn vermogen via gebed van God wonderen af te smeken. 

Zieken die bij hem gebracht  werden genas hij, door hen de handen op te leggen. Het water dat hij gebruikte, bewerkte ontelbaar veel wonderen. Iedereen, zowel monniken als bewoners van de stad, smeekte hem om nooit meer weg te gaan.

-H. Bavo voor zijn bekering-

Maar intussen had Macharius besloten toch maar weer zijn eigen bisdom op te gaan zoeken. Twee van zijn reisgenoten liet hij in St-Bavo achter; zelf ging hij op weg met de derde. Hij was nog niet goed en wel op weg, of hij werd ernstig ziek. De monniken van St.-Bavo gingen er meteen naar hem toe om hem terug te halen. 

Maar die van St.-Pieter, boos op zichzelf dat ze hem niet meteen herkend hadden, stuurden kasteelheer Robert naar hem toe, om hem te bewegen alsnog bij hen te komen. Er ontstond op straat een heilige discussie tussen de beide communauteiten. Maar Sint-Macharius koos degenem waar hij al gastvrij onthaal bij had gevonden, en liet zich terugbrengen naar het klooster van St.-Bavo.

-Bavo na bekering-

Die nacht verscheen hem Sint-Bavo zelf,

in het gezelschap van Sint-Landoald.

Zij beloofden hem dat hij zijn gezondheid zou terugkrijgen. De voorspelling kwam uit, en opnieuw maakte de bisschop plannen om naar Armenië terug te keren. Maar... nu brak er een verschrikkelijke pestepidemie uit in de stad Gent en in heel Vlaanderen. 

De heilige was intussen van zijn verblijfplaats gaan houden als van zijn tweede vaderland. Hij bood zichzelf aan als offer aan om de toorn van de hemel af te wenden. Zijn offer werd aanvaard. 

Aangetast door de gesel van de pest, blies hij zijn laatste adem uit op 10 april van het jaar 1012. Dat is ook de dag waarop men in Gent zijn gedachtenis in ere houdt. Meer dan eens mocht de stad zijn wonderbaarlijke werking tegen de pest ervaren.

Derhalve 'pestheilige'!...'

[bron]

timotheüs' efeze

geliefde 'zoon' van Paulus

eerste bisschop van Efeze

waar ook Johannes heeft geleefd

de 'geliefde' van Jezus

(samen met Maria?)

over wie Timotheüs

wellicht ook geschreven heeft

in zijn eigen (apocriefe) Handelingen...

m.n. hoe Johannes, de 'grote theoloog'...

de 4 evangeliën zou hebben samengesteld

(wat zeer aannemelijk klinkt!)

angela autsch 6

-foto in de Genadekapel onderaan de Bedevaartskerk 'Maria Locherboden',

bij Mötz (in Tirol)-

'Zo ongeveer een jaar 

- van maart 1942 tot het voorjaar van 1943 -

komen de dokter en de kloosterzuster elkaar elke dag tegen. 

Maar 15 mei 1943 sloeg het uur van afscheid:

zuster Angela Autsch verhuisde als verpleegster naar het SS-lazaret buiten het vrouwenkamp van Birkenau. Daar moest ze de zieken van dienst zijn die eerder haar medegevangenen hadden doodgemarteld. Maar zelfs hier vergat zuster Angela van het Allerheiligste Hart van Jezus het gebod van de naastenliefde geen moment.

Door uit te treden uit de orde, wat haar werd aangeboden, had ze haar ontslag uit het concentratiekamp kunnen bewerkstelligen. Maar ze was haar roeping trouw, en bleef.

-plaque in de Maria Schnee-kerk

in Mötz (Tirol)-

Uiteindelijk kreeg ook zuster Angela - net als vele andere gevangenen - vlektyfus. Op dat moment was ze boven veertig jaar en liep extra risico vanwege een hartafwijking. Maar ze kwam er doorheen en zette haar liefdediensten met inzet van al haar krachten voort.

De hartafwijking werd de trouwe, zorgzame zuster tenslotte toch noodlottig. Op 23 december 1944, om 18.45u, kreeg het SS-lazaret bij een bomaanval van geallieerde gevechtsvliegtuigen een voltreffer. Vele SS-ers kwamen om het leven. 

Onder de slachtoffers was ook een vrouw: zuster Angela. Ze was op weg naar het kamp, toen een hartaanval een eind maakte aan haar leven van opoffering.

Een vrouwelijke getuige schreef hierover later, aan de overste van de Trinitariërzusters: "Wij hebben nu een kleine heilige die voor Gods Troon onze voorspreekster is. Iedereen hield van Angelchen, van haar liefde en haar oprechtheid. Zij was te goed voor deze wereld, daarom heeft het Goddelijk Kind haar naar zich toe gehaald…"'

[bron]

zr. marie-clementine

zalige Congolese zuster Marie-Clémentine

geboren als Anuarite Nengapeta

(1939-1964, †24 jaar oud)

slachtoffer van dezelfde Simba-rebellie

waarvan ook mijn groottante-zwartzuster

werkzaam in Doruma, NO-Congo,

het slachtoffer werd

zij evenwel

als overlevende

het heiligdom voor de zalige Anuarite

werd opgericht in Isiro, op de plek waar toen

de gruwelijkelijkheden plaatsvonden

met de bouw werd begonnen in 2019

maar al in 2021 liep het project vertraging op

door een gebrek aan financiering

in het "Gezegende Anuarite Jaar" van dec. 2023 tot dec. 2024

zou al het geld uit de collecties van het land gebruikt worden

om het alsnog gefinancierd te krijgen...

-meer foto's-

[wiki]

boëthius' troost 1

afif osseiran 7

-met bisschop Ziadeh en paus Paulus VI-

'In 1962, 43 jaar oud, 

keerde Afif terug naar Libanon,

en besloot het evangelische leven te leiden temidden van zijn moslimbroeders.

Pater Fayoum, de overste van de Kleine Broeders van Jezus, raadde hem aan zich aan te sluiten bij het aartsbisdom Beiroet, en dat deed hij. Hij werd al snel tot maronitisch priester gewijd door de handoplegging van bisschop Ignatius Ziadeh, die hem toestond zijn seculiere burgerkleding te behouden, in de OLV van Ain Saadeh-kerk op 23 februari 1962.

Pater Afif doceerde filosofie en islamitisch denken

aan de (openbare) Libanese Universiteit en de (jezuïeten) Universiteit van St.-Jozef.

In 1964

stichtte hij het "Huis van de Goddelijke Voorzienigheid voor Dakloze Kinderen"

in de stad Fanar, vlakbij Beiroet.

Een instelling met internen en externen,

die zich toelegde op humaniora en beroepsopleiding voor jongeren.

Het domineerde het grootste deel van zijn activiteiten tot aan zijn dood.

In 1977,

na het uitbreken van de Libanese Burgeroorlog en de verslechtering van de sociale omstandigheden in het land, richtte hij een afdeling van zijn organisatie op in de stad Tebnine in het zuiden. 

In 1986 overleefde hij een moordaanslag binnen zijn organisatie in Tebnine, toen een jongeman hem (met een geluiddemper) neerschoot en vluchtte.

Zijn werk in het zuiden is sindsdien stopgezet, maar zijn organisatie in de stad Fanar is, zelfs na zijn dood, doorgegaan en wordt nu geleid door een raad van seculiere figuren.

Afif Osseiran overleed op 3 augustus 1988 in Beiroet aan een longembolie.

Hij werd begraven op de begraafplaats "Beit El Kahen" (Huis van de Priesters) in Kafra-Ain Saadeh. 

Ondanks de verdeeldheid in het land en de onstabiele veiligheidssituatie weigerde Adel Osseiran, die jarenlang parlementsvoorzitter was geweest en al op leeftijd was, zijn lichaam naar de begrafenis te begeleiden.'

[bron]

engelmar unzeitig 1

Engelmar... 'grote engel'

naam die hij als kloosterling ontving, bij zijn intrede

in de Congregatie der Missionarissen van Mariannhill

hield als jonge priester in zijn preken

mensen het christelijke mensbeeld voor

versus dat van het nationaal-socialisme

om die reden aangegeven en opgepakt:

wegens 'kwaadaardige opmerkingen'...

en 'verdediging van de Joden'...

!!

toen in de laatste dagen van het kamp vlektyfus uitbrak

meldde hij zich - vrijwillig - als hulp in de ziekenbarak

communisten die er van dienst waren

hadden dat geweigerd

"Ich muss das Gute tun"...

zijn motivatie

[wiki]