vervolgens, deze korte documentaire
van Omroep Zeeland !
dat hij zich altijd moest verdedigen
dat hij 'in Kampen' had gestudeerd
twijfelde of zijn capaciteiten als schilder
wel groot genoeg waren
tot zijn 47ste
niet echt hield van zijn werk
net na een tentoonstelling in Parijs
waar hij heel trots op was
een herseninfarct kreeg
daarna overal tegenaan liep
lang moest revalideren
wat hem toch
heel veel gebracht heeft
want hij zag in: je kunt zó sterven!
hij ervoer: en het is helemaal niet van belang
of je dan een goed oeuvre achterlaat
dat is van geen enkele waarde
!!
tijdens revalidatie
op de divan in zijn atelier
hing boven hem een tekening
van een Eva'tje
en hij zag, nauwelijks ziende,
de zachtheid van die tekening !
tot hem drong door:
"ik heb eigenlijk nog nooit zo'n zachte tekening gezien
daar ben ik dus blijkbaar erg goed in,
dat moet ik maar doen !
als ik weer voldoende kan zien...
dan ga ik dát uitwerken
dan ga ik het over zachtheid hebben !
die ervaar ik heel weinig in de beeldende kunst
dat heb ik als een soort taak opgevat"
zijn dochter, Mattia...
was op datzelfde moment
ook al enkele jaren - psychisch - ziek
zijn eigen revalidatie deed hem inzien:
ik kan haar niet redden - alleen van haar houden
maar toen ze 8 jaar later inderdaad suïcide pleegde
wilde hij, spontaan, toch niet langer naar buiten treden als kunstenaar,
steeds je werk laten zien... je verhaal vertellen... dat wilde hij niet meer
moest zich bescheiden terugtrekken, meende hij
en iets anders gaan doen
maar
hij kon het niet laten
ging toch weer schilderen
en toen kwamen daar eigenlijk
heel lichtgevende beelden uit
(die hij ontving!!!)
lichte bruiden !
voor hem: een 'zielenlaag'
die via de kunst naar boven kwam
grotere bevlogenheid volgde
het besef: heb de betekenis van kunst
te laag ingeschat
"een Bron kan het zijn,
die zich allereerst aan mij aandient,
en via dat ik het werk weer naar buiten breng,
ook aan anderen kan tonen"
hoe vaak had hij zich niet als kind al
afgevraagd hoe dat zat
met het Paradijs
!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten