DE VERLOSSING WORDT VOLTOOID
—Hier, in het kort, wat Hij me vertelde:
Propter peccata veniunt adversa...
De mensheid heeft oorspronkelijk gezondigd in Adam en Eva.
Dan zijn de mensen doorgegaan met zondigen.
Het was nodig om ervoor te betalen en boete te doen.
Maar de mensheid was niet bij machte haar schuld te doen kwijtschelden.
-
Het Woord werd in de mensheid gebracht met het Mysterie van de Incarnatie.
Het compenseert, en geeft genoegdoening voor de Schuld en voor de schulden van de mensheid.
Zijn triomf wordt gevormd/gevestigd/bewezen door het Mysterie van het Kruis:
[Wanneer Ik van de aarde zal zijn omhoog geheven, zal Ik allen tot Mij trekken. - Joh.12:32]
'Cum exaltatus fuero a terra, omnia traham ad me ipsum.'
Hij redt, verzoent, schenkt genoegdoening en verlost met een on-eindig lijden.
Zijn triomf ontspruit/ontluikt/barst los/welt op uit de beledigingen, uit het gespuw, uit de geseling...
Op deze manier verheerlijkt/prijst Hij/brengt Hij eer en roem aan de Vader en redt Hij zielen.
Hij verzoent de mensheid met de goddelijkheid, en zegeviert over Zijn zichtbare vijanden.
Maar vooral over zijn onzichtbare vijanden: Satan en zijn volgelingen.
Uit Zijn Zijde ontspringt het Mysterie van de Kerk.
Zijn Mystieke Lichaam, waarvan Hij het Hoofd is.
Het is een natuurwet dat het lijden van een orgaan wordt weerspiegeld door en zijn weerslag heeft in de andere organen van het lichaam.
Zo wordt de Verlossing, begonnen met de Menswording en voltrokken aan het Kruis, voltooid in alle leden van het Mystieke Lichaam, met lijden, tot het einde der tijden.
-
Onze menselijke acties zijn nooit alleen maar persoonlijk.
De gevolgen ervan, of ze nu goed of slecht zijn, zijn nooit alleen persoonlijk...
maar hebben positieve of negatieve gevolgen voor het hele Mystieke Lichaam...
waarvan ieder een lid is.
-
Daarom is de Christen nooit zo Christen als wanneer hij lijdt.
Schuldig of onschuldig, volwassen of klein.
Zijn lijden wordt, net als dat van Christus, het erfdeel van allen.
Met behoud van zijn persoonlijke waarde.
De Christen komt des te dichter bij Christus met zijn lijden, hoe meer hij meewerkt aan de voltooiing van het Mysterie van de verlossing in de Kerk.
Deze triomfeert, net als Christus, uit Wiens Zijde ze is ontsproten...
in pijn, in vernedering en in vervolging.
Niet willen lijden...
is een gebrek aan liefde voor God.
Een gebrek aan gerechtigheid en liefde voor onze naaste.
En voor onze broeders en zusters die de goddelijke Barmhartigheid het meest nodig hebben.
Sociaal onrecht wordt betreurd, en terecht. Maar spiritueel onrecht, begaan ten nadele van zoveel zielen die verloren zijn omdat we hebben geweigerd om met Hem te lijden voor hun redding, wordt helemaal niet betreurd.
Het is een vreselijk gebrek aan christelijke gevoeligheid, die de enorme geloofscrisis onthult.
En met het geloof, bevinden zich ook de hoop en de naastenliefde in een crisis.
-
Niet willen lijden...
toont het gebrek aan gerechtigheid en naastenliefde, jegens God en jegens de broeders.
Aan deze twee grote deugden, die de pijlers vormen van heel het christelijk leven.
De rebellen tegen het lijden...
lopen het ernstige risico zichzelf uit het Mystieke Lichaam te verwijderen.
Ze lopen het risico weg te kwijnen als dorre en nutteloze takken, bovendien schadelijke, enkel goed voor vuur. Het ontbreekt die Christenen aan de visie van de grote waarde van de eeuwige goederen, waartoe ze zijn geschapen en werden verlost.
-
Niet willen lijden...
is een zeer ernstig kwaad van de materialistische samenleving...
dat helaas de clerus, de mannelijke en de vrouwelijke religieuzen heeft besmet.
Bijgevolg heeft zij het ware en authentieke christelijke leven van geloof, hoop en liefde verstikt.
Ze heeft zielen blind gemaakt, ze heeft het zout smakeloos gemaakt en ze heeft vele lampen gedoofd die licht hadden moeten verspreiden en geen licht meer uitstralen.
[9.5.75]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten