Na de veroordeling van Espis
leidde Gilles een meer teruggetrokken leven.
Het gezin werd slachtoffer van oplichting en raakte geruïneerd.
Daardoor verhuisden zij naar Seilhan,
een dorpje in de Haute-Garonne,
niet zo ver van Lourdes.
Ver weg van de bijeenkomsten en controverses in Espis
wordt Gilles niet beschreven als een somber kind
dat zich nu boos van de wereld afkeerde.
Integendeel, hij hield van grappen maken,
de natuur observeren en voor dieren zorgen.
Familieverhalen benadrukken zijn tederheid.
Gilles leek in dieren eenvoudige, onbevangen wezens te zien
waaraan hij zich spontaan hechtte, met diepe genegenheid
voor de schepping.
Ondanks het einde van Espis,
viel zijn eigen innerlijk leven niet stil.
Gilles bleef beweren dat hij de Maagd Maria zag,
niet langer in het bijzijn van menigten,
maar in de beslotenheid van zijn ouderlijk huis.
De laatste verschijning op 15 augustus 1958,
het feest van Maria Hemelvaart.
Gilles is dan 13j. oud.
In hun huis te Seilhan richtte de familie een kleine gebedsruimte in,
die volledig bewaard is gebleven en nu beheerd wordt door Gilles' broer.
Zes minuten lopen voorbij het kerkhof: 7 rue du Village.
In deze kapel wijdde Gilles zich aan een van zijn favoriete bezigheden:
het opdragen van - zogenaamd 'witte' - missen.
Voor hem was het niet zomaar een spel,
het was de uiting van een roeping.
Gilles wilde priester worden.
Hij legde in zijn kinderlijke taal uit
dat hij Jezus in de eucharistische hosties wilde plaatsen!
Later sprak hij ook over zijn wens om missionaris te worden.
Met deze 'messes blanches' zocht hij geen aandacht.
Hij oefende simpelweg wat hij hoopte ooit te bereiken:
de mis kunnen opdragen, de sacramenten toedienen,
over God spreken en zijn leven aan Christus wijden.
Maar Gilles zou nooit priester worden...
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten