de jonge glavašević 2

-Bojan Glavašević in Brussel-

portret van Siniša door zijn zoon Bojan

gepromoveerd sociolinguïst en (inmiddels onafhankelijk) politicus

in het Kroatische en ook Europese parlement

hier met name over het misbruik (door extreemrechts...)

dat - zoals steeds - van mooie figuren als zijn vader wordt gemaakt

(maar het goede triomfeert, het is sterker dan welke intrige en leugen ook)

Herlezen we het subscript dat onder de film 'Verstomde Stem' werd geschreven:

'In omstandigheden waarin de gemiddelde, conformistische burger het schip zou verlaten, besloot Siniša te blijven. Tijdens het drie maanden durende beleg, de brute bombardementen en de straat- gevechten om de stad, waren zijn zacht-emotionele radio-uitzendingen meer dan oorlogsverslagen en meer dan informatie, zowel voor de inwoners van Vukovar in de schuilkelders, als voor de rest van Kroatië. Siniša's stem werd een symbool voor Vukovars verdediging, voor verzet en weerstand, het bewijs dat de stad nog leefde.

Maar deze stem, die het moreel opkrikte en het vertrouwen in de verdediging en het voortbestaan ​​van de stad aanwakkerde, werd tegelijkertijd een grote vijand voor de belegeringscommandanten. Na de val van de stad, zocht Siniša met anderen zijn toevlucht in het ziekenhuis, dat toen de vei-ligste plek leek. Het Joegoslavische Volksleger (JNA) sloot een overeenkomst met vertegenwoor-digers van de Kroatische regering en kreeg toezeggingen van Europese waarnemers voor de neutralisatie van het ziekenhuis. Volgens deze overeenkomst zou de evacuatie worden uitgevoerd door het Internationale Rode Kruis, en mocht vanaf dat moment geen enkele soldaat van welk leger dan ook het ziekenhuis betreden...

Het JNA negeerde echter de overeenkomst, nam het ziekenhuis in bezit, nam Siniša mee, samen met 265 andere mannen, en sindsdien is er geen spoor meer van hen gevonden. Vijf en een half jaar later werd zijn lichaam opgegraven en geïdentificeerd, tussen de slachtoffers van het massa-graf in Ovčara.

In de rechtszaken in Den Haag en Belgrado is niet volledig onderzocht hoe de stem die een symbool was geworden van het verzet in Vukovar precies is gedood. Het verhaal van Siniša wordt in deze film verteld aan de hand van zijn eigen oorlogsreportages, en gesprekken met Europese en binnen-landse waarnemers, intellectuele activisten, politici, journalisten, kortom, iedereen die wel een bijdrage kon leveren aan het antwoord op de vraag: wie heeft besloten de stem te smoren?

Siniša liet ons een verhaal na, geschreven tijdens het beleg, gedreven door vragen als: "Wie blijft er over, als we allemaal de moed opgeven en vluchten in onze angst? Aan wie laten we de stad na? Wie zal haar voor mij bewaken, als ik er niet meer ben?"'

[bron]