'Zalige Ida werd geboren in Leuven omstreeks 1211.
Haar vader had een succesvolle wijnhandel in de stad.
Aanvankelijk onderscheidde ze zich niet bijzonder van de meisjes van haar leeftijd.
Maar vanaf haar 18e begon ze een leven te leiden van boete en gebed.
Zij wilde liever alleen wonen en bouwde zich een armoedig hutje
tegen de buitenwand van haar ouderlijk huis.
Al vlug ontving zij 'wondertekenen' (stigmata) in haar lichaam.
Ze probeerde de littekens die dat gaf, verborgen te houden,
maar leed - toch zichtbaar - soms heftige pijn.
Haar ouders en omgeving zouden zich voor haar geschaamd hebben,
en met getreiter en kleinerende opmerkingen geprobeerd hebben
haar tot andere gedachten te brengen.
Ook haar stadgenoten maakten zich vrolijk
over de hele situatie.
Een podcast van de KRO vertelde over haar leven het volgende:
"Mijn vader haalde zijn koopwaar uit Frankrijk en Duitsland. En was daar trots op. Hij pronkte met zijn handelsrelaties. En met zijn goed betalende klanten. Want u begrijpt natuurlijk ook wel: wie zich wijn kon permitteren in die tijd: dat was de adel.
Wij waren niet van adel. Maar mijn ouders wilden er graag bijhoren. Klanten werden bij ons in de zaak als vorsten onthaald. Er werden feesten en recepties gegeven als de nieuwe oogst binnen was. Dan liep mijn vader stralend van trots tussen de mensen door. Hij vond het heerlijk daarbij te horen. Bij ‘de kringen’...!
Maar intussen stelde het niets voor. De gesprekken gingen nergens over. Dát waren dan de toonaangevende mensen van onze maatschappij. Allemaal buitenkant en façade. Ik voelde mij er niet bij thuis. Ik wilde wat anders. Nee, laat ik dat beter uitdrukken: mijn roeping lag elders. Bij de dingen van het geloof: bezinning, gebed, vasten, zingeving, liefde... ja vooral dat: liefde!
Omdat ik me stoorde aan altijd maar dat gerinkel van flessen, het houten rollen van wijnvaten, het schaterlachen van holle mensen, het gesnap en gesnater van aardige, maar oppervlakkige kennissen, zocht ik een eigen plekje. En vond dat, in een aanbouwseltje tegen ons huis. Een soort rommelhok, dat ik omvormde tot een kluizenaarscel.
Ik bracht mijn ouders daarmee in grote verlegenheid. Wat hebben ze allemaal niet geprobeerd om mij tot andere gedachten te brengen! O, u had ze eens moeten horen. Ik leek wel gek. Maakte mijn familie te schande. Was een bedreiging voor de zaak, want zo joeg ik de klanten weg.
Maar om eerlijk te zijn: het tegendeel was het geval. De mensen van Leuven maakten zich vrolijk over mijn dissidente gedrag. Genoten van de ruzies tussen mijn ouders en mij. En kwamen nieuwsgierig kijken! Tuk op schandaaltjes.
In mijn hart wist ik dat ik de goede keuze had gemaakt.
Volgde mijn roeping.
Maar het heeft zoveel pijn gedaan."'
[bron]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten