[website]
[kalender]
een tweede plek om te stoppen
als je op weg bent naar Kevelaer...
is de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Handel
met het Processiepark eromheen
alleen al omdat het hier net zo goed gaat
om een Troosteres der Bedroefden
en omdat het park erg doet denken
aan dat van de kruisweg in
al is het...
mooier zelfs misschien ?
[bron]
op de weg naar Kevelaer...
kun je even stoppen in Aarle-Rixtel
voormalige heerlijkheid, ten noorden van Helmond
om er de kapel te bezoeken van Onze-Lieve-Vrouw in ’t Zand
waar o.m. een mooie replica te bewonderen valt
van een Zetel der Wijsheid (Sedes Sapientiae)
ooit vervaardigd in het Vlaamse Arendonk
die 1917 werd gerestaureerd
en in 1951 een zilveren schrijn kreeg, om het beeldje te beschermen
en die in 1956 zelfs gekroond werd, met gouden kroon, parels en edelstenen
waarna het...
door inbrekers werd vernield
die uiteraard 'de buit' meenamen...
[bron]
1641, het 73e jaar van de Tachtigjarige
en 23e jaar van de Dertigjarige Oorlog...
Kevelaer behoort op dat moment nog (en zelfs tot 1701)
tot de Zuidelijke Nederlanden - katholiek gebied m.a.w.
dat door protestantse legers wil veroverd worden
in mei 1641 wordt het kasteel Wissen in Weeze bezet
maar al in juni is aan katholieke zijde generaal Lamboy aanwezig
wiens manschappen een devotiebeeldje bij zich droegen
van de OLV van Luxemburg (Troosteres der Bedrukten)
een geschenk van de generaal !
terwijl soldaten onderdak opeisen in particuliere huizen
en vele minder devote kompanen, aan beide zijden,
zich schuldig maken aan allerlei wreedheden
op het slagveld en daarbuiten...
proberen Hendrick Busmann en zijn vrouw Mechel Schrouse
hun handelaarsleven zo goed en zo kwaad als het gaat verder te zetten
zij in haar winkeltje in Geldern, hij als marskramer langs de weg van Geldern tot Weeze
vaak sidderend, net als alle plattelandsbewoners buiten de veiliger muren van de stad Geldern,
en vrezend voor zijn eigen leven - en daarom ook biddend bij ieder hagelkruis onderweg
rond kerstmis 1641 hoort Hendrick Busmann
tijdens een van zulke gebeden, en wel dat bij het hagelkruis van Kevelaer,
een stem die roept: "Op deze plek moet jij een kapel voor mij bouwen"...
hij vervolgt zijn weg en probeert die stem voorlopig uit zijn gedachten te bannen
maar zeven of acht dagen later, hoort hij op hetzelfde pad dezelfde stem
met exact dezelfde woorden van het hagelkruis komen
helder en duidelijk
dit bezorgde hem veel verdriet,
omdat hij zijn bescheiden middelen en omstandigheden in ogenschouw neemt
toch neemt hij de zaak ernstig, en besluit dagelijks een bedrag te sparen
van zijn schamele inkomsten, voor de bouw van een wegheiligdom
zijn vrouw Mechel heeft intussen in haar winkeltje
eveneens bezoek gehad, en wel van twee soldaten
die haar twee devotieprentje probeerden te verkopen
van de eerder genoemde OLV van Troost
die verkoop is niet doorgegaan
wegens te duur voor Mechel
op 17 januari 1642 waren immers de katholieke troepen verslagen
waarbij 3.000 soldaten waren omgekomen, en 4.000 gevangen gezet
op 29 mei 1642, met Pinksteren, kreeg ook Mechel een visioen:
geen stem, maar beelden van een kapelletje deze keer
waarin precies zo'n devotieprent zou worden vereerd
als die die de twee soldaten haar hadden aangeboden
Hendrick, die onderweg de stem nog een derde keer heeft gehoord,
is er nu, samen met zijn vrouw, van overtuigd dat Maria werkelijk zo'n kapel wil
en hij stuurt zijn vrouw naar de soldaten om de afbeelding alsnog te zoeken.
zij hebben die aan hun luitenant gegeven
die op dat moment in Kempen gevangen zat
de luitenant werd evenwel vrijgelaten
Mechel gaat naar hem toe
en bekomt één van de afbeeldingen
een prent rond Kerstmis 1641
(6 jaar voor het einde van de Dertigjarige Oorlog...)
waarop Onze Lieve Vrouw van Troost stond afgebeeld
de Consolatrix Afflictuorum, Troosteres der Bedrukten...
aanbeden door de Augustijnen, sinds de verschijning van Maria
- met een leren ceintuur - aan Augustinus' moeder Monica
(die de gordel ging dragen, waarna hij zeer snel tot bekering kwam!)
maar ook in Fonda, NY
op de plek waar ze vandaam kwam
is nu een heiligdom, aan haar gewijd
gerund door Franciscanen
die er een mooi filmpje over maakten
alleen te zien op hun website
(doén !)
[website]
'1933 ingewijd,
werd de Tilburgse Majellakerk in de jaren '60 kapucijns,
en in 1988 bovendien een bedevaartsoord
voor hun heilige Italiaanse medebroeder
Padre Pio van Pietrelcina (1887-1968).
Wie jaren '60 zegt, zegt...
Tweede Vaticaans Concilie, en later het Nederlandse Pastorale Concilie.
Dat alles bracht wereldwijd heel wat 'vernieuwingen' en 'modernizeringen' met zich mee, maar desalniettemin liep - in Tilburg net zoals elders - net door dat alles het kerkbezoek nog dramatischer en aan een recordsnelheid terug, verloor de parochie haar levendigheid, verdwenen verenigingen, verkleinde de vroegere jongens- en meisjesschool, kreeg het zusterklooster naast de kerk een andere bestemming etcetera etcetera.
De bezetting van de pastorie - waar lang een pastoor en twee kapelaans gewoond hadden - werd kleiner, en toen er tenslotte alleen nog maar een pastoor woonde, werd besloten het gebouw aan derden te verhuren.
De pastoor, pater Dionysius Schoenmakers, ging in een klein huisje wonen, vlakbij de kerk. En de parochie leek in de jaren tachtig langzaam maar zeker de weg van zovele andere te gaan: kleiner worden en nog kleiner, om tenslotte wellicht opgeheven te worden.
Maar gelukkig werd in 1986 pater Ed van den Berge tot pastoor benoemd.
Hij wilde zijn schouders er wel onder zetten, en met grote inzet en de medewerking van vele anderen, kwam de parochie weer tot bloei! Onder zijn leiding werd immers het deel van het schip bij de ingang afgescheiden van de rest, en vervolgens omgebouwd tot een ontmoetingsruimte, een kantoor én... een kapel, gewijd zoals gezegd aan hun in 1968 overleden en inmiddels wereldwijd bekende en vereerde medebroeder, de heilige Padre Pio van Pietrelcina.
Ook de Gerardus Majellakerk in Tilburg werd aldus een van de vele bedevaartsplaatsen in de Lage Lander voor de verering van Padre Pio. En sinds 1988, tot op heden, wordt er elke tweede dinsdag van de maand een ceremonie gehouden specifiek in de aan hem gewijde kapel, die zich links van de hoofdingang bevindt.
Twee heel bijzondere Italiaanse heiligen hielden en houden m.a.w....
deze Tilburgse kerk tot op heden in stand.
Vast niet zonder reden!'
[bron]
Tweede interview
met de nieuwe rector van Lisieux:
- Vroeger leidde u parochies, nu bent u verantwoordelijk voor een heiligdom. Hoe pakt u deze nieuwe missie aan?
- Ik moet nog van alles ontdekken. Ik was al bijna 30 jaar pastoor in Parijs. Ik kom nu aan op een plek die geen grote stad is, en niet in een parochie, maar in een heiligdom. Ik ben van plan me te laten onderwijzen door al diegenen die er al aanwezig zijn en werken, en die mij veel te leren hebben.
- Wat is uw band met de heilige Thérèse?
- Ik ontdekte haar op het seminarie, en werd geraakt door haar geschriften.
En ik was in Rome in 1997, toen Thérèse Doctor Ecclesiae werd, Kerklerares.
Later kwam ik terecht in de parochie van Saint-Ferdinand des Ternes, met een crypte gewijd aan Thérèse van Lisieux, en mijn band met haar werd nog sterker. Het was een gelegenheid om me nu werkelijk te verdiepen in haar geschriften, poëzie en brieven.
Ook deze kerk werd, net als eerder de Notre-Dame de l'Arche d'Alliance, herbouwd en uitgebreid. Ze werd versierd met een groot fresco van de heilige Thérèse. In 2012 bracht ik daarom, met mijn parochianen, een weekend door in Lisieux.
Tijdens deze pelgrimstocht, zei de kapelaan me: "In plaats van u een preek over Sainte-Thérèse te geven, heb ik u haar kruisbeeld gebracht." Ik was er diep door geraakt, en ook de wake die erop volgde, had een diepgaande impact op mijn leven. Ik nam de parochianen mee naar de heilige, en zij liet ons het kruis zien!
[bron]
In de eerste dagen na haar begrafenis...
werden de medezusters die bij Catharina's graf kwamen bidden, verrast door de geur van bloemen en kruiden die er hing, terwijl er niets groeide op die begraafplaats, dus de enige bron kon alleen het lichaam van de heilige zelf zijn.
Er werd een ongebruikelijk besluit genomen:
om zeker te zijn, zou men haar opgraven!
En achttien dagen na haar dood...
trof men het inderdaad, aldus de ooggetuigen, ongeschonden aan:
een "corpo incorroto"... incorrupt lichaam...
op geen enkele wijze al vergaan!
De nonnen hadden gelijk:
de heerlijke geur verspreidde zich en kwam uit haar lichaam.
En hij verspreidde zich later doorheen het hele klooster
en trok uiteraard parochianen en vele anderen aan.
Er werd daarom besloten
om dit onsterfelijke lichaam (toen nog niet zo donker amberkleurig als vandaag) op elke 9e maart, haar sterfdag, door de tralies aan bezoekers te laten zien. Twaalf jaar later werd zij - net als Maria in haar aspect van Sedes Sapientia, Bron der Wijsheid - permanent op een troon geplaatst, waardoor de verering... nog toenam!
Tot op heden zit (!!) het lichaam van Sint-Catharina de Vigri op een vergulde troon achter glas, omringd door de altviool waarop ze zo graag speelde, het brevier waarin ze haar miniaturen tekende, en enkele van de schilderijen die nog van haar bewaard zijn gebleven.
Want niet alleen fungeert zij als bron, als 'Zetel', van wijsheid...
Ze werd tegelijk ook beschermheilige van alle kunstenaars!
Haar lichaam zou geen enkele behandeling hebben ondergaan!
Alleen de vingers werden gedeeltelijk bedekt met was, om de schade te herstellen die ze hadden opgelopen door contact met de handen van gelovigen toen het lichaam nog vrijelijk (niet achter glas) werd tentoongesteld.
Meer dan zeventig jaar lang groeiden in het begin nog haar nagels en hoofdhaar aan, als die van een levend persoon, en die werden dan ook regelmatig bijgeknipt. Dat gebeurt nu niet meer.
Maar het lichaam, vandaag gekleed in een modern clarissenhabijt dat verschilt van het habijt uit de tijd van de heilige zelf, scheidt nog wel een heldere vloeistof af die van tijd tot tijd de gewaden opnieuw doordrenkt. Waardoor de nonnen die dan telkens weer moeten verwisselen.
Vertellen zij althans de bezoekers.
Samuel Longfellow
de auteur achter het lied "O God of Love"...
werd op 18 juni 1819 geboren in Portland, Maine.
Als jongste kind
van advocaat en congreslid Stephen Longfellow en zijn vrouw Zilpah Wadsworth,
ging Samuel naar de Portland Academy, waar ook zijn oudere broers en zussen les kregen.
Uit zijn jeugdbrieven en dagboek blijkt dat hij al op jonge leeftijd aanleg had
voor literatuur, kunst en vreemde talen.
Samuel ging naar Harvard College,
waar zijn 12j. oudere broer - de beroemde schrijver - Henry lesgaf.
Hij volgde Henry's Duitse lessen, waarin hij Faust vertaalde,
en daarnaast kernvakken zoals retorica en wiskunde.
Zijn andere talen waren Frans en Italiaans.
Na een korte periode
als docent aan een kleine thuisschool in de buurt van Elkridge, Maryland,
ging Samuel in 1839 naar de Harvard Divinity School,
een epicentrum van de Transcendentale Beweging
die een diepe impact zou hebben op zijn benadering van religie.
Tijdens een pauze van zijn studie aan Harvard
was hij van 1843 tot 1844 huisleraar voor de kinderen
van de Amerikaanse consul Charles Dabney
op het eiland Fayal op de Azoren.
Na zijn terugkeer in de VS hervatte Longfellow zijn theologische studies
en woonde van 1845 tot begin 1847 bij zijn broer Henry,
diens vrouw Fanny en hun groeiende gezin
in het Craigie House aan Brattle Street.
Samuels eerste ambt als predikant was drie maanden in West Cambridge (Arlington), gevolgd door functies in Fall River, Massachusetts, en vervolgens in 1853 in Brooklyn, New York.
Aanvankelijk waardeerde hij de intellectuele sympathie van zijn parochianen in Brooklyn, die hem aanmoedigden in zijn 'vrije' religieuze gedachtegoed, dat de rol van formele religie minder benadrukte.
Hij stak zijn abolitionistische opvattingen niet onder stoelen of banken. Maar preken waarin hij John Brown na de overval op Harper's Ferry afschilderde als een moedige martelaar, leidden tot protest.
Samuel was tevens een pacifist en een voorvechter van vrouwenrechten...
In 1860 verliet hij zijn ambt in Brooklyn om opnieuw naar Europa te reizen.
Een groot deel van de jaren 1860 en 1870
bracht Longfellow door met het geven van preken
in verschillende parochies waar de vaste predikant afwezig was.
Het huis van zijn broer Henry in Cambridge
bleef dienen als zijn thuisbasis.
De Quaker-georiënteerde parochie van Germantown (PA) verwelkomde Samuel in 1878.
Met tegenzin gaf hij zijn taken daar op, na het overlijden van zijn broer in 1882, om te beginnen aan diens biografie: Life of Henry Wadsworth Longfellow.
Een groot deel van dit werk is geciteerd uit de dagboeken en correspondentie die in Henry's studeerkamer werden gevonden. Samuel verzamelde herinneringen en aanvullende fragmenten voor Final Memorials, dat werd gepubliceerd in 1887, en beide werken werden samengevoegd tot het driedelige Life...
Longfellow publiceerde daarnaast,
zowel in samenwerking met zijn collega Samuel Johnson als onafhankelijk,
verschillende hymnebundels, waarvan opnieuw vele bewerkingen waren van werk van anderen.
De correspondentie van Samuel Longfellow
en de relaties die hij in de loop van zijn leven opbouwde,
wijzen op de complexiteit van zijn ervaringen in liefde en vriendschap
in het New England van het midden en einde van de 19e eeuw.
Tijdens een bezoek aan Portland werd Samuel ziek
en werd opgenomen in het Maine General Hospital.
Hij overleed op 3 oktober 1892.
[bron]
