Na het behalen van haar haar middelbareschooldiploma,
verzocht de inmiddels twintigjarige Isa om intrede in de orde,
maar ze werd afgewezen – net als de twee daaropvolgende keren.
De nazi's hadden overigens de orde al flink ingeperkt.
Om geld te verdienen bleef ze acteren in films
en in 1943 trad ze op voor troepen in Rusland.
Datzelfde jaar werd haar verloofde daar gedood.
Haar broer Erich, net als zijn vader advocaat en diplomaat, vluchtte,
met een gewaagd ontsnappingsplan, samen met zijn vrouw naar Groot-Brittannië.
Isa zelf werd, begin 1944, samen met haar ouders en oudste broer Michael gearresteerd.
Op last van Goebbels... begin van een odyssee, door een reeks concentratiekampen.
"...bijna een jaar vastgehouden in Ravensbrück, in dat gevangenisgebouw daar.
Maar toen begonnen de nazi's deze kostbare gevangenen die ze daar hadden te verzamelen en bewaren als een soort onderhandelingsmiddel in hun ondergang, zodat ze hun vrijheid ermee konden kopen. En toen werden we door heel Duitsland gesleept, in verschillende bussen, steeds verder naar het zuiden, steeds verder naar het zuiden, ik weet niet wat ze met ons wilden.
Kortom: een reis door de laatste akte van het nationaalsocialistische Rijk, dat, zoals we weten, in een verschrikkelijke dreun ten onder ging... Overal kanonvuur, de oprukkende vijand van alle kanten, en te midden van dat alles een volk dat niet eens meer 'piep' kon zeggen. Verschrikkelijk."
Na te zijn vastgehouden in de concentratiekampen Buchenwald en Dachau, werd ze uiteindelijk in mei 1945 bevrijd in Zuid-Tirol. Haar ouders, en haar broer en zijn vrouw, waren toen al vrij.
In latere interviews werd haar herhaaldelijk gevraagd
hoe ze na deze ervaringen nog steeds in een barmhartige God kon geloven.
In 2003 zei ze:
"Je moet – ik weet niet eens meer waarin je zou moeten geloven, als je niet, in godsnaam, in een barmhartige God gelooft. Ik kan niet meer in een barmhartig mens geloven. Die bestaan niet. De enige die nog barmhartig kan zijn, is God. Als Hij bestaat. En als deze God niet barmhartig is, dan is Hij in mijn ogen ook geen God.
Dus het beeld van de van nature goede mens, dat mijn ouders zo graag omarmden, dit Rousseauiaanse idee dat de mens van nature goed is, dat hij alleen door de maatschappij, door de opvoeding, wordt gecorrumpeerd – daarin heb ik echt alle vertrouwen verloren!"
Op verzoek van haar vader schreef Isa Vermehren haar ervaringen op.
Ze werden al in 1946 gepubliceerd onder de titel "Reis door de Laatste Akte"
en vormen een van de eerste ooggetuigenverslagen van een overlevende.
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten