maria v/h hh

Maria Droste zu Vischering

(als non, Maria van het Goddelijk Hart...)

riep paus Leo XIII tweemaal op

tot consecratie van de wereld

aan het Heilig Hart

met succes

!

Margaretha Alacoque & Maria Droste

In Thee, O LORD, do I put my trust

Let me never be ashamed

ps.31:2

zonder man

Op 25 maart...

de dag waarop de Kerk het feest viert... 

kreeg ik een visioen van Maria's Aankondiging.

Ik zag de Heilige Maagd kort na haar huwelijk in het huis van Nazareth. 

Jozef was er niet. 

Hij was op dat moment met twee lastdieren onderweg naar Tiberias, waar hij zijn gereedschap ging halen. Maar Anna was in huis, met haar dienstmaagd, en twee van de maagden die met Maria in de tempel waren geweest. Alles in huis was door Anna opnieuw ingericht.

Tegen de avond baden ze allemaal, terwijl ze rond een ronde kruk stonden, van waaruit ze daarna de opgediende groenten aten. Anna leek het erg druk te hebben met de huishoudelijke zaken, en een tijdlang liep ze her en der rond, terwijl de Heilige Maagd de trap opging naar haar kamer. 

Annunciatie (James Tissot)

Daar trok ze een lang, wit wollen gewaad aan... 

zoals men dat tijdens het gebed gewoonlijk droeg. 

Een gordel om haar middel, en een geelachtig witte sluier over haar hoofd. 

De meid kwam binnen, stak de vertakte lamp aan en trok zich terug. 

Maria haalde een klein, laag tafeltje tevoorschijn, dat tegen de muur stond opgevouwen, en plaatste het in het midden van de kamer. Het had een halfrond blad, dat op een beweegbare steun omhoog kon worden geklapt, zodat het tafeltje, klaar voor gebruik, op drie poten stond. 

Maria spreidde er een rood en vervolgens een wit, transparant kleedje over uit, dat aan de kant tegenover het blad naar beneden hing. Het was aan het uiteinde omzoomd, en in het midden geborduurd. Over de afgeronde rand was een witte hoes uitgespreid. 

Toen het tafeltje was klaargemaakt, legde Maria er een rond kussentje voor neer, en terwijl ze beide handen op het blad liet rusten, zakte ze zachtjes op haar knieën neer, met haar rug naar haar bed gekeerd, de deur van de kamer aan haar rechterkant. 

De vloer was voorzien van vloerbedekking. Maria liet haar sluier over haar gezicht zakken, en vouwde haar handen, maar niet de vingers, voor haar borst. 

-

Ik zag haar lange tijd met intense vurigheid bidden. 

Ze bad om Verlossing, om de Beloofde Koning, en dat haar eigen smeekbeden enige invloed op Zijn komst mochten hebben. Ze knielde lang neer, alsof ze in extase was, haar gezicht ten hemel opgeheven. Toen liet ze haar hoofd op haar borst zakken, en vervolgde zo haar gebed. 

En nu keek ze naar rechts, en zag een stralende jongeman, met golvend, geel haar. Het was de aartsengel Gabriël. Zijn voeten raakten de grond niet. In een schuine lijn en omringd door een gloed van licht en glorie, kwam hij naar beneden drijven naar Maria. De lamp werd zwakker, want de hele kamer werd verlicht door de glorie.

De engel, met de handen zachtjes opgeheven voor zijn borst, sprak tot Maria. Ik zag de woorden als letters van glinsterend licht uit zijn lippen komen. Maria antwoordde, maar zonder op te kijken. 

Toen sprak de engel opnieuw en Maria, alsof ze gehoorzaam was aan zijn bevel, tilde haar sluier een beetje op, wierp een blik op hem en zei: 'Zie, de dienstmaagd des Heren. Laat het met mij geschieden naar uw woord!' 

H.Margaretha-Maria Alacoque

Ik zag haar nu in diepere extase. 

Het plafond van de kamer verdween, en boven het huis verscheen een lichtende wolk, met een pad van licht, dat van daaruit naar de geopende hemel leidde. Ver in de bron van dit licht, zag ik een visioen van de Allerheiligste Drie-eenheid. Het was als een driehoek van glorie, en ik dacht dat ik daarin de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zag.

Terwijl Maria de woorden uitsprak: 'Moge het met mij geschieden volgens uw woord!', zag ik een verschijning van de Heilige Geest. Het gelaat was menselijk, en de hele verschijning omgeven door oogverblindende pracht, alsof het omringd was door vleugels. 

Uit de borst en de handen zag ik drie lichtstromen komen. Ze drongen de rechterkant van de Heilige Maagd binnen en verenigden zich tot één onder haar hart. Op dat moment werd Mary volkomen transparant en stralend. Het was alsof de ondoorzichtigheid verdween zoals duisternis voor die vloed van licht.

Terwijl de engel en met hem de stromen van glorie verdwenen, zag ik langs het pad van licht dat naar de hemel leidde stortbuien van half ontbloeide rozen en kleine groene blaadjes op Maria vallen. 

Zij, geheel in zichzelf opgegaan, zag in zichzelf de vleesgeworden Zoon van God: een kleine, menselijke vorm van licht, met alle ledematen, zelfs tot in de kleine vingertjes perfect. 

Het was ongeveer middernacht dat ik dit mysterie zag.

-

Er verstreek enige tijd... 

en toen gingen Anna en de andere vrouwen Maria's kamer binnen. 

Maar toen ze haar in extase zagen, trokken ze zich onmiddellijk terug. 

De Heilige Maagd stond toen op, stapte naar het kleine altaar aan de muur, liet de afbeelding van het omzwachtelde kind [Mozes...] dat erboven was gerold neer, en bad, staande onder de lamp ervoor. 

Pas tegen de ochtend ging ze liggen. 

Maria was op dat moment iets meer dan veertien jaar oud.

Een intuïtieve kennis van wat er was gebeurd, werd aan Anne overgedragen. 

Maria wist dat ze de Verlosser had ontvangen, ja, haar innerlijk lag voor haar open. 

En dus begreep ze meteen dat het koninkrijk van haar Zoon bovennatuurlijk moest zijn... 

en dat het Huis van Jacob [natie Israël], de Kerk, de hereniging zou zijn... 

van de herboren/herschapen mensheid.

Ze wist dat de Verlosser de Koning van Zijn volk zou zijn... 

dat Hij hen zou zuiveren en zou laten zegevieren. 

Maar dat Hij, om ze te verlossen... 

moet lijden en sterven.

Evenzo werd mij uitgelegd... 

waarom de Verlosser negen maanden in de schoot van Zijn moeder bleef. 

Waarom Hij als een klein kind werd geboren, en niet als een volmaakte man, zoals Adam. 

En waarom Hij ook niet de schoonheid van Adam in het Paradijs nam. 

De vleesgeworden Zoon van God wilde verwekt en geboren worden... 

zodat conceptie en geboorte, die door de zondeval zo onheilig waren geworden... 

weer heilig zouden worden. 

-

Maria was Zijn moeder, en Hij kwam niet eerder... 

omdat Maria de eerste en enige vrouw was die zonder zonde werd verwekt. 

Toen Jezus ter dood werd gebracht, was hij drieëndertig jaar, vier maanden en twee weken oud.

Ik dacht de hele tijd: hier in Nazareth zijn de dingen anders dan in Jeruzalem. 

Daar durven de vrouwen geen voet in de Tempel te zetten. 

Maar hier, in deze kerk in Nazareth... 

is een maagd zelf de Tempel... 

en het Allerheiligste... 

rust in haar.

[emmerich]

garnier 3

Na de ramp van de oorlog van 1870... 

zich de openbaringen herinnerend [in de 17e eeuw] van het Heilig Hart van Jezus aan de heilige Marguerite-Marie Alacoque, lanceerden twee fervente christenen, Alexandre Legentil en Hubert Rohault de Fleury, het idee om een ​​tempel voor het Heilig Hart te bouwen, waar gebed onophoudelijk naar de hemel zou opstijgen voor de paus, de kerk en Frankrijk. 

In 1872 hoorde Adèle, nadat ze een krantenartikel had horen voorlezen over dit project voor een votiefkerk gewijd aan het Heilig Hart, een innerlijke stem die tegen haar zei: ‘Daar wil Ik jou hebben.’ Sindsdien achtervolgde deze roeping haar zonder ophouden, met grote zachtmoedigheid.

Op een avond in september 1874 merkte ze heel helder dat Onze Heer dag en nacht de expositie van het Heilig Sacrament in Montmartre verlangde, en hoorde ook deze woorden heel duidelijk: 'Ga de aartsbisschop van Parijs zoeken en praat met hem.' 

Met goedkeuring van haar geestelijk leidsman ging ze naar kardinaal Guibert, die enigszins ironisch antwoordde dat de kerk nog niet eens was opgericht en dat haar verzoek hem niet haalbaar leek. Het was echter de kardinaal zelf die later de eeuwige aanbidding tot stand zou brengen die hij toen voor onmogelijk had gehouden (en die sinds 1 augustus 1885 dag en nacht niet is opgehouden.)

-

Op 16 juni 1875 werd de eerste steen gelegd... 

van de toekomstige basiliek van Montmartre. 

Diezelfde dag biedt Adèle, in eenheid met de aanbidding van liefde en eerherstel die er aan Christus moest worden betoond, zichzelf aan als slachtoffer om heel specifiek te delen in het lijden van de Verlosser, doorheen haar eigen leven.

-

Aan het einde van datzelfde jaar... 

terwijl de basiliek van Montmartre werd gebouwd, schreef Adèle aan kardinaal Guibert: 

‘In dit Frankrijk waar Hij van houdt, en waar het Hem behaagde de stromen van liefde en barmhartigheid te manifesteren waarvan de H. Eucharistie zowel de oceaan als het kanaal is... verwacht Jezus hier niet dat zielen, voorwerp van Zijn bijzondere barmhartigheden, door zich met Hem te verenigen, zich voor altijd wijden aan het herstelgericht gebed aan de voet van Zijn altaar? En dat ze door hun nederige smeekbeden een vertraging verkrijgen van de frequentie van heiligschennis, en een rem zetten op de besmettelijke verspreiding van onverschilligheid en vergeetachtigheid?'

Zo brengt zij een verzoek van Jezus tot uitdrukking: 

de oprichting van een nieuwe orde van aanbidding van nonnen. 

Zelf begon zij op 18 mei 1876 een gebedsleven in een klein appartement in Montmartre. 

Maar haar gezondheid verzwakte en ze leed een echt martelaarschap, waarvan ze alleen verlichting kreeg tijdens de mis, waarin haar ziel genaden van troost ontving. Naarmate de ziekte verergert, wordt het duidelijk dat ze dit soort leven niet kan blijven leiden. Omdat ze de wil van God hierin onderscheidde, verliet ze Montmartre op 13 september daaropvolgend, met de onoverwinnelijke hoop daar terug te keren. 

-

Maandenlang bleef ze bij haar familie... 

tussen leven en dood, waarna ze weer enigszins gezond werd. 

Lang later zou ze over deze lange tijd van beproeving zeggen: ‘Ik had periodes van vreselijke en soms heel lange droefheid en ontmoediging... Ik kon mezelf alleen maar neerleggen en nauwelijks een ander gebed uitspreken dan het Onze Vader.’

-

In 1878 ging Adèle naar Lourdes. 

‘Op 15 augustus’, schreef ze, ‘terwijl ik voor de grot in gebed was, kwam het bij me op dat Maria mij daarheen had gebracht om het werk en alle toekomstige slachtofferzielen onder haar moederlijke bescherming te plaatsen. Dus schreef ik aan Haar voeten in een paar regels een nederige offerande van de opkomende Sociëteit, volledig toegewijd en uitsluitend gewijd aan het eerherstel aan het Hart van Jezus, onder de bescherming van de Onbevlekte Maria... Ik stopte het vel papier in een gleuf van de rots... Het ontsnapte uit mijn vingers en viel in een gat waar geen profaan oog, geen hand, doorheen kon dringen.' 

Tegelijkertijd begroef een vriendin van Adèle met een soortgelijk gebaar het offer van hun twee levens in de fundamenten van de basiliek van Montmartre.

[bron]