elias' wolk

Ik zag de hele aarde uitgedroogd en verdroogd. 

Ik zag Elias, met twee bedienden, de berg Carmel beklimmen. 

Ze staken eerst een hoge heuvelrug over, en gingen toen een trap op die in de rots was uitgehouwen naar een terras. Vanaf dit terras gingen ze via soortgelijke trappen omhoog naar een vlakke plek van waaruit een heuvel oprees. De heuvel bevatte een grot, en tot hier klom Elias alleen. 

Hij liet zijn dienaren achter aan de rand van de vlakke plaats, zodat ze konden uitkijken op het Meer van Galilea. Het water was opgedroogd, en het bed lag vol gaten, modder en rottende karkassen. Elias ging zitten, zijn hoofd op zijn knieën, bedekte zich met zijn mantel en bad vurig tot God. 

James Tissot

Zeven keer riep hij zijn dienaren toe, of er nog geen wolk uit de zee was opgekomen. Eindelijk zag ik midden in de zee een witte damp, waaruit een klein zwart wolkje kwam. In de laatste was een kleine, glanzende gestalte die, omhoog stijgend, geleidelijk in omvang toenam. 

Terwijl de wolk opsteeg, zag Elias daarin de gestalte van een stralende Maagd. Haar hoofd was omgeven door stralen, haar armen waren uitgestrekt in de vorm van een kruis, een hand greep een overwinningskrans vast, en haar lange kledingstukken vielen als gebonden onder haar voeten. 

Ze leek boven Palestina te zweven. 

In dit visioen leerde Elias vier mysteries met betrekking tot de Heilige Maagd. 

Een daarvan was dat ze in de zevende generatie [of tijd/tijdperk/leeftijd...] zou komen, en een andere was de familie waartoe ze zou behoren. Hij zag ook aan de ene oever van de zee een lage, zich uitbreidende boom, en aan de andere een zeer hoge boom, waarvan de top over de lagere hing.

Ik zag de wolk openbreken, en in wollige dampen neerdalen op bepaalde heilige plaatsen, en op de verblijfplaatsen van bepaalde vrome mensen die in gebed waren. Deze dampen werden omzoomd door regenboogranden, en daarin was de zegen als een parel in haar schelp. 

Mij werd verteld dat dit, hoewel typerend, een waarheidsgetrouwe weergave was van hoe de voorbereiding op de komst van de Heilige Maagd zich zou ontwikkelen, vanuit die verschillende gezegende punten.

Kort na dit visioen... 

vergrootte Elias de grot waarin hij gewoon was te bidden. Hij maakte nieuwe regels voor de profeetkinderen, van wie vanaf die tijd sommigen in die grot voortdurend smeekten om de komst van Maria en haar komst eerden.

Elias had door zijn gebed de wolken opgeroepen, en hij leidde ze volgens innerlijke verlichting, anders zou er een plotselinge en vernietigende regenbui uit kunnen voortvloeien. 

Eerst zag ik deze wolken dauw neerdruppelen, zich vestigend in witte vlaktes, draaikolken vormend met regenboogkleurige randen, en uiteindelijk oplossend in druppels. Ik herkende een verband tussen hen en het manna in de woestijn, dat 's morgens, broos en dik, als een huid op de grond lag. Het kon op rollen worden verzameld. 

Ik zag de dampen langs de Jordaan drijven. Ze vielen niet zomaar overal neer, maar alleen hier en daar, bijvoorbeeld in Salem, waar Johannes later doopte, en op de plek waar vervolgens zijn doopbassin stond. 

Ik vroeg naar de betekenis van de gekleurde randen... 

en die werd mij uitgelegd door een bepaalde schelp van de zee, die ook glanzende gekleurde randen heeft. De schelp onder de zonnestralen absorbeert het licht, reflecteert de kleuren aan de randen, waardoor de straal als het ware wordt gezuiverd, totdat in zijn eigen centrum de zuivere, witte parel wordt gevormd. 

Ik kan het niet onder woorden brengen... 

Maar ik begreep dat die dauw en de daarop volgende regen meer deden dan wat gewoonlijk wordt aangeduid met een verfrissing, een bewatering van de aarde. 

Ik kreeg de duidelijke verzekering dat zonder deze dauw, de komst van Maria honderd jaar langer zou zijn uitgesteld. Terwijl door die bewatering en zegening van de aarde, de verschillende families die van de opbrengst leefden, tot leven werden gewekt en verlevendigd. Zo kreeg hun vlees een nieuwe zegen, waardoor het meer gezuiverd en veredeld werd door voortplanting. 

Het visioen van de parel in de schelp, verwees naar Jezus en Maria.

De droogte die ik zag... 

bleef niet beperkt tot de aarde alleen. 

Er was ook een grote droogte, grote onvruchtbaarheid onder de mensen. 

Maar de nevel van de vruchtdragende dauw, daalde van generatie op generatie neer in het vlees van Maria. Ik kan het niet uitdrukken. 

Soms verschenen er aan de gekleurde randen van de wolk een of meer parels, en daarop een menselijke figuur die iets geest-gelijks uitademde, dat weer leek samen te smelten met de andere.

[emmerich]