In januari 1933 was het politieke klimaat zo radicaal veranderd...
"In heel Duitsland, en vooral in kleinere steden, waar mensen elkaar kenden en in elkaars kookpotten keken – was de stoofpot die die dag besteld was al klaar, of niet? welke vlaggen had je opgehangen? had je überhaupt vlaggen opgehangen, en zo ja, welke? welke krant lazen ze? wat hing er aan hun muren? wat stond er in hun boekenkasten?... allemaal dingen die verboden waren... Het was heel onaangenaam. Het werd ook rondverteld, iedereen wist het: dáár waren de vijanden!... Nee, nee, je moest daaruit weg, het was ondraaglijk!"
Isa kwam al snel in conflict met het nieuwe systeem.
Na een incident op 1 mei 1933 werd ze van school gestuurd.
"We moesten langs een woud van vlaggen marcheren, en op het commando: ‘Kijk naar links!’, moesten we salueren en verder lopen. Voor me liep een schoolmeisje tegen wie gezegd was: ‘Natuurlijk hoef jij dat niet te doen, jij bent Joods!’... Ik vond dat zo schandalig, kwetsend en vernederend. Dat ik zei: ‘Nou, als zij dat niet mag, dan wil ik het ook niet.’
En dat werd natuurlijk opgemerkt en meteen beantwoord met: ‘Jij sluit jezelf uit van de Duitse nationale gemeenschap!’ zoiets. Zo werd het geïnterpreteerd, stel je voor. Je kunt je niet eens voorstellen hoe het is, om van de ene op de andere dag in een land te leven waar geen vrijheid van meningsuiting meer is, geen vrijheid van meningsuiting meer. Onbeschrijfelijk wat een verschil dat maakt. Ondraaglijk!"
Isa's moeder voelde zich eveneens opgesloten in het provinciale Lübeck.
In 1933 verhuisde ze, gescheiden van haar man, met Isa naar Berlijn.
Een van haar collega's opperde het idee dat Isa haar 'zachte borsten' zou kunnen laten zien in het cabaret Die Katakombe, gerund door Werner Finck. "En toen zei Werner Finck: 'Waarom kom je vanavond niet gewoon optreden, dan zien we wel wat je in huis hebt...' en gelukkig was ik zo onschuldig en totaal onverstoorbaar, dat ik zei: 'Nou, dat liedje kan ik wel zingen.'"
Eine Seefahrt, die ist lustig,
eine Seefahrt, die ist schön,
denn da kann man unsre Leute
an der Reling kotzen sehn.
Holahe, holaho!
"Ik brulde dat eruit in dit zeer literaire en zeer intellectuele cabaret, het paste er perfect bij en was alleen al daarom ontzettend grappig. En ik had een heerlijke, ongeremde, luide manier om het te zingen – en dat was de doorslaggevende factor. Ik kon blijven, en ben er gebleven, twee jaar lang, tot De Katacombe sloot, bleef dus deel uitmaken van het ensemble."
In der Rechten einen Whiskey,
in der Linken einen Köm,
und die spiegelblanke Glatze,
das ist unser Kapitän.
Holahe, holaho!
Unser Erste auf der Brücke,
kaum drei Käse ist er groß,
aber eine Schnauze hat er,
wie’ne Ankerklüse groß.
Holahe, holaho!
Velen in het publiek interpreteerden dit als kritiek op de nieuwe heersers.
Isa Vermehren verklaarde later dat ze het liedje zo had geleerd
en dat ze er verder niets had aan toegevoegd...
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten