"Terwijl Sainte Foy, samen met andere moedige vrouwen...
die niet toegaven aan de Romeinen, en hun geloof níet afzweerden...
ook al wisten ze dat dat de dood zou betekenen...
terwijl zij dus gemarteld werd...
naakt geroosterd boven een vuur...
kreeg op de top van de heuvel boven de stad Agen
waarheen - samen met de minder moedigen -
de bisschop, Caprasius, was gevlucht...
deze laatste...
toch voortdurend met zijn hart bij de christenen die in de stad waren achtergebleven,
in een visioen te zien hoevéél het meisje Foy moest lijden!
Toen hij haar in zijn gebeden bij God aanbeval, zijn blik gericht op de hemel,
zag hij plots... hoe zij een kroon droeg van de kostbaarste edelstenen,
die schitterend het licht weerkaatsten in allerhande kleuren.
En vanuit de wolken daalde een duif naar haar af,
die neerstreek op haar hoofd;
en van onder de gespreide vleugels van de duif
daalde een zachte dauw neer die de vlammen doofde.
Toen besefte de bisschop
dat zijn plaats was tussen hen die dat lijden moesten ondergaan.
Hij daalde dus af naar de stad.
Onderweg kwam hij zijn moeder tegen
die hem moed insprak en op het hart drukte
het lijden voor de Heer op zich te nemen.
Ter voorbereiding sprak hij eerst nog
een eerlijke biecht."
[bron]
In de abdijkerk van Conques...
waar het meest indrukwekkende reliekschrijn van de heilige wordt bewaard
zou ook een gordijn behouden zijn dat naar men zegt is samengesteld uit alle ketenen en boeien die door voormalige gevangenen naar Sainte Foy toegebracht werden, uit dankbaarheid voor hun bevrijding, die zij aan haar voorspraak toeschreven.
"In de loop van de middeleeuwen" schrijft heiligennet...
"werd een boek aangelegd waarin de wonderdaden rond dit reliekschrijn werden opgetekend. Zo wordt er verteld dat zij de haren van een kale ridder weer deed aangroeien, dat zij een dode ezel ten leven wekte, dat zij een mismaakt meisje veranderde in een beeldschone vrouw!
Uit een aantal verhalen krijg je de indruk dat de in goud en edelstenen uitgebeelde Sainte Foy vooral uit was op nóg meer sieraden; geen pelgrim kon voorbijgaan zonder iets van zijn kostbaarheden bij haar achter te laten.
Haar beeld was dan ook omhangen met de kostbaarste kettingen, ringen, spelden, broches en andere sieraden. Dat bracht een hooggeplaatste, adellijke dame ertoe al haar sieraden thuis achter te laten, toen zij van plan was langs Sainte Foy te gaan..."
Uit op nóg meer sieraden?
Was het niet eerder zo dat zij mensen deed áfzien van materiële rijkdom?
"Zij stond erom bekend" lees je verder...
"dat zij met haar wonderen vaak mensen voor gek zette en heette daarom 'sancta joculatrix' (grapjes-heilige). Zo wordt er verteld hoe zij 's nachts haar kostbare sieraden liet rinkelen en tinkelen. Dan schrok de nachtwaker wakker en ontdekte dat alle kaarsen uitgegaan waren. Dat maakte het effect van die ijle geluidjes nog griezeliger. Maar op het moment dat hij opstond en aanstalten maakte om de kaarsen opnieuw aan te steken, gingen ze vanzelf weer aan!
Op zo'n moment was de woede van de oude nachtwaker al tot een kookpunt gestegen, dan begon hij op de heilige te schelden, en verweet haar dat zij de draak met hem stak."
Humor?
"Zij werd aangeroepen voor allerlei noden...
Liepen de landerijen van de abdij op de een of andere manier gevaar, of werd de streek bedreigd door natuurrampen, dan werd zij op een paard gezet en in processie door het glooiende landschap gevoerd.
Voorop ging een kruis dat rijk versierd was met juwelen en het geheel werd omzoomd door een zee van toortsen en kaarsen. Waar de route langs zou komen werd aangekondigd dat zij in aantocht was, door monniken met cymbalen en olifantenhoorns. Dit alles ging altijd gepaard met wonderen."
Olifantenhoorns!
[bron]
Wat een uitputtend verhaal, dat Cansò de Santa Fides...
Nee, dan liever een kortere versie!
Die van Dominique-Marie Dauzet misschien...
premonstratenzer-monnik, archivaris in de abdij van Mondaye (Calvados),
doctor in de geschiedenis van de religies, en docent aan de Sorbonne...
In zijn boekje lezen we, als we de uitgeversfiche mogen geloven:
"Menigten middeleeuwse pelgrims wierpen zich, op weg naar Compostela, neer aan de voeten van de gouden Majesteit van deze heilige... deze verbazingwekkende vrouwelijke figuur van zachtheid en humor, die centraal stond - vele eeuwen ná haar dood - in het geweld van het jaar 1000."
Zachtheid...
En humor...
"Onder de wonderbaarlijkheid van legendarische verhalen, een realiteit onderzoekend die misschien nóg wonderbaarlijker is: de tederheid van God voor de kleintjes en voor de gewonden van het leven... roept Dauzet dit ‘kind met vermiljoenen bloemen’ op, dat Sainte Foy was...
tot en met haar boodschap voor vandaag...
die zeer ontroerend en aangrijpend is
m.b.t. armen en gevangenen..."
[bron]
in een weinig tot niet bekende kerk in Parijs...
