de jonge glavašević 2

-Bojan Glavašević in Brussel-

portret van Siniša door zijn zoon Bojan

gepromoveerd sociolinguïst en (inmiddels onafhankelijk) politicus

in het Kroatische en ook Europese parlement

hier met name over het misbruik (door extreemrechts...)

dat - zoals steeds - van mooie figuren als zijn vader wordt gemaakt

(maar het goede triomfeert, het is sterker dan welke intrige en leugen ook)

Herlezen we het subscript dat onder de film 'Verstomde Stem' werd geschreven:

'In omstandigheden waarin de gemiddelde, conformistische burger het schip zou verlaten, besloot Siniša te blijven. Tijdens het drie maanden durende beleg, de brute bombardementen en de straat- gevechten om de stad, waren zijn zacht-emotionele radio-uitzendingen meer dan oorlogsverslagen en meer dan informatie, zowel voor de inwoners van Vukovar in de schuilkelders, als voor de rest van Kroatië. Siniša's stem werd een symbool voor Vukovars verdediging, voor verzet en weerstand, het bewijs dat de stad nog leefde.

Maar deze stem, die het moreel opkrikte en het vertrouwen in de verdediging en het voortbestaan ​​van de stad aanwakkerde, werd tegelijkertijd een grote vijand voor de belegeringscommandanten. Na de val van de stad, zocht Siniša met anderen zijn toevlucht in het ziekenhuis, dat toen de vei-ligste plek leek. Het Joegoslavische Volksleger (JNA) sloot een overeenkomst met vertegenwoor-digers van de Kroatische regering en kreeg toezeggingen van Europese waarnemers voor de neutralisatie van het ziekenhuis. Volgens deze overeenkomst zou de evacuatie worden uitgevoerd door het Internationale Rode Kruis, en mocht vanaf dat moment geen enkele soldaat van welk leger dan ook het ziekenhuis betreden...

Het JNA negeerde echter de overeenkomst, nam het ziekenhuis in bezit, nam Siniša mee, samen met 265 andere mannen, en sindsdien is er geen spoor meer van hen gevonden. Vijf en een half jaar later werd zijn lichaam opgegraven en geïdentificeerd, tussen de slachtoffers van het massa-graf in Ovčara.

In de rechtszaken in Den Haag en Belgrado is niet volledig onderzocht hoe de stem die een symbool was geworden van het verzet in Vukovar precies is gedood. Het verhaal van Siniša wordt in deze film verteld aan de hand van zijn eigen oorlogsreportages, en gesprekken met Europese en binnen-landse waarnemers, intellectuele activisten, politici, journalisten, kortom, iedereen die wel een bijdrage kon leveren aan het antwoord op de vraag: wie heeft besloten de stem te smoren?

Siniša liet ons een verhaal na, geschreven tijdens het beleg, gedreven door vragen als: "Wie blijft er over, als we allemaal de moed opgeven en vluchten in onze angst? Aan wie laten we de stad na? Wie zal haar voor mij bewaken, als ik er niet meer ben?"'

[bron]

eugenio zolli 2

'Israël gaat studeren in Wenen, later in Florence.

Hij is tegelijkertijd ingeschreven in het Instituut voor Hogere Studies én in het Italiaanse Rabbijnencollege, omdat hij de wens van zijn - ondertussen overleden - moeder wil inwilligen.

-Synagoge van Triëst-

In 1913 - 32 jaar oud - wordt hij benoemd tot vice-rabbijn in Triëst, de grote havenstad van de Donaumonarchie aan de Adriatische Zee, die na de Eerste Wereldoorlog aan Italië zal toevallen.

In die stad leert hij het zionisme kennen, de beweging gesticht door Theodor Herzl in 1897. De zionisten komen vooral uit Oost-Europa, en zijn gevlucht voor de anti-joodse vijandigheid van het tsaristische Rusland.

De jonge rabbijn hoopt dat het zionisme er niet zal toe leiden "dat de wereld verrijkt wordt met nog maar eens een nieuw nationalisme of een nieuw racisme"... maar dat er "een nieuw vuur van menselijke en goddelijke naastenliefde zal opflakkeren".

Zoller spant zich in om visa en paspoorten te verkrijgen

voor de vele joden die vanuit Triëst naar Palestina willen vertrekken,

en daarbij let hij niet op hun afkomst of hun politiek-religieuze gezindheid.

Hij voelt zich vervuld van hoop als hij hen ziet afvaren,

en op een dag vertrekt hij om zelf ter plekke de joden op te zoeken.

Maar zijn bezoek is van korte duur,

want de ontgoocheling is groot:

"De Bijbel, eeuwige bron van vroomheid en weg die naar God leidt, is een nationaal monument geworden. En een hoogleraar aan de universiteit van Jeruzalem stelt dat het Koninkrijk van de Messias van deze wereld is! Het is alsof men het Koninkrijk opoffert voor het koninkrijk... Ik voelde mij buitengesloten en vreemd in het huis waarin ik geboren was. Ik begreep het niet, en kon niet begrepen worden."

En nog: "Ik stierf, dag na dag, uur na uur...

om herboren te worden in het grote licht van Christus."

Het interbellum

is voor Israël vooral een periode van een uitzonderlijke geestelijke verdieping.

Hij leest de Bijbel als één geheel, wat niet vanzelfsprekend is voor een rabbijn.

Jesaja, Job, Jezus, Paulus...

Elke avond stelde hij er zich mee tevreden de Bijbel op goed geluk te openen - het Oude of het Nieuwe Testament - om te mediteren. Zo werd hij steeds meer vertrouwd met de persoon en het onderricht van Jezus, zonder dat er van enig vooroordeel sprake was.

In 1904 zei koning Victor-Emmanuel III nog aan Theodor Herzl: "De joden zijn voor ons voor 100% Italianen"... En wanneer in 1938 Duitsland druk begint uit te oefenen op fascistisch Italië, antwoordt Mussolini met het italianiseren van de joodse familienamen...

Israël Zoller wordt Italo Zolli!'

[bron]