vandaag in de Morgan Library (NY)
tenminste... het laatste deel
rest is in Toledo (Sp.)
in de kathedraal!
[wiki]
'Nu zal ik iets ongehoords, iets wonderbaarlijks vertellen!
Iets wat nu nog levende mensen beweren vernomen te hebben van hun ouders.
Zij hadden gezien hoe Gerlach tijdens een uiterst strenge winter blootsvoets door een dikke laag sneeuw ging, en dat van zijn voeten een hete damp opsteeg, als uit een ketel boven gloeiende kolen. Wellicht gebeurde dat, doordat zijn geest en ledematen dat vuur voedden dat de Heer Jezus op aarde heeft gebracht, en dat Hij hevig wilde zien branden.
Er zijn er ook die het volgende vertellen: toen hij op zekere dag aan het eindpunt van zijn gebruikelijke nachtelijke wandeling bij de kerk van de Heilige Servatius aangekomen was, en de deur nog gesloten vond, omdat het uur van de metten nog niet was aangebroken, ging de kerkdeur vanzelf voor hem open, zonder dat iemand ze ontsloot.
Ondertussen bleven de monniken van het klooster te Meerssen, en de clerici in wier parochie de man Gods woonde, naijverig en woedend loochenen wat God door toedoen van Zijn dienaar tot stand bracht. Ze haatten hem en hadden geen vriendelijk woord voor hem over.
Het kwam zo ver dat ze vertelden dat de man Gods uit hun gemeenschap diende gesloten te worden, omdat hij, nochtans met toestemming en op gezag van de bisschop, godsdienstige plechtigheden liet celebreren buiten de parochiekerk.
Dat ze dit niet na rijp overleg, maar in een opwelling van onverantwoorde opwinding wilden doen, blijkt overduidelijk uit het volgende: indien ze een paragraaf van het kerkelijk recht, enige wettekst of een argument uit de Canones hadden kunnen inroepen tegen de man Gods, dan hadden ze van de kerkelijke censuur wel verkregen dat er een verbod zou worden uitgevaardigd tegen de goddelijke diensten in de cel van de zalige man - de Heilige Stoel vaardigde voldoende gezanten af naar de streek hier.
Maar hier gebeurde hetzelfde als in het boek van de Dialogen te lezen staat: zoals daar een priester heftig uitviel tegen de Heilige Benedictus, toen deze een klooster liet bouwen in zijn parochie, zo wakkerden ook hier enkelen, die hun ongegrond verwijt tot de Heilige Gerlach richtten, de woede op.
En zoals die priester daar de goddelijke wraak onderging van het onrecht dat hij de Heilige Benedictus had aangedaan, zo riepen ook hier de ergste vervolgers van de Heilige Gerlach, zijn felste beschimpers, zijn hevigste tegenstanders, hun verdiende straf over zich af. Ten gepasten tijde zullen we hierover uitvoeriger vertellen.'
'Het lijkt me niet ongepast hier de loop van het verhaal te onderbreken,
en in te lassen op welke manier de in vorige hoofdstukken beschreven levenswijze of deugd van de zalige Gerlach, door de 'wijzen' van deze wereld met meer dan gewone nieuwsgierigheid aan onderzoekingen werd onderworpen.
Hun bedoeling was om deze bespottelijk te maken. In een poging ze te minimaliseren, trokken zij Gerlachs kwaliteiten in twijfel, maar omdat er geen valsheid in werd gevonden, kwamen die kwaliteiten onaangetast uit de discussie die volgde tevoorschijn, als uit het vuur van een smeltoven.
-J.P. van Bendegem-
Ergens in Haspengouw ligt een omwalde stad, stad van Sint Trudo [St.-Truiden] genaamd. In die stad bevindt zich immers een abdij voor monniken, die door deze heilige belijder werd gesticht, en die nu grote faam geniet, dankzij zijn grote verdiensten, en dankzij het feit dat hij daar begraven ligt.
De leiding van deze abdij berust bij de abt, op dit moment de zeereerwaarde en in Christus' kerk hogelijk gewaardeerde magister Johannes van Xanten, trouwe verkondiger van het woord van het kruis, en vlijtig organisator van de huidige kruistocht naar Jeruzalem.
Op zekere dag, op de verjaardag van het overlijden van de belijder, de Heilige Trudo - die in die stad met passende eerbewijzen wordt vereerd door het volk dat dan van overal toestroomt - werden na afloop van de heilige officies die bij de goddelijke eredienst horen, talrijke personen (zowel bedienaars van de kerk als mensen uit de wereld) door deze abt op een feestdis uitgenodigd. Onder hen bevond zich een van die vooraanstaanden van de stad die men in de volkstaal schepenen noemt, een zekere Arnold, een man die de faam genoot grote profane kennis te bezitten, alsook in wereldse zaken over een zeer grote invloed te beschikken.
Deze Arnold dus begon allereerst, met ongewone nieuwsgierigheid, aan een toevallig aanwezige broeder uit het klooster van de Heilige Gerlach vragen te stellen: over diens bekering, over zijn leven en over zijn karakter. Vervolgens poogde hij hardnekkig in twijfel te trekken wat er gezegd werd. Tenslotte begon hij schertsend te spotten. De man deed dat, omdat de wijsheid van deze wereld alleen maar geloof pleegt te hechten aan dingen die ze ervaren heeft, die ze door ondervinding kent, die ze begrijpt dankzij de zintuigen van ons lichaam - die we gemeenschappelijk hebben met de dieren.
Maar waar het vuur van de goddelijke liefde, dat het hart van de uitverkorenen doordringt, mensen laat uitstijgen boven de mogelijkheden van de menselijke beperktheid, en de overwinning laat behalen op hun eigen lichaam, de aloude vijand, op de wereld... dan wordt dit niet eens opgemerkt door stervelingen die zich uitsluitend met aardse zaken inlaten, en geen waardering hebben voor iets dat het verstandelijke te boven gaat, gebukt als zij gaan onder de last van een leven dat verkeerd is ingesteld.
Zo gebeurde het dat de eerder genoemde satraap (een man die 'op de hoogte was van de literatuur!') in tegenwoordigheid van de velen die op de feestelijkheden waren uitgenodigd, begon te verkondigen, dat geen enkele redenering hem kon doen geloven wat over de zalige Gerlach werd verteld, en dit om de eenvoudige reden, dat de zwakke ledematen van het menselijk lichaam niet in staat zouden zijn zulke grote ontberingen te doorstaan, tegen de normale gang van de natuur in.
Tegen deze redenering zei de broeder van wie daarnet sprake was:
"De getuigenissen die de verdiensten van de zalige Gerlach kenbaar maken zijn onbetwistbaar geloofwaardig. Hun weerklank verspreidde zich door heel de streek, en hun faam verbreidde zich door heel Germanië. Wat meer is, vaders vertellen het aan hun zonen, en deze zonen vertellen het voort aan de volgende generatie. We staan m.a.w. voor de volgende keuze: ofwel aanvaarden we het vaste geloof van deze gelovigen, ofwel beschuldigen we de volkeren van heel Germanië, en zelfs talrijke volkeren daarbuiten, van leugens en vervalsing.
Ook de volgende feiten zijn onbetwistbare aanwijzingen dat heiligen tegen de rechten van het vlees en de wet van de natuur in hebben geleefd: voor hen is niet alleen de zaligheid in de hemel voorbehouden, maar reeds op deze wereld ontvangen zij van God zulk een verheerlijking, dat op de plaats waar hun lichaam rust, tegen de natuurlijke gang in, aan doden het leven, aan blinden het gezicht, aan doven het gehoor en aan verlamden het lopen wordt teruggeschonken, en dat elke zieke er genezen weggaat.
Heiligen en uitverkorenen van God ontvangen duidelijk een verdiende en aan de maat van hun inspanning aangepaste beloning, opdat het woord van het evangelie in vervulling zal gaan: Met de maat waarmede ge meet, zult gij gemeten worden, en er zal u nog een toemaat toe gegeven worden..."
-Nathalie Basteyns in 'Mirakel n°71'-
Toen de satraap dat hoorde, bleef hij toch met één probleem zitten. Hij beweerde dat het niet waar, zelfs niet mogelijk was, dat de Heilige Gerlach naar het woord van de psalmist as van hout als brood had gegeten, en dat zijn lichaam - dat al zo uitgemergeld was door de grote ontberingen - toch in staat was om zich met zo'n voedsel in leven te houden, aangezien de substantie van menselijk vlees door zo een spijs veeleer afgebroken dan gevoed zou worden. De doorstroming van het overal doordringende bloed en van de levenssappen gebeurt vlot, zolang de aders in goede toestand verkeren, maar na het eten van houtas, zou doorgang niet meer mogelijk zijn.
Daarop droeg de eerbiedwaardige abt van de kerk van Sint Trudo, van wie wij reeds gewag maakten, ook zijn steentje bij in onze discussie. Hij beslechtte ieder dispuut, staafde de visie van de broeder op eigen gezag, en maakte een einde aan de kwestie.
Hij vertelde namelijk een religieus te kennen in de bekende stad Kleef die, benevens andere uitingen van een vrome levenswijze, een zo strenge onthouding naleefde, dat hij dagelijks brood nuttigde dat bereid was uit gewoon meel met zelfs een dubbele portie as uit hout.
We hebben gemeend dit verhaal te moeten inlassen om het voor elke lezer duidelijk te maken dat de daden van de zalige Gerlach, die meer dan eens aan een nauwgezet onderzoek door de geleerde mensen van deze wereld onderworpen werden, nooit - zoals kaf door de wind wordt meegevoerd - door de wind van de vervalsing werden opgeblazen, maar steeds gegrondvest bleken op het fundament van de waarheid. Laten we nu terugkeren naar het vervolg van ons verhaal.'
'In 1945 (36 jaar oud)
was Paul Sih diep onder de indruk
van een bezoek aan een gemeenschap van benedictijner-nonnen
die vreugde uitstraalden te midden van de vrieskou:
"Van deze nonnen kreeg ik een diepe indruk van bovennatuurlijke vreugde, sereniteit en geluk... Hoe slaagden zij erin hun innerlijk leven te voeden in zulke levensomstandigheden? Hoe was het mogelijk dat dit immense gebouw, geteisterd door de wind, een kou over zich heen kreeg vergelijkbaar met die van Dantes afgronden? Hoe was het mogelijk dat dit huis de gelukkigste gemeenschap ter wereld huisvestte?"
In 1947 (38 jaar)
besloot hij voor het eerst een katholieke mis bij te wonen.
Vanaf dat moment voelde hij een sterke drang om katholiek te worden.
Een gedachte kwam steeds vaker bij hem op: "De Kerk is werkelijk prachtig!"
Het is morele schoonheid – heiligheid – gecentreerd rond het offer van het altaar die hem aantrekt.
Hij merkt op: "Dit typeert goed hoe ik bekeerd werd:
ik begon van de Kerk te houden voor ik het idee kreeg dat je van God kon houden."
Paul Kwang Tsien Sih werd op 5 april 1949 gedoopt, samen met zijn vrouw en jongste zoon.
De Chinese communistische machtsovername dwong hem al snel om zich in Amerika te vestigen.
Hij zou directeur worden van het Institute of Far Eastern Studies
aan de (katholieke) Seton Hall Universiteit van New Jersey.
Na zijn doop bleef Paul Sih Confucius, de meester van de wijsheid, dankbaar.
"In de tijd dat Christus geboren werd, was het Confucianisme iets groots"...
Maar het was puur ménselijke wijsheid, en hij zag de beperkingen ervan.
De leer van Confucius heeft de waarde van voorbereiding en training,
maar het kan geen doel op zich zijn: "De leer van Confucius...
kan enkel voltooid worden in het Evangelie."'
[bron]
'Schwob was al drie jaar voor zijn bekering naar Lourdes gegaan.
Een paar jaar later keerde hij terug op zoek naar andere genaden, andere lichten.
Hij verklaarde zelf dat "de oude gewoonten van onvrijwillig rationalisme en spontaan ongeloof" niet helemaal dood waren. Sprekend over de Maagd Maria, gaf hij toe: "Ik snapte niet waarom mensen zoveel vertrouwen in Haar hadden."
Die goede Moeder...
zou hem niet alleen Haar rol in het leven van de mens openbaren,
maar ook de permanente interactie tussen Hemel en aarde,
iets wat nog niet tot Schwob was doorgedrongen.
"Enerzijds geloofde ik in de Hemel.
Anderzijds moest ik maar al te zeer in de aarde geloven."
Plots leek de Heilige Maagd hem "de onvermijdelijke bemiddelaar
tussen de Hemel en onszelf... de Middelares van alle Genade."
Ze leek nu zo dichtbij, zo aandachtig, zo moederlijk
dat het "moeilijker voor me werd om aan Haar macht te twijfelen,
dan voorheen om erin te geloven."
"Ik geloofde niet zozeer in gebed omdat ik getuige was geweest van de genezing van chronische ziekten, maar eerder omdat het voor mij onmogelijk werd de nabijheid van de onzichtbare wereld te ontkennen - waarin ik zonder enige twijfel voelde dat de Moeder van Christus rondliep. Die ook de Moeder van de hele wereld was.
Het is in de persoon van de Maagd dat Hemel en aarde me overtuigden van hun intimiteit. Christus was de Hemel die naar de aarde kwam, om haar te redden. Maar toch, dát was de Hemel. In de Maagd was het uiteindelijk de aarde wiens hemelvaart ik werkelijkheid zag worden.
En dat was veel belangrijker voor mij, die nooit had kunnen begrijpen dat de mens werkelijk voorbestemd was om in de hemel te verblijven, en tegelijkertijd aandacht moest blijven schenken aan de levenden."'
[bron]
Op kerstdag 590...
hield paus Gregorius I een grote, plechtige, kerkelijke optocht
om God te smeken een einde te maken aan de pestepidemie.
Boven op het mausoleum van Hadrianus, sindsdien de 'Engelenburcht'...
verscheen de aartsengel Michaël.
De engel stak zijn zwaard in de schede!
Wat betekende dat Gregorius' bede was verhoord
en de strijd tegen de pestepidemie voorbij was.
Paus Pius II liet op de plaats waar de aartsengel verscheen een kapel bouwen.
Het beeld uit 1752 van de aartsengel Michaël dat boven op Castel Sant'Angelo staat
is van de hand van Pieter Antoon Verschaffelt.
Op 13 oktober 1884...
werd paus Leo XIII, vlak na het opdragen van de mis, bleek en stortte als dood in.
Degenen die in de buurt stonden, snelden naar hem toe. Ze troffen hem levend aan, maar de paus keek angstig. Hij vertelde vervolgens over een visioen waarin Satan de Troon van God naderde en beweerde dat hij de Kerk kon vernietigen.
Volgens paus Leo XIII herinnerde de Heer hem eraan dat zijn Kerk onvergankelijk was. Satan antwoordde toen: 'Geef mij een eeuw of langer de macht over hen die mij zullen dienen, en ik zal haar vernietigen.' Onze Heer gaf hem honderd jaar.
De Heer openbaarde vervolgens aan Leo XIII de gebeurtenissen van de 20e eeuw.
Hij zag oorlogen, immoraliteit, genocide en afvalligheid op grote schaal.
Direct na dit verontrustende visioen ging hij zitten
en schreef het Gebed tot Sint-Michaël.
Tientallen jaren lang werd het gebeden.
Tijdens of aan het eind van de mis.
Tot in de jaren 60...
Sommigen hebben gespeculeerd dat deze eeuw van beproeving in 1914 begon.
Anderen veronderstelden 1917, het begin van de communistische revolutie...
Zou het dan toch 1925 kunnen zijn geweest?
Het jaar waarin, in januari...
op de 1ste, Kristiania, de hoofdstad van Noorwegen, herdoopt wordt in Oslo;
op de 3e, Mussolini het parlement laat ontbinden door de Italiaanse koning
en bij decreet gaat regeren als Regeringsleider en Duce van het fascisme;
op de 6e, Leon Trotski uit de regering van de Sovjet-Unie wordt gezet,
naar aanleiding van zijn boek 'Lessen van oktober'.
Jaar waarin, op 18 juli, in Duitsland...
het boek 'Mein Kampf' verschijnt, door Adolf Hitler.
Wat er ook van zij, nu zijn ze m.i. definitief voorbij!
Het zwaard in de schede!
Met een paus die wederom...
Leo heet !
[wiki]
MET / ZONDER TIJD
"Je zou kunnen denken...
dat het, te midden van vervolgingen en arrestaties,
geen zin heeft om naar lezingen over de theologie van de heilige Thomas van Aquino te luisteren.
Maar de monseigneur zag duidelijk dat deze leringen essentieel waren.
Hij droeg zo bij aan de vorming van een hele generatie
die moedig de atheïstische vervolging zou doorstaan!
'Ik was erg ontroerd om te zien hoe hij verteerd werd door met ons te praten;
hij was inderdaad zo zwak als een rietje - dat van Pascal! –
en bij elke zin leek het alsof hij buiten adem raakte.
Maar hij sprak over zeer interessante, zeer aantrekkelijke dingen,
allemaal bovennatuurlijke en spirituele -
en met zin voor humor...
En hij had een eenvoud en een bescheidenheid
die mij erg opvielen...'"
(Nina Anca-Bărbus)
[bron]
