Zijn leven werd abrupt beëindigd
voordat hij zelfs maar het seminarie kon betreden.
Op 15j. leeftijd, nog steeds lijdend aan incontinentie en groeiachterstand,
verslechterde zijn toestand op 24 februari 1960 plotseling.
Hij werd getroffen door een zeer snelle ziekte [vgl. Carlo Acutis...]
en binnen minder dan 48 uur werd zijn situatie kritiek.
De pastoor van Seilhan, pr. Bertrand Ricaud, werd erbij geroepen
en Gilles ontving de laatste sacramenten.
Volgens zijn naasten begreep hij dat zijn dood naderde,
maar vertoonde geen enkel teken van paniek.
Hij bad, vroeg God om vergeving
en trachtte ook zijn familie gerust te stellen.
Op 26 februari 1960, rond 6 uur 's ochtends,
overleed Gilles in zijn ouderlijk huis in Seilhan.
Hij was 15 jaar en 3 maanden oud.
Op de dag van zijn overlijden
vonden er verschillende ongelooflijke gebeurtenissen plaats.
Op het precieze moment van zijn dood, kwam een zwerm vogels
tegen zijn raam pikken, alsof ze hem gezelschap wilden houden.
Maar dat is niet alles.
Zijn trouwe hond, loyale metgezel, stierf ook, diezelfde dag,
evenals de twaalf vogels in zijn volière.
Gilles ligt begraven op het kerkhof van Seilhan.
Mensen komen er nog steeds om te bidden.
Zij het steeds minder...
Sommigen zeggen dat ze door zijn voorspraak
genade hebben ontvangen.
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten