Tijdens het verblijf van de kleine Gilles in Rome,
ging de nieuwe bisschop van Montauban door met het ophelderen
van de mariale gebeurtenissen in Espis.
Op 2 februari 1950 al
stelde Mgr. Louis de Courrèges d'Ustou een onderzoekscommissie in.
Bestaande uit theologen, specialisten in mystiek leven, priesters en deskundigen
die de getuigenissen, boodschappen, gerapporteerde genezingen
en de mogelijk afwijkende psychische toestand van de zieners
moesten bestuderen en beoordelen.
Na Gilles' terugkeer, op 30 augustus 1950
-en dus vóór de afkondiging van het nieuwe dogma-
vroeg hij de gelovigen om niet langer naar het bos te gaan,
tot het onderzoek zou zijn afgerond.
Gilles en zijn vader stopten meteen
met het bijwonen van de grote bijeenkomsten
op de 13e van iedere maand.
Dit is een belangrijk verschil!
Want hoewel de vader en zoon overtuigd bleven van de echtheid van de verschijningen,
stemden ze ermee in zich te schikken naar het oordeel van de religieuze autoriteit.
Maar... voordat de bisschop een oordeel zou vellen,
wilde hij eerst weten met wat voor kind hij te maken had.
Is Gilles een kwetsbaar kind? Makkelijk beïnvloedbaar?
Lijdt Gilles aan een psychische stoornis?
Kan hij verbeelding van werkelijkheid onderscheiden?
Om deze vragen te beantwoorden, accepteren zijn ouders
dat hun zoontje helemaal alleen naar Parijs zal worden gestuurd.
Zijn vader vertrouwt m.a.w. de bisschop
én de Kerk.
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten