291.6
Maria Valtorta:
'"Kom, kom. Kijk hoe ver de anderen weg zijn.
Laten we rennen om ze in te halen!"
En Hij zet hem neer, en, zijn hand vasthoudend,
rennen ze tot ze zich weer bij de groep voegen.
"Meester, wat heb Jij gedaan?"
"Ik was Margziam de uren van de dag aan het uitleggen."
"En de jongen huilde? Dan moet hij stout zijn geweest,
en Jij verontschuldigt hem alleen, uit vriendelijkheid!"
zegt Petrus.
"Nee, Simon.
Hij heeft Mij gadegeslagen bij het bidden. Dat hebben jullie niet gedaan.
Hij vroeg Me naar de reden. Ik gaf hem de reden.
De jongen was ontroerd door Mijn woorden.
Laat hem nu met rust!...
Ga naar mijn moeder, Margziam.
En jullie, luister allemaal. De les zal ook jullie geen kwaad doen."
En Jezus legt opnieuw het nut van gebed uit
tijdens de belangrijkste uren van de dag.
Waarbij Hij de uitleg over het negende uur weglaat.
En Hij besluit:
"Vereniging met God is dit:
Hem te allen tijde aanwezig te hebben
om Hem te loven of te aanroepen.
Doe dit en je zult vooruitgang boeken
in het leven van de geest."
Bosra is nu vlakbij.
Verspreid over de vlakte, lijkt het uitgestrekt
en prachtig, met muren en torens.
De vallende avond dempt de tonen van de huizen en het landschap tot een lome grijspaarse tint, waarin de contouren vervagen, terwijl het geblaat en gegrom van de schapen en varkens, opgesloten in hokken buiten de muren, de stilte van het landschap verbreken.
Een stilte die eindigt zodra de karavaan, na de poort gepasseerd te zijn, een doolhof van smalle straatjes betreedt, die degenen die de stad van buitenaf mooi vonden, teleurstellen.
Stemmen, geuren en... stank blijven hangen in de kronkelende straatjes, en vergezellen de pelgrims naar een plein, ongetwijfeld een markt, waar zich de herberg zich bevindt.
Zo zijn ze aangekomen, in Bosra.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten