Maar in de gevangenis blijft zijn dynamiek onverminderd groot.
Celmaat Lucien Gaben schreef:
"Gérard, een lange jongeman van 22... gedurende die weken,
die we dag en nacht samen doorbrachten,
hebben we veel gepraat.
Ik kon zijn grote gevoeligheid,
de subtiliteit van zijn analyses,
zijn vrijgevigheid, zijn grote geloof,
en zijn eenvoudige maar oprechte moed waarderen...
We baden samen, veel voor de Kerk, voor onze vrienden,
voor de toekomst van deze vervolgde Kerk,
die ons de ontmoedigende eer schonk
om voor haar te lijden…
Geen religieuze handelingen waren toegestaan…
Maar toen, op zondag 13 augustus, was het Gérard Cendrier...
die, rond 9 uur 's ochtends, moedig de eerste woorden van het ‘Kyrie’ zong
en vervolgens het ‘Credo’ aankondigde.
Maar 's middags was Fritz er al, die ervan had gehoord.
We moesten allemaal onze celdeuren uit; en waren er vrij zeker van
dat hij ons daar misschien wel ‘de Vespers zou laten zingen’.
In een lange tirade, vol geschreeuw en dreigementen,
verklaarde hij dat hij niet wilde dat het gevang
een ‘kraaienhol’ zou worden..."'
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten