In Parijs werd de vijfjarige onderzocht
door de artsen André Berge en Delonet,
bijgestaan door de jezuïet-psycholoog Louis Beirnaert,
een van de sleutelfiguren in de dialoog psychoanalyse-christendom in Frankrijk.
Ook dr. André Berge was een van de meest vooraanstaande figuren
in de 20e-eeuwse Franse kinderpsychiatrie en psychoanalyse.
Aan het einde van hun onderzoeken
werd geen psychische aandoening vastgesteld.
De conclusie die werd meegedeeld, was heel eenvoudig:
Gilles is gezond in lichaam en geest.
Dit resultaat bewees uiteraard níet
de bovennatuurlijke oorsprong van de verschijningen,
maar het sloot een gemakkelijke verwerping uit:
die van een geestelijk ziek kind...
Desalniettemin bleven de algemene conclusies
van de bisschoppelijk commissie negatief.
Op 7 december 1950
-een maand na het dogma van Pius X-
publiceerde de bisschop van Montauban zijn eindoordeel.
Hij verklaarde dat de beweging die in Espis was ontstaan,
geen tekenen van goddelijke inspiratie vertoonde.
Verbood gelovigen om voor devotionele doeleinden naar het bos te gaan
en verbood de verspreiding van documenten bedoeld om de verschijningen te promoten.
Het vonnis betrof de gebeurtenissen in het gebied als geheel.
Dus ook de verschijningen aan Gilles Bouhours!
Opmerkelijk:
terwijl de jonge Gilles in perfecte gezondheid naar Parijs ging,
kon de kleine jongen bij thuiskomst plots niet meer lopen
en leed hij aan een ernstige urine-incontinentie.
[bron]
Tijdens het verblijf van de kleine Gilles in Rome,
ging de nieuwe bisschop van Montauban door met het ophelderen
van de mariale gebeurtenissen in Espis.
Op 2 februari 1950 al
stelde Mgr. Louis de Courrèges d'Ustou een onderzoekscommissie in.
Bestaande uit theologen, specialisten in mystiek leven, priesters en deskundigen
die de getuigenissen, boodschappen, gerapporteerde genezingen
en de mogelijk afwijkende psychische toestand van de zieners
moesten bestuderen en beoordelen.
Na Gilles' terugkeer, op 30 augustus 1950
-en dus vóór de afkondiging van het nieuwe dogma-
vroeg hij de gelovigen om niet langer naar het bos te gaan,
tot het onderzoek zou zijn afgerond.
Gilles en zijn vader stopten meteen
met het bijwonen van de grote bijeenkomsten
op de 13e van iedere maand.
Dit is een belangrijk verschil!
Want hoewel de vader en zoon overtuigd bleven van de echtheid van de verschijningen,
stemden ze ermee in zich te schikken naar het oordeel van de religieuze autoriteit.
Maar... voordat de bisschop een oordeel zou vellen,
wilde hij eerst weten met wat voor kind hij te maken had.
Is Gilles een kwetsbaar kind? Makkelijk beïnvloedbaar?
Lijdt Gilles aan een psychische stoornis?
Kan hij verbeelding van werkelijkheid onderscheiden?
Om deze vragen te beantwoorden, accepteren zijn ouders
dat hun zoontje helemaal alleen naar Parijs zal worden gestuurd.
Zijn vader vertrouwt m.a.w. de bisschop
én de Kerk.
[bron]
Stapje voor stapje
werd Gilles het meest bekende gezicht van Espis.
En toen... werd hem een volkomen onverwachte missie toevertrouwd!
Op 13 maart 1949 beweerde Gilles een geheim te hebben ontvangen
dat hij alleen aan de paus mocht onthullen.
Hij is dan bijna 5 jaar oud.
Zijn vader besloot hem mee te nemen naar Rome.
Hun eerste reis werd georganiseerd in december 1949.
Maar Gilles kon paus Pius X niet persoonlijk ontmoeten,
noodzakelijke voorwaarde om zijn boodschap over te brengen.
De jongen keerde daarom terug naar Frankrijk
zonder te zijn geslaagd in zijn missie.
Eind april 1950,
op Gilles blijvende aandringen
vertrekken hij en zijn vader opnieuw naar de Eeuwige Stad.
Na enkele dagen wachten en verschillende ontmoetingen met religieuze leiders
wordt de langverwachte privé-audiëntie dan toch verleend.
En op 1 mei 1950 ontving Pius X de jonge ziener een-op-een.
Het kind was toen nog maar vijf jaar oud.
Onmiddellijk onthulde hij zijn geheim:
"De Heilige Maagd Maria is niet gestorven.
Zij is met lichaam en ziel naar de hemel opgestegen."
Na het gesprek met de paus
voelde Gilles zich bevrijd van zijn zwijgplicht.
Hij kon de boodschap nu ook publiek herhalen.
De ontmoeting bleef niet onopgemerkt!
Op 10 juni 1950 verscheen een artikel in Gournale d'Italia
over de vijfjarige die door de paus was ontvangen.
Zes maanden na de audiëntie, op 1 november 1950,
proclameerde Pius X plechtig het dogma
Toeval?... Of was net Gilles' audiëntie het teken
waarom hijzelf via gebed had gevraagd?
[bron]
uit de krant Point de Vue van 25 augustus 1949:
"Bij aankomst in Espis,
ging het jongetje het bos in alsof hij het altijd al kende,
en wees zijn ouders meteen de plek van de verschijningen aan.
Emotioneel ten zeerste geraakt,
besluitten Gilles' ouders zich in Moissac te vestigen:
Zij kopen het plaatselijke hotel.
Van daaruit gaat het kind regelmatig naar het bos
Elke keer keert hij terug met een oogst aan nieuwe verschijningen.
Op 15 augustus 1948, bijna 4 jaar oud inmiddels.
ziet hij de aartsengel Michaël in gevecht, de demon verslaande.
Het kind beschrijft een 'grote hagedis' en een 'kleine mannetje met veren'.
Toch had hij nog nooit van de heilige Michaël gehoord..."
Nog geen 4 jaar oud, nogmaals!
in het septembernummer van 1953 van het tijdschrift Ici Paris:
"Vanuit de Verenigde Staten, Canada, Italië, Spanje en België
ontving de vader van de kleine ziener boodschappen voor het blonde kind,
mollig als een engeltje uit een glas-in-loodraam.
Allen verwachtend dat hij zich voor hen
tot de hemel zou wenden.
'Ik zeg geen woord tegen Gilles!' vertelt meneer Bouhours.
'Mijn God, wat verwachten jullie dan van me?
Ik ben tegelijk een gelukkige en ongelukkige vader.
Mijn vrouw en ik leven hier als in een droom.
We gehoorzamen ons kind in alles wat het ons redelijkerwijs opdraagt.
Zie, hij heeft me net gewaarschuwd dat we niet in Moissac zullen blijven.
Nou, als het zover is, dan vertrekken we!'"
[bron]
Wat noch de kleine Gilles, noch zijn familie wist,
is dat in het gehucht Espis eveneens mensen beweerden
de Heilige Maagd Maria te hebben gezien.
Vermeende verschijningen evenwel,
in augustus 1946.
Wanneer de Bouhours er in 1947 aankomen,
had de kerk ze al non grata verklaard.
Twee jonge meisjes waren het, die beweerden Maria te hebben gezien
- heel snel - en andere 'zieners' hadden zich bij hen aangesloten.
Er werden vergelijkingen getrokken met Fatima.
Een priester steunde hen: pater Michel Collin,
(die zich in 1960 tot paus zou uitroepen...)
Al in december van 1946, vier maanden later,
stuurde de bisschop van Montauban, P.M.Théas,
na een van de zieners te hebben ontvangen,
deze zeer duidelijke brief naar hem:
"Ik heb uw verslag van de gebeurtenissen zorgvuldig gelezen.
Mijn gevoel is zeer duidelijk: deze verschijningen zijn niet echt.
Vertel de anderen a.u.b. dat ze het slachtoffer zijn van een illusie."
Dat dus, op 12 december 1946.
Ondanks deze brief,
hielden de bijeenkomsten niet op,
en bleven de zieners beweren de Heilige Maagd te zien.
Gilles Bouhours arriveerde pas voor het eerst in Espis
bijna een jaar later: op 13 oktober 1947.
Hij had met de eerdere verschijningen
dus helemaal niets te maken.
[bron]
kort na zijn wonderbaarlijke genezing
werd evenwel Gilles' moeder ziek
en het gezin verhuisde daarom
voor een tijdje naar Arcachon
badplaats in de Gironde
Gilles groeide op zoals andere kinderen
speelde, rende, lachte en bracht tijd door met broers en zussen
gedurende de eerste twee jaar, geen ongewone verschijnselen
maar toen veranderde alles
in Arcachon beweerde het bijna 3-jarige kind immers
een 'mooie vrouw in een witte jurk' te hebben gezien
'met een blauwe sluier'
verschijning die gevolgd werd door vele andere
in de weken en maanden die volgden
op die leeftijd had Gilles uiteraard geen enkel theologisch besef
hij beschreef eenvoudigweg wat hij zei te hebben gezien
met de woorden van een klein peutertje
op een gegeven moment vroeg de Heilige Maagd
dat hij met zijn familie 'naar Espis' zou gaan
plek waarvan zij nog nooit hadden gehoord
(213km van Arcachon vandaan!)
toen zijn vader liet vragen waar het was
antwoordde Gilles: 'vlakbij Moissac'
uit een krantenartikel van 7 jaar later (sept. 1953):
"Gilles was drie jaar oud,
toen de hemel zich voor zijn ogen opende.
Het gebeurde in Arcachon, in de villa van zijn ouders.
Het kind was aan het lunchen toen plots
de lepel aan zijn lippen bleef hangen
zijn ogen wijd open...
Hij, die gewoonlijk aan tafel zong,
was plotseling sprakeloos.
'O papa, de mama uit de hemel...
ze lachte me toe, wat is ze mooi!'
Zijn vader: 'Wat zeg jij nou? Je bent gek!
Doe me een plezier en eet je soep op!'
De volgende dag met zijn vader in de tuin,
onder de kastanjebomen, riep hij opnieuw: 'Ik zie haar, de mooie dame!
O, maar ze huilt, ze huilt bloed!'
Hij keek recht voor zich uit.
'Niet huilen!' zegt papa, 'je hebt je bezeerd,
bent in de bamboe gevallen!'
Een paar dagen later,
reciteerde het kind het Parce Domine
dat niemand in zijn familie kende.
Parce, Domine, parce populo Tuo
Ne in aeternum irascaris nobis
'Waar heb je dat vandaan?'
'Het was van de dame!'"
[bron]
nee, dan liever dit jaar
het portret van hem, geschilderd
door Luca Signorelli
omdat je vermoed dat dit veel
bouwde in opdracht van de Maagd Maria
(die hem dat vroeg in een droom)
in het aardbevingsrijke....
L'Aquila !
1641, het 73e jaar van de Tachtigjarige
en 23e jaar van de Dertigjarige Oorlog...
Kevelaer behoort op dat moment nog (en zelfs tot 1701)
tot de Zuidelijke Nederlanden - katholiek gebied m.a.w.
dat door protestantse legers wil veroverd worden
in mei 1641 wordt het kasteel Wissen in Weeze bezet
maar al in juni is aan katholieke zijde generaal Lamboy aanwezig
wiens manschappen een devotiebeeldje bij zich droegen
van de OLV van Luxemburg (Troosteres der Bedrukten)
een geschenk van de generaal !
terwijl soldaten onderdak opeisen in particuliere huizen
en vele minder devote kompanen, aan beide zijden,
zich schuldig maken aan allerlei wreedheden
op het slagveld en daarbuiten...
proberen Hendrick Busmann en zijn vrouw Mechel Schrouse
hun handelaarsleven zo goed en zo kwaad als het gaat verder te zetten
zij in haar winkeltje in Geldern, hij als marskramer langs de weg van Geldern tot Weeze
vaak sidderend, net als alle plattelandsbewoners buiten de veiliger muren van de stad Geldern,
en vrezend voor zijn eigen leven - en daarom ook biddend bij ieder hagelkruis onderweg
rond kerstmis 1641 hoort Hendrick Busmann
tijdens een van zulke gebeden, en wel dat bij het hagelkruis van Kevelaer,
een stem die roept: "Op deze plek moet jij een kapel voor mij bouwen"...
hij vervolgt zijn weg en probeert die stem voorlopig uit zijn gedachten te bannen
maar zeven of acht dagen later, hoort hij op hetzelfde pad dezelfde stem
met exact dezelfde woorden van het hagelkruis komen
helder en duidelijk
dit bezorgde hem veel verdriet,
omdat hij zijn bescheiden middelen en omstandigheden in ogenschouw neemt
toch neemt hij de zaak ernstig, en besluit dagelijks een bedrag te sparen
van zijn schamele inkomsten, voor de bouw van een wegheiligdom
zijn vrouw Mechel heeft intussen in haar winkeltje
eveneens bezoek gehad, en wel van twee soldaten
die haar twee devotieprentje probeerden te verkopen
van de eerder genoemde OLV van Troost
die verkoop is niet doorgegaan
wegens te duur voor Mechel
op 17 januari 1642 waren immers de katholieke troepen verslagen
waarbij 3.000 soldaten waren omgekomen, en 4.000 gevangen gezet
op 29 mei 1642, met Pinksteren, kreeg ook Mechel een visioen:
geen stem, maar beelden van een kapelletje deze keer
waarin precies zo'n devotieprent zou worden vereerd
als die die de twee soldaten haar hadden aangeboden
Hendrick, die onderweg de stem nog een derde keer heeft gehoord,
is er nu, samen met zijn vrouw, van overtuigd dat Maria werkelijk zo'n kapel wil
en hij stuurt zijn vrouw naar de soldaten om de afbeelding alsnog te zoeken.
zij hebben die aan hun luitenant gegeven
die op dat moment in Kempen gevangen zat
de luitenant werd evenwel vrijgelaten
Mechel gaat naar hem toe
en bekomt één van de afbeeldingen
zagen ziekte niet als een vloek
maar als een kans voor Gods Barmhartigheid
om geopenbaard te worden.
'geldloze artsen' waren ze...
want... 'we hebben alles gratis ontvangen'
en 'geven het daarom ook gratis weg'
!!
genazen keizer Justinianus I
nadat ze aan hem waren verschenen
in de 6e eeuw...!
lang na hun eigen...
marteldood
!!
