'De spot en het getreiter moe...
trad Ida tenslotte toe tot de cisterciënzerinnen
van de (rijke) abdij Roosendael bij Mechelen.
Net omdat de mensen zich zo tegen haar hadden gekeerd,
gaf zij al haar liefde aan de Heer van haar gebed...
Haar Vita vertelt...
dat eten voor haar een groot probleem was.
Ze walgde alleen al van het kijken naar of van de geur van voedsel. In een van de vele wonderen die zich om haar heen voltrokken, vermeerderde zich het brood dat Ida zelf niet wilde eten, zodat zij dit onder de zieken en armen kon verdelen.
Begin 13e eeuw was binnen het christendom een bijzondere vorm van extreem vasten ontstaan onder vrouwelijke religieuzen, vaak mystici, die zelfkastijding en vasten beoefenden als een manier om dichter bij het goddelijke te komen. Vaak onderbraken zij dit vasten alleen maar om de gewijde hostie te ontvangen. Een moment waarnaar zij hevig verlangden, en waaruit zij bijzondere kracht putten.
Ida van Leuven wordt in dat verband vaak vermeld naast Ida van (Zout)leeuw en Ida van Nijvel. Deze drie "heilige Ida's", allen cisterciënzerinnen uit de 13de eeuw, hebben toentertijd geschiedenis geschreven door hun geloof in de eucharistie als mystiek sacrament.
Op velerlei manieren werden zij hierom begenadigd, en ontleenden hieraan het gevoel werkelijk "met Christus gehuwd" te zijn. Bruiden van Christus... Om aan te duiden welk een heilige indruk de later zalig verklaarde Ida op haar omgeving maakte, wordt gezegd dat zij "straalde van heiligheid, zozeer dat ze 's nachts zonder verlichting kon lezen of handwerken!"'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten