paus pius x (3)

 

Op 20 augustus 1914 overleed paus Pius X aan een hartaanval

Of misschien beter gezegd: aan een 'gebroken hart',

omdat hij tevergeefs had geprobeerd

WOI te voorkomen.

Na de requiemmis

werd zijn lichaam in de Sint-Pietersbasiliek bijgezet

in een eenvoudig graf in de Kapel van de Presentatie

van de Heilige Maagd Maria.

Op 19 mei 1944, dertig jaar later,

werd het lichaam van Pius X opgegraven voor onderzoek

in het kader van het zaligverklaringsproces, waarbij bleek

dat het inderdaad ongeschonden was gebleven.

Op 17 februari 1952 werd Pius X zaligverklaard.

En bijna drie jaar later verklaarde Pius XII hem heilig,

de eerste paus die heiligverklaard werd sinds 1712,

toen paus Clemens XI Pius V sanctificeerde.

-Italiaanse film uit 1952

met Eng. ondertitels-

Pius X is zoals bekend de beschermheilige

van de Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X (FSSPX)

-de Priesterbroederschap van de H. Pius X-

die in juli jl. werd geëxcommuniceerd...

!

-FSSPX bisschopswijding 2026 (met storm)-

[bron][fsspx]

luigina 3

Op 12 april 1937... 

had ze, als voorzitster van de Dochters van Maria... 

een pelgrimstocht gemaakt naar Tre Fontane, waar St. Paul het martelaarschap had ondergaan. 

Een vrouw die met haar meereisde, en later ervoor koos om het religieuze leven in te gaan en zuster Lidia werd, herinnert zich: 

"Je zag dat Luigina vurig zou bidden, maar schijnbaar zonder veel moeite. Ik begrijp nu pas wat er toen gebeurde: ze was een persoon met een intens innerlijk leven, iemand die continu in relatie stond met God, zeer evenwichtig, eenvoudig en zeer beminnelijk. Zulke mensen onderscheiden zich vaak in niets, hoezeer ze zich hierin ook onderscheiden."

-

Terwijl ze daar rondliep...

in de buurt van een bosje met eucalyptusbomen... 

zag Luigina, in een grot, iets dat haar vroomheid diep opwekte: ze vond enkele botjes die menselijk leken, en realiseerde zich dat het waarschijnlijk de gruwelijke overblijfselen van een abortus waren. Ze bad meteen een gebed om genade en vergiffenis, groef een beetje, en begroef de botten samen met een wonderbaarlijke medaille.

Plots zag ze, in een groot licht, de Maagd Maria voor zich, die haar zei:

"Ik zal terugkeren naar deze plaats van zonde en ik zal me bedienen en gebruik maken van een man die  nu de kerk bestrijdt, en die de paus wil doden. Ga naar het Sint-Pietersplein, daar zul je een in het zwart geklede dame vinden, die je naar haar broer zal brengen, die kardinaal is. Aan hem moet je doorgeven wat ik je zojuist heb verteld, en je moet hem ook vertellen dat hij binnenkort paus zal worden."

Luigina deed wat haar werd opgedragen. 

Ze ging naar het Sint-Pietersplein, en kwam inderdaad een in het zwart geklede vrouw tegen.

Het was de markiezin Pacelli, die haar voorstelde aan haar broer, kardinaal Eugenio Pacelli. Luigina vertrouwde hem de boodschap toe die ze voor hem had, waarop hij enkel antwoordde: "Als het rozen zijn, dan zullen ze bloeien." 

Twee jaar later werd hij tot paus gekozen... 

met de naam Pius XII.

En in 1947... 

precies tien jaar later... 

en op dezelfde plaats waar de Maagd aan Luigina verscheen...

waar zich nú het heiligdom van de "Zalige Maria van het 3 Millennium aan de Tre fontane" bevindt

is de Maagd opnieuw verschenen aan een zekere Bruno Cornacchiola, met zijn kinderen, om hem te zeggen: "Genoeg! Keer terug in de ware schaapskooi van Christus. Mijn Lichaam kón niet vergaan en het verviel niet..."

Bruno was een protestantse trambestuurder, een voormalige soldaat in Spanje, en zeer vijandig tegenover de katholieke kerk. 

Het was net in de dagen voorafgaand aan de verschijning van de Heilige Maagd aan hem, dat hij had besloten om de paus te vermoorden. Maar nu begon hij aan een zeer buitengewone bekering, die velen in de katholieke kerk in Rome zou schokken en verbijsteren.

Paus Pius XII van zijn kant aarzelde geen moment.

Hij geloofde onmiddellijk in de verschijning van de Heilige Maagd aan Bruno Cornacchiola in Tre Fontane, aangezien hij er al jaren van op de hoogte was, door de boodschap van Luigina Sinapi. 

Zes maanden later, op 5 oktober 1947, zegende de paus dan ook op het Sint-Pietersplein het beeld van de 'Maagd van de Openbaring' op werkelijke menselijke lengte in, dat in een plechtige processie naar Tre Fontane werd gebracht. 

Bruno Cornacchiola zelf werd vervolgens in audiëntie ontvangen, zodat hij hem de dolk kon overhandigen waarmee hij van plan was geweest de paus te doden.

[bron]

Maria in Sievernich 5

Manuela Strack:

"Ze trok zich langzaam terug en glimlachte.

Toen verdween de verschijning.

Het gouden, ovale licht bleef echter.

Daarin was de letter 'M' zichtbaar, in een groot wit licht.

Plotseling scheen het ons in blauw toe.

-H. Charbel-

De engelen waren nog steeds aanwezig.

Sint-Charbel knielde voor het altaar neer

en boog bij elk 'Ave'.

-Pius XII-

In de achterste kerkbank rechts zag ik een oudere man, met een baard en een rood gewaad.

In de voorste kerkbank, eveneens rechts zat Pius XII, gekleed zoals hij was als paus.

Hij hield een gouden boek in zijn hand.

-HH. Faustina, Maryam, Bellarminus-

In de voorste bank zag ik nu Marjam van I'billin,

zuster Faustina en Robert Bellarminus...

Zij baden met ons."

[bron]

antoni maria claret 7

-Heiligverklaring Claret in 1950-

'In 1869 ging hij naar Rome

om zich voor te bereiden op het Eerste Vaticaans Concilie.

Wegens zijn slechte gezondheid trok hij zich terug in Prada de Conflent in de Franse Pyreneeën, waar hij echter nog steeds werd lastiggevallen door zijn Spaanse vijanden.

Kort daarna trok hij zich terug in de cisterciënzerabdij van Fontfroide, Narbonne, Zuid-Frankrijk, waar hij op 24 oktober 1870 overleed, op 62-jarige leeftijd.

Zijn stoffelijk overschot werd begraven in de Catalaanse stad Vic.

-graftombe in Vic-

Zijn immens ijverige leven

en de wonderen die hij verrichtte, zowel voor als na zijn dood,

getuigen van zijn heiligheid.

In 1887 al, zeventien jaar na zijn dood, werd informatie ingewonnen

en in 1899 werd hij door paus Leo XIII eerbiedwaardig verklaard.

Zijn relikwieën werden eerder al, in 1897, overgebracht naar het missiehuis in Vic,

waar zijn hart ongeschonden werd aangetroffen.

Zijn graf wordt door vele pelgrims bezocht.

-Zaligverklaring Claret in 1934-

Op 24 februari 1934, vierenzestig jaar na zijn overlijden,

werd Antoni Maria Claret in Rome zalig verklaard door paus Pius XI.

Twee jaar later vielen de Claretiaanse martelaren in Barbastro...

Op 7 mei 1950, tachtig jaar na zijn overlijden,

werd Claret heilig verklaard door paus Pius XII.

Paus Johannes XXIII stelde in 1960 zijn feestdag vast op 23 oktober,

waar deze negen jaar bleef, totdat de herziening van de kalender in 1969

dit feest verplaatste naar de dag van zijn overlijden, 24 oktober,

voorheen de feestdag van de aartsengel Sint-Rafaël!'

[wiki]

carloni 6

Vele jaren na zijn dood... 

toen Maria Teresa bedroefd was vanwege problemen binnen de curie in Urbania... 

verscheen paus Pius XII aan haar, in het rood gekleed... 

op 9 oktober, de verjaardag van zijn dood. 

Ze vroeg hem: 

'Waarom draagt U geen wit?' 

Hij antwoordde: 

'Omdat u van de martelaren houdt en niet van de geestelijkheid. U bent 'anti-klerikaal', maar ik begrijp u, het is geen fout, u bent gewoon slachtoffer. Aan het eind van mijn leven was ik ook ‘anti-klerikaal’. Vandaag de dag 'anti-klerikaal' zijn, betekent tegen die priesters zijn die geen priesters zijn, en niet tegen God en de geestelijkheid die Hem verdedigen.'

'Maar waar zijn die priesters?' vroeg zij.

'Er zijn er maar heel weinig, ook al zijn er veel priesters in de wereld... 

Goede nacht.' 

En toen verdween hij.

[bron]

maria goretti 1

-heiligverklaring Maria Goretti (1950)-

in de Litanie van alle Heiligen

gezongen voorafgaand aan het Conclaaf in de Sixtijnse Kapel

bij het binnentreden van de processie met het college van Kardinalen

- om hun intercessie af te smeken, bij de verkiezing van een nieuwe paus -

hoor je haar naam helemaal aan het eind van de reeks martelaren:

Maria Goretti, meisje van elf...

heiligverklaard op 6 juli 1950

(48 jaar na haar overlijden)

door Pius XII

de allereerste heiligverklaring in openlucht

de allereerste met een toespraak in het Italiaans

- en niet zoals gebruikelijk in het Latijn -

zo'n 500.000 mensen waren aanwezig

ter vergelijking: 250.000 mensen

namen deel aan de begrafenis

van paus Franciscus

de allereerste heiligverklaring

waarbij de moeder van de heilige

zelf nog aanwezig was

straks, bij Carlo Acutis (14j.),

zal dat ook zo zijn

[wiki]

carloni 5

Pater Campana merkte op dat Maria Teresa op Goede Vrijdag 1954 bloed begon te zweten en op 6 december van hetzelfde jaar voor het eerst biloceerde. Deze eerste bilocatie was voor de Poolse kardinaal Wyszynski, die leed omdat hij was gemarteld.

Eigenlijk werd ze als een zender-ontvanger voor vervolgde personen. Ze hoorde mensen van verre om hulp roepen. Deze mystieke verschijnselen lieten pater Campana toe om contact te leggen met leiders van de vervolgde kerk, die geen contact konden opnemen met de Heilige Stoel. Door deze speciale missie van Maria Teresa, Fr. Campana zou de paus op de hoogte houden van wat er op deze plaatsen gebeurde.

-

Maria Teresa reisde niet alleen per bilocatie... 

maar reisde ook fysiek naar veel van deze plaatsen en kon zelfs in de gevangenis leiders van de kerk bezoeken. Haar eerste reis was naar Innsbruck, waar ze de Kroatische Card. Stepinac ontmoette, en de Hongaarse Card. Mindszenty bezocht in de gevangenis. Ze schreef een verslag over deze reis getiteld 'Van Innsbruck naar Rome', dat persoonlijk aan paus Pius XII werd overhandigd.

-

Vaak ging ze door bilocatie waar ze nodig was. 

Na de mislukte opstand in Hongarije, stuurde pater Campana haar daar in bilocatie heen om het Hongaarse volk aan te moedigen. Deze trips in bilocatie zouden haar fysiek en spiritueel erg zwaar belasten en heel zwak maken.

[bron]

maria koningin 1

GEBED TOT MARIA, KONINGIN v/d HEMEL

door paus Pius XII

Vanuit de diepten van dit tranendal,

waar de bedroefde mensheid moeizaam voortschrijdt

doorheen de golven van deze zee van ons,

eindeloos geteisterd door de winden van hartstocht,

heffen wij onze ogen op naar U, o allerliefste Moeder Maria,

om getroost te worden bij de aanschouwing van Uw Glorie,

en U te begroeten als Koningin van hemel en aarde,

Koningin van de mensheid.

Met gepaste kinderlijke trots wensen wij

Uw koninginschap te verheerlijken en te erkennen

als verschuldigd wegens de soevereine uitmuntendheid

van Uw gehele wezen, o allerdierbaarste,

waarlijk moeder van Hem die Koning is

van rechtswege, door overerving

en door verovering.

-

Heers, o Moeder en Koningin,

door ons het pad van heiligheid te tonen,

en door ons te leiden en bij te staan,

opdat wij er nooit van afdwalen.

In de hemelse gewesten oefent Gij Uw voorrang uit

over de koren van engelen, die U toejuichen als hun soeverein,

en over de legioenen heiligen, die zich verheugen in het aanschouwen

van Uw schitterende schoonheid.

Heers ook over de gehele mensheid,

vooral door het pad van het geloof te openen

voor hen die Uw Goddelijke Zoon nog niet kennen.

-Kroning v/d Salus Populi Romani 1954-

Heers over de Kerk,

die Uw zachte heerschappij erkent en verheerlijkt

en haar toevlucht tot U neemt als veilige schuilplaats

temidden van de rampspoed van onze tijd.

Heers vooral

over dat deel van de Kerk

dat vervolgd en onderdrukt wordt.

Geef het kracht om tegenspoed te verdragen,

taaiheid om nooit te zwichten onder onbillijke dwang,

licht om te vermijden in de val van de vijand te trappen,

vastberadenheid om openlijke aanvallen te weerstaan,

en - op elk moment - onwankelbare trouw

aan Uw Koninkrijk.

-

Heers over de geest van mensen,

dat zij alleen het ware zoeken.

Over hun wil,

dat zij alleen het goede volgen.

Over hun hart,

dat zij niets anders liefhebben

dan wat Gij zelf bemint.

Heers over individuen en gezinnen,

evenals over samenlevingen en naties.

Over de bijeenkomsten van machtigen,

over de adviezen van de wijzen,

en de eenvoudige aspiraties

van alle nederigen.

-

Heers in de straten en op pleinen,

in de steden en in dorpen,

in de valleien en op de bergen,

in de lucht, te land en ter zee.

En hoor de vrome gebeden

van allen die erkennen dat Uw rijk

een rijk is van Barmhartigheid.

Waarin elke smeekbede wordt verhoord,

elk verdriet getroost, elk ongeluk verlicht,

elke ziekte genezen,

en waarin,

op een gebaar van Uw zachte handen,

uit de dood zelf glimlachend leven rijst.

Verkrijg voor ons dat allen

die nu in alle uithoeken van de wereld

U, Koningin en Vrouwe, toejuichen en begroeten

op 'n dag in de hemel de volheid van Uw Rijk mogen genieten

in het aanschouwen van Uw Goddelijke Zoon,

die met de Vader en de Heilige Geest

leeft en regeert tot in eeuwigheid.

Amen

[bron]

amandina 1

De heilige Amandina van Schakkebroek...

werkte in Taiyuan in de provincie Shanxi in een weeshuis 

en richtte er haar dispensarium [veldhospitaal] in.

De Franciscaanse Missionarissen van Maria waartoe zij behoorde, trokken zich vooral het lot van wezen en achtergelaten kinderen aan. Amandina was er werkzaam als verpleegster en in de farmacie. Eigenhandig doopte zij heel wat kinderen die bij haar werden binnengebracht en vaak al snel overleden.

Zelf bleef ze ook niet gespaard, want in de lente van 1900 [28j.] werd ze zwaar ziek. Net als men haar al wilde opgeven, herstelde ze miraculeus.

In het kader van de Bokseropstand... 

was er een vijandige politiek klimaat ten aanzien van westerlingen en katholieke missionarissen.

Op 1 juli 1900 werd een edict uitgevaardigd waarbij missionarissen in Taiyuan, zowel katholieke als protestantse, op straffe van dood werden uitgewezen. Alhoewel Mgr. Francis Fogolla en anderen aandrongen, wilden de missiezusters toch op post blijven.

Op 9 juli 1900 werd ook Amandina, na een publiek proces, door onthoofding terecht gesteld. 

Samen met 31 andere missionarissen en Chinese bekeerlingen.

Vier dagen lang blijven de lijken liggen

waarna ze buiten de stadsmuren begraven worden.

De hoofden van de bisschoppen worden in een soort kooi bij de stadspoorten tentoongesteld.

Na de inval van de acht Westerse mogendheden in Beijing en o.m. het vernielen van het Zomerpaleis capituleerde keizerin Cixi en werd op 7 september 1901 het Boxer Protocol ondertekend.

Als gevolg hiervan werden de lijken opgegraven en ondergebracht in een erepavilioen op de koer van het gerechtshof van Shanxi. Dit werd op 24 maart 1903 officieel ingehuldigd.

Op 24 november 1946... 

werd zuster Amandina door paus Pius XII zalig verklaard.

Haar geboortehuis in Schakkebroek is nu ingericht als een museum.

De parochie brengt elk jaar begin juli een week lang hulde aan zuster Amandina.

Haar feestdag is op 8 juli als een van de Martelaren van Shanxi...

op 10 juli omwille van haar eigen martelaarschap...

en op 28 september als een van de Martelaren van China.

[bron]

eugenio zolli 6

-zondebok-

'De nieuwe militaire gezagsdragers

herstellen Zolli in zijn functie van opperrabbijn van de joodse gemeenschap.

Ze geven hem ook zijn Italiaanse nationaliteit terug.

In de synagoog leidt hij de religieuze dienst van Jom Kipoer,

de Dag van de Verzoening, in oktober 1944 (63 jaar oud):

"De dag liep ten einde en ik was alleen te midden van een groot aantal personen.

Het leek alsof een soort van mist mij begon te omhullen."

De duisternis palmt geleidelijk het gebouw in,

terwijl de twee assistenten links en rechts van de rabbijn de dienst afronden.

Hijzelf is in stilte verzonken.

"Plotseling zag ik met de ogen van de geest een grote weide,

en midden op het groene gras stond Jezus Christus in een witte mantel;

boven Hem was de hemel helderblauw.

Dit visioen vervulde mij met een onbeschrijflijke blijdschap..."

"Op dat moment hoorde ik in het diepst van mijn hart deze woorden:

'Jij bent hier voor de laatste keer. Vanaf nu zul je Mij volgen!'

Ik nam deze woorden met de grootste sereniteit in mij op

en mijn hart antwoordde ogenblikkelijk:

'Amen, het zij zo, het moet zo zijn.'"

-vaderzegen op avond van J.K.-

Thuisgekomen vertrouwt zijn vrouw Emma hem een vreemd verhaal toe:

"Terwijl jij vandaag vóór de Ark en de Torah stond, scheen het me toe dat ik Jezus Christus vlakbij jou zag staan. Hij was in het wit gekleed, en Hij legde Zijn hand op je hoofd alsof hij je zegende."

Dan roept zijn dochter Miriam hem: "Papa!"

Zolli gaat haar kamer binnen en vraagt: "Wat is er?"

"Jullie spraken net over Jezus Christus. Weet je, papa, deze avond was ik juist aan het dromen over een beeltenis van Jezus, heel groot, en helemaal wit als marmer, maar ik herinner me niet meer wat er daarna gebeurde.

Ze zijn dus met drie tegelijk.

Zolli kan niet meer twijfelen aan de roepstem die hij in het diepst van zijn hart gehoord heeft.

Hij geeft zijn ontslag als opperrabbijn van de joodse gemeenschap van Rome, en gaat daarop heel nederig een onbekend priester vragen om hem te onderrichten.

Op 17 februari 1945

dient Mgr. Luigi Traglia hem in de kerk van Santa Maria degli Angeli [niet ver van het huidige station] het doopsel toe. Hij kiest als voornaam Eugenio, als eerbetuiging aan Paus Pius XII, die zoveel voor de joden gedaan heeft tijdens de oorlog.

Emma, zijn echtgenote, wordt dezelfde dag gedoopt,

en voegt aan haar voornaam die van Maria toe.

De dag daarop laat pater Paolo Dezza, toen rector van de Gregoriaanse Universiteit, hen allebei hun Eerste Communie doen. Nog enkele dagen later ontvangen zij het sacrament van het Vormsel uit de handen van Mgr. Fogar, bisschop van Triëst in de tijd dat Zolli er opperrabbijn was.

Hij liet pater Dezza hem vooraf gezegd: "Mijn vraag om gedoopt te worden is geen 'do ut des'. Ik vraag het doopwater en anders niets. Ik ben arm en zal arm leven. Ik heb vertrouwen in de Voorzienigheid."

Hij wás inderdaad arm. Zo arm dat hij zelfs geen geld had om de avond van zijn doopsel te dineren. Mgr. Traglia moest hem vijftig lires lenen. 

Hij was ook arm van hart,

en trad in oktober 1946, op zijn vijfenzestigste,

toe tot de Derde Orde van Sint-Franciscus.'

[bron]

al marinaio 2

ooit een fascistisch monument

gewild door Benito Mussolini

en ingehuldigd in 1933...

inhuldiging Mariabeeld (1955)

werd het evenwel in 1954

n.a.v. het Mariajaar uitgevaardigd door Pius XII

tot Mariaheiligdom van de Italiaanse Zeemacht !

op de vloer voor het altaar, Middellandse Zee

met de namen van gezonken schepen

zowel in WOI als in WOII

op 18 december 1955, vlak voor Kerst, werd daartoe 

door de jeugdvereniging Dochters van Maria

aan de marine het beeld geschonken

van de Onbevlekte Ontvangenis

nog steeds te zien, 's nachts mooi verlicht

helemaal boven in de top van het monument

de inhuldiging vond plaats in de barre kou

maar toch met overvolle deelname

van de burgers van Brindisi

die de Madonna sindsdien

hun ´Madonnina´ noemen

[bron]

eugenio zolli 5

'Himmler is razend.

Hij wilde joden om ze te liquideren en geen goud!

Alles wordt in gereedheid gebracht voor een Judenaktion, een razzia.

De Duitse ambassadeur bij de H. Stoel, Ernst von Weizsäcker [vader van Richard, de latere bondspresident], verwittigt de Paus, die onmiddellijk aan de Romeinse geestelijkheid de opdracht geeft om de kerken open te stellen. De redding van de joden was begonnen.

Op het hoofd van rabbijn Zolli wordt een losprijs gezet van 300.000 lires.

Hij verbergt zich bij dokter Fiorentino, daarna bij Pierantoni,

en brengt bange uren door in gebed.

In 1945 zal hij schrijven:

"Het jodendom heeft een grote schuld van erkentelijkheid tegenover Zijne Heiligheid Pius XII, voor zijn dwingende en herhaalde oproepen ten gunste van de joden. En toen die zonder resultaat bleven, kan men zeggen dat hij onze diepe dankbaarheid verdient voor zijn krachtdadige protesten tegen de onrechtvaardige wetten en processen. Toch betreft deze schuld van erkentelijkheid vooral de joden van Rome, want zij waren het voorwerp van een bijzondere zorg, omdat ze dichter bij het Vaticaan woonden."

Zolli schrijft verder:

"Het volk van Rome verafschuwde de nazi’s en had enorm veel medelijden met de joden... De Heilige Vader stuurde een brief die aan de bisschoppen persoonlijk moest overhandigd worden en waarin de opdracht gegeven werd om de clausuur in de kloosters op te heffen, om zo een veilig onderkomen voor de joden te organiseren. Ik ken een klooster waar de zusters in de kelder sliepen, terwijl joodse vluchtelingen van hun bed gebruik mochten maken."'

[bron]

eugenio zolli 7

'"De joden die zich vandaag bekeren," schrijft Zolli,

"hebben – net als in de tijd van Sint-Paulus – alles te verliezen op materieel vlak, en alles te winnen wat het genadeleven betreft. Toen mijn vrouw en ik de Kerk omhelsden, verloren wij alles wat wij op de wereld bezaten. We moeten nu werk gaan zoeken. Maar God zal ons bijstaan."

Door de tussenkomst van de Heilige Vader

wordt Zolli benoemd tot hoogleraar aan het Pauselijk Bijbelinstituut.

Hij geeft colleges aan de Gregoriana en publiceert artikels en werken, o.a. zijn hoofdwerk Christus (1946) en een nieuwe vertaling van de Psalmen met commentaar (1956). Hij bereidt ook een weerlegging van het protestantisme voor, maar die zal onafgewerkt blijven.

Als op een dag iemand hem vraagt waarom hij de synagoge opgegeven heeft om de Kerk binnen te treden, antwoordt de voormalige rabbijn: 

- Ik heb de synagoge niet opgegeven. Het christendom is de voltooiing van de synagoge. Want de synagoge was een belofte, en het christendom is de voltooiing van deze belofte. De synagoge wees vooruit naar het christendom, het christendom vooronderstelt de synagoge. Je ziet dus dat het ene niet kan bestaan zonder het andere. Datgene waartoe ik bekeerd ben, is het levende christendom.

- U gelooft dus dat de Messias gekomen is?

- Ja, heel zeker. Ik geloof het sinds een aantal jaren, en op dit ogenblik ben ik zo vast overtuigd van deze waarheid, dat ik mijn geloof - dat zo stevig is als een berg - zou kunnen verdedigen tegen alles en iedereen in.

Het nieuws van zijn bekering

brengt grote deining teweeg in de joodse religieuze kringen over heel de wereld. 

Van de ene dag op de andere wordt de vereerde rabbijn, die zijn leven veil had voor zijn kudde, plots een ketter en een verrader. De synagoge van Rome kondigt verschillende vastendagen af, tot uitboeting van de apostasie van Zolli, en draagt rouw alsof hij gestorven is. Hij wordt geschandvlekt als een meshumad, een afvallige, en uit de gemeenschap gestoten.

Toch houdt de bekeerling niet op hen die hem verwerpen trouw lief te hebben:

"Ik houd mijn liefde voor het volk van Israël onafgebroken intact. In mijn verdriet om het lot dat hen getroffen heeft, zal ik nooit ophouden van de joden te houden. Ik heb de joden níet in de steek gelaten door katholiek te worden."

Het buitengewone inzicht in de Schriften dat aan Zolli gegeven werd als aan een nieuwe Saulus van Tarsus, en de trouw waarmee hij op deze genade antwoord geeft, openen voor de katholieke Kerk "een deur die niemand kan sluiten": die van de bekering van de joden.

Na de verschrikkelijke oorlog die het begin van zijn pontificaat de glans van heldhaftigheid gegeven heeft, schenkt Pius XII aan de Kerk een aanzien, een moreel gezag en een uitstraling zoals nooit tevoren. Het protestantse Nederland, het anglicaanse Engeland, en de Verenigde Staten worden erdoor beroerd. De terugkeer van de afgescheiden broeders laat zich voorvoelen, en die van de joden ook. 

Zolli sticht de Vereniging van Onze-Lieve-Vrouw van Sion, als een soort van derde orde van Ratisbonnes congregatie van dezelfde naam die zich wijdt aan de bekering van de joden. 

Hij organiseert bijeenkomsten en geeft voordrachten om het geestelijk leven van de nieuwe gedoopten te verhelderen en te voeden. 

In de zomer van 1953, wanneer het aantal bekeringen tot het katholicisme merkbaar aan het stijgen is in de Angelsaksische landen, wordt de voormalige rabbijn uitgenodigd om een reeks conferenties over bijbelse onderwerpen te geven aan de Universiteit Notre-Dame in de Amerikaanse staat Indiana.'

[bron]