dinsdag 30 december 2025
ceremony of carols
'Kerstliederen-ceremonie'
van Benjamin Britten
!!
Hodie Christus natus est.
Hodie Salvator apparuit.
Hodie in terra canunt angeli.
Laetantur archangeli.
Hodie exsultant justi dicentes:
Gloria in excelsis Deo!
Alleluia! Alleluia! Alleluia!
voor vervolg van de tekst:
vrijdag 26 december 2025
kerst begríjpen
prachtige preek, zoals steeds
van le Père Emmanuel Schwab
rector van het heiligdom in Lisieux
die we eerder al, begin oktober...
op aangename wijze leerden kennen
iemand om wekelijks
te beluisteren
!!
pierre goursat 3
getuigenis van Martine Catta
arts en mede-oprichtster
van Emmanuel
'broer en zus'...
o herkenning...
!
[wiki]
pierre goursat 2
'De woonboot "Mont Thabor"
werd in 1971 gekocht door Pierre Goursat,
die enkele jaren later de Emmanuelgemeenschap zou oprichten.
Hij was aanvankelijk van plan er een centrum voor drugspreventie van te maken,
maar uiteindelijk bleek de locatie ongeschikt.
Pierre Goursat trok er in 1978 in,
samen met Martine en Hervé-Marie Catta, hun kinderen en een aantal anderen.
Met de vestiging van de kantoren van de gemeenschap op het schip
(in Neuilly-sur-Seine, dure voorstad van Parijs, vlakbij La Défense)
werd de woonboot een centraal trefpunt voor de gemeenschap,
en bleef dat tot 2011.
De woonboot kreeg in 2016 een nieuwe dimensie
met de komst van een priesterbroederschap en een echtpaar
die in een gemeenschap van levensstaten leven.
Hoewel de woonboot sindsdien enkele renovaties heeft ondergaan,
zijn het gebedshuis en de kamer van Pierre onveranderd gebleven.'
[bron]
pierre goursat 1
oprichter van de Emmanuelgemeenschap
'eerbiedwaardig' sinds december 2024
(iets meer dan een jaar geleden)
☆1914 †1991
!
donderdag 25 december 2025
vale, vale millies
Ach, al is nu de winter koud,
kort dag met lange nachten,
er nadert een zomer, die moedig en stout,
en sneller dan wij dachten
verlossing brengt. Dit nieuwe jaar
is er al iets van gebleken:
de fijne bloei van de hazelaar -
een onmiskenbaar teken.
Ach, vale, vale millies...
Wees blij! Een jaargetijde...
...si dixero, non satis est!
...om aan de liefde te wijden.
De stormloop van liefde die je ontmoet,
zul je, gesterkt vanbinnen,
behendig opvangen, ja, zo goed
alsof je zegt: "Ik ga winnen!
Ik sta hoe dan ook op winst. God geve
aan mij wat zij zal verkiezen,
de liefde, want het is mij om het even:
ik win nog bij het verliezen."
Ach, vale, vale millies...
als je de avonturen...
...si dixero, non satis est!
...van de liefde wilt verduren.
woensdag 24 december 2025
maandag 22 december 2025
isa vermehren 7
Na haar pensionering in het onderwijs...
stond zuster Vermehren plots weer voor de camera's
– als spreekster van het programma "Wort zum Sonntag" op ARD.
Haar ervaring uit haar eerste carrière bleek van onschatbare waarde:
Van 1986 tot 1998 presenteerde ze dat.
Ze verscheen ook regelmatig bij andere gelegenheden,
om te vertellen over haar ervaringen tijdens het nazitijdperk.
En in 2013 werd op ZDF "Ein Weites Herz" uitgezonden,
naar het boek van Matthias Wegner.
Vier jaar na haar dood, was dat.
Over het ouder worden, zei ze nog in 2003 op Deutschlandradio:
"Nou ja, ik bedoel... ouder worden kent zijn eigen voorwaarden. en leidt je naar compleet nieuwe paden, paden die je je nooit had kunnen voorstellen. En er is nog zoveel te doen! Aan jezelf, met jezelf en voor jezelf. Dat leer je langzaam, sneller of langzamer...
En ik denk wel dat ik het eind van mijn reis heb bereikt. Natuurlijk, waarom niet?... Mijn wens is dat ik in vrede met God en met de mensen kan sterven... Wat betreft het stervensproces zelf, daar moet je bang voor zijn, het kan heel onaangenaam zijn, zoals ik weet... Maar wat er dán gebeurt, het opgetild worden van deze aardse werkelijkheid naar het hemelse rijk – daar kijk ik naar uit!"
Zes jaar later overleed ze, in het huis van de orde in Bonn,
waar ze in de jaren vijftig was toegetreden.
Op woensdag 15 juli 2009.
[bron]
isa vermehren 6
Na de oorlog, is Isa vastbesloten om zich bij de orde aan te sluiten.
Daar werd haar verteld dat ze eerst een universitaire opleiding moest afronden,
omdat ze leraren nodig hadden.
Dus studeerde ze
en werd uiteindelijk aangenomen.
En werkte inderdaad voor de orde als lerares,
maar vrij snel ook als schoolhoofd.
Voor Isa Vermehren was onderwijs altijd ook de vorming van het geweten
– dit was een van de essentiële lessen die ze trok uit de tijd van het Derde Rijk
en waar ze herhaaldelijk naar verwees.
Haar nadruk op oúde morele waarden,
en haar op de kerk gebaseerde onderwijsidealen,
brachten Isa Vermehren evenwel in conflict
met de veranderingen die werden geëist,
vooral na 1968.
Wat ze nooit heeft willen accepteren,
zijn de veranderingen in de liturgie en het dagelijkse kloosterleven na Vaticanum II.
Zelfs op hoge leeftijd weigerde ze daarom haar kloostergewaad af te leggen.
Ze bezat geen burgerkleding en wilde in haar habijt begraven worden,
en ze legde herhaaldelijk uit waarom.
[bron]
isa vermehren 5
Na het behalen van haar haar middelbareschooldiploma,
verzocht de inmiddels twintigjarige Isa om intrede in de orde,
maar ze werd afgewezen – net als de twee daaropvolgende keren.
De nazi's hadden overigens de orde al flink ingeperkt.
Om geld te verdienen bleef ze acteren in films
en in 1943 trad ze op voor troepen in Rusland.
Datzelfde jaar werd haar verloofde daar gedood.
Haar broer Erich, net als zijn vader advocaat en diplomaat, vluchtte,
met een gewaagd ontsnappingsplan, samen met zijn vrouw naar Groot-Brittannië.
Isa zelf werd, begin 1944, samen met haar ouders en oudste broer Michael gearresteerd.
Op last van Goebbels... begin van een odyssee, door een reeks concentratiekampen.
"...bijna een jaar vastgehouden in Ravensbrück, in dat gevangenisgebouw daar.
Maar toen begonnen de nazi's deze kostbare gevangenen die ze daar hadden te verzamelen en bewaren als een soort onderhandelingsmiddel in hun ondergang, zodat ze hun vrijheid ermee konden kopen. En toen werden we door heel Duitsland gesleept, in verschillende bussen, steeds verder naar het zuiden, steeds verder naar het zuiden, ik weet niet wat ze met ons wilden.
Kortom: een reis door de laatste akte van het nationaalsocialistische Rijk, dat, zoals we weten, in een verschrikkelijke dreun ten onder ging... Overal kanonvuur, de oprukkende vijand van alle kanten, en te midden van dat alles een volk dat niet eens meer 'piep' kon zeggen. Verschrikkelijk."
Na te zijn vastgehouden in de concentratiekampen Buchenwald en Dachau, werd ze uiteindelijk in mei 1945 bevrijd in Zuid-Tirol. Haar ouders, en haar broer en zijn vrouw, waren toen al vrij.
-Verzetsvrouw??-
In latere interviews werd haar herhaaldelijk gevraagd
hoe ze na deze ervaringen nog steeds in een barmhartige God kon geloven.
In 2003 zei ze:
"Je moet – ik weet niet eens meer waarin je zou moeten geloven, als je niet, in godsnaam, in een barmhartige God gelooft. Ik kan niet meer in een barmhartig mens geloven. Die bestaan niet. De enige die nog barmhartig kan zijn, is God. Als Hij bestaat. En als deze God niet barmhartig is, dan is Hij in mijn ogen ook geen God.
Dus het beeld van de van nature goede mens, dat mijn ouders zo graag omarmden, dit Rousseauiaanse idee dat de mens van nature goed is, dat hij alleen door de maatschappij, door de opvoeding, wordt gecorrumpeerd – daarin heb ik echt alle vertrouwen verloren!"
Op verzoek van haar vader schreef Isa Vermehren haar ervaringen op.
Ze werden al in 1946 gepubliceerd onder de titel "Reis door de Laatste Akte"
en vormen een van de eerste ooggetuigenverslagen van een overlevende.
[bron]
isa vermehren 4
In 1935 werd De Katacombe gesloten,
en Werner Finck naar een concentratiekamp gestuurd.
Maar Isa Vermehren behoorde niet tot degenen die vervolgd werden.
Integendeel, haar succes had haar onder de aandacht van de filmindustrie gebracht.
Ze speelde in talloze films bijrollen, en haar populariteit nam gestaag toe.
Ze trad o.m. op in Hamburg, waar ze een rolmodel werd voor bijv. Heidi Kabel.
Maar in 1937 was dit niet langer genoeg voor haar.
Ze wilde gaan studeren – waarvoor ze eerst haar middelbare school moest afronden.
Tijdens haar voorbereiding, las ze een boek van de katholieke theoloog Otto Karrer.
Hij wekte haar interesse in het katholicisme.
Kort daarna ontmoette ze gravin Elisabeth von Plettenberg, een vrome katholiek.
Onder invloed van haar, bekeerden zowel Isa als haar broer Erich,
die naar de letter als protestanten waren opgegroeid,
zich in 1938 tot het katholicisme.
In 1939 nam Isa Vermehren haar intrek in het studentenhuis
van de orde Vom Heiligen Herzen Jesu in de Berlijnse wijk Grunewald.
Die net twee jaar eerder - bewust - in Berlijn was neergestreken.
"We moeten het hol van de leeuw in!"... was hun overtuiging.
Isa was gefascineerd door het spirituele leven van de gemeenschap
en bestudeerde intensief het leven van Madeleine-Sophie Barat,
de stichteres van de orde, die in 1925 heilig was verklaard,
door Pius XI.
[bron]
isa vermehren 3
In januari 1933 was het politieke klimaat zo radicaal veranderd...
"In heel Duitsland, en vooral in kleinere steden, waar mensen elkaar kenden en in elkaars kookpotten keken – was de stoofpot die die dag besteld was al klaar, of niet? welke vlaggen had je opgehangen? had je überhaupt vlaggen opgehangen, en zo ja, welke? welke krant lazen ze? wat hing er aan hun muren? wat stond er in hun boekenkasten?... allemaal dingen die verboden waren... Het was heel onaangenaam. Het werd ook rondverteld, iedereen wist het: dáár waren de vijanden!... Nee, nee, je moest daaruit weg, het was ondraaglijk!"
Isa kwam al snel in conflict met het nieuwe systeem.
Na een incident op 1 mei 1933 werd ze van school gestuurd.
"We moesten langs een woud van vlaggen marcheren, en op het commando: ‘Kijk naar links!’, moesten we salueren en verder lopen. Voor me liep een schoolmeisje tegen wie gezegd was: ‘Natuurlijk hoef jij dat niet te doen, jij bent Joods!’... Ik vond dat zo schandalig, kwetsend en vernederend. Dat ik zei: ‘Nou, als zij dat niet mag, dan wil ik het ook niet.’
En dat werd natuurlijk opgemerkt en meteen beantwoord met: ‘Jij sluit jezelf uit van de Duitse nationale gemeenschap!’ zoiets. Zo werd het geïnterpreteerd, stel je voor. Je kunt je niet eens voorstellen hoe het is, om van de ene op de andere dag in een land te leven waar geen vrijheid van meningsuiting meer is, geen vrijheid van meningsuiting meer. Onbeschrijfelijk wat een verschil dat maakt. Ondraaglijk!"
Isa's moeder voelde zich eveneens opgesloten in het provinciale Lübeck.
In 1933 verhuisde ze, gescheiden van haar man, met Isa naar Berlijn.
Een van haar collega's opperde het idee dat Isa haar 'zachte borsten' zou kunnen laten zien in het cabaret Die Katakombe, gerund door Werner Finck. "En toen zei Werner Finck: 'Waarom kom je vanavond niet gewoon optreden, dan zien we wel wat je in huis hebt...' en gelukkig was ik zo onschuldig en totaal onverstoorbaar, dat ik zei: 'Nou, dat liedje kan ik wel zingen.'"
Eine Seefahrt, die ist lustig,
eine Seefahrt, die ist schön,
denn da kann man unsre Leute
an der Reling kotzen sehn.
Holahe, holaho!
"Ik brulde dat eruit in dit zeer literaire en zeer intellectuele cabaret, het paste er perfect bij en was alleen al daarom ontzettend grappig. En ik had een heerlijke, ongeremde, luide manier om het te zingen – en dat was de doorslaggevende factor. Ik kon blijven, en ben er gebleven, twee jaar lang, tot De Katacombe sloot, bleef dus deel uitmaken van het ensemble."
In der Rechten einen Whiskey,
in der Linken einen Köm,
und die spiegelblanke Glatze,
das ist unser Kapitän.
Holahe, holaho!
Unser Erste auf der Brücke,
kaum drei Käse ist er groß,
aber eine Schnauze hat er,
wie’ne Ankerklüse groß.
Holahe, holaho!
Velen in het publiek interpreteerden dit als kritiek op de nieuwe heersers.
Isa Vermehren verklaarde later dat ze het liedje zo had geleerd
en dat ze er verder niets had aan toegevoegd...
[bron]
isa vermehren 2
'Op 21 april 1918
werd Isa Vermehren geboren
in een aloude patriciërsfamilie (met Vlaamse wortels) in Lübeck.
(Zo aloud, dat de naam zelfs voorkomt in Thomas Manns novelle Tonio Kröger...)
Isa was een levendig kind, met rood haar en sproeten. Haar vader had een advocatenkantoor in Hamburg en haar moeder bereidde zich voor op een carrière als journalist. Samen met haar twee broers Michael en Erich, kreeg Isa aanvankelijk thuisonderwijs. Ze voelde zich bijzonder aangetrokken tot muziek.
"Wij kregen al heel jong muziekles thuis. We kregen een blokfluit op onze lippen gedrukt en moesten zingen en de maat houden. Ik heb eerst een tijdje viool gespeeld, maar ik was niet ijverig genoeg, dus daar kwam niets van terecht. Maar de accordeon... daar was ik echt goed in! Ik kreeg er eentje toen ik tien of elf was, een klein instrumentje dat ik binnen een jaar helemaal versleten had. Toen kreeg ik een grotere... een drierijige Hohner!"
Op die accordeon zingt ze zeemansliederen,
en Nedersaksische verzen.
De Vermehrens denken anders dan de meeste mensen.
Haar moeder heeft "Mein Kampf" gelezen, en ziet vreselijke dingen aankomen.
Isa is een echte rebel. Ze moet het vierde leerjaar van het Ernestinengymnasium overdoen,
omdat haar lerares haar omschrijft als "onvolwassen, brutaal en arrogant".
En dan komen de nazi's aan de macht.
[bron]
isa vermehren 1
"Das muss einem offenbar geschehen,
damit man in seiner Treue oder seine Liebe zu Christus
überhaupt in die Bewährung kommt."
zondag 21 december 2025
angela autsch 7
Toen Angela Autsch in 1933 in Mötz arriveerde,
om er in treden in de Orde van de Trinitarierinnen,
was het kerkje dat gebouwd werd n.a.v. de Mariaverschijningen
op die plek - zowel in de 18e als in de 19e eeuw -
amper 17 jaar oud...
Wat een verschil moet het zijn geweest:
haar lieflijke leven daar, hoe simpel en armoedig ook,
vergeleken met de HEL die haar eerst in Ravensbrück
en later in Auschwitz-Birkenau te wachten stond.
Of was net dat lieflijke zó krachtig...
dat ze het - waar ook ter wereld -
telkens weer aanboren
en doorgeven kon ?
[wiki]
angela autsch 6
'Zo ongeveer een jaar
- van maart 1942 tot het voorjaar van 1943 -
komen de dokter en de kloosterzuster elkaar elke dag tegen.
Maar 15 mei 1943 sloeg het uur van afscheid:
zuster Angela Autsch verhuisde als verpleegster naar het SS-lazaret buiten het vrouwenkamp van Birkenau. Daar moest ze de zieken van dienst zijn die eerder haar medegevangenen hadden doodgemarteld. Maar zelfs hier vergat zuster Angela van het Allerheiligste Hart van Jezus het gebod van de naastenliefde geen moment.
Door uit te treden uit de orde, wat haar werd aangeboden, had ze haar ontslag uit het concentratiekamp kunnen bewerkstelligen. Maar ze was haar roeping trouw, en bleef.
in Mötz (Tirol)-
Uiteindelijk kreeg ook zuster Angela - net als vele andere gevangenen - vlektyfus. Op dat moment was ze boven veertig jaar en liep extra risico vanwege een hartafwijking. Maar ze kwam er doorheen en zette haar liefdediensten met inzet van al haar krachten voort.
De hartafwijking werd de trouwe, zorgzame zuster tenslotte toch noodlottig. Op 23 december 1944, om 18.45u, kreeg het SS-lazaret bij een bomaanval van geallieerde gevechtsvliegtuigen een voltreffer. Vele SS-ers kwamen om het leven.
Onder de slachtoffers was ook een vrouw: zuster Angela. Ze was op weg naar het kamp, toen een hartaanval een eind maakte aan haar leven van opoffering.
Een vrouwelijke getuige schreef hierover later, aan de overste van de Trinitariërzusters: "Wij hebben nu een kleine heilige die voor Gods Troon onze voorspreekster is. Iedereen hield van Angelchen, van haar liefde en haar oprechtheid. Zij was te goed voor deze wereld, daarom heeft het Goddelijk Kind haar naar zich toe gehaald…"'
[bron]
Abonneren op:
Reacties (Atom)