291.5
Maria Valtorta:
'Margziam kijkt Hem verschrikt aan, bleek geworden,
met een sterk verlangen om te huilen op de lippen
en in zijn ontstelde oogjes.
Met een onzekere stem zegt hij:
"Maar Jij bent de Redder! Ben Jij dan degene die sterft op dat uur?"
Tranen beginnen over zijn wangen te rollen,
en zijn kleine mondje drinkt ze,
terwijl het, halfopen, wacht
op een ontkenning.
Maar Jezus zegt:
"Dat zal Ik zijn, kleine discipel. En ook voor jou."
En terwijl het kind in stuiptrekkend snikken uitbarst,
trekt Hij hem tegen Zijn hart en zegt:
"Doet het Je verdriet, dat ik sterf?"
"O! Mijn enige vreugde! Ik wil dit niet!
Ik... Laat mij in Jouw plaats sterven..."
"Jij moet Mij overal ter wereld prediken/uitdragen.
Zo is het gezegd/geschreven.
Maar luister!
Ik zal gelukkig sterven,
omdat Ik weet dat jij van Me houdt.
En daarna zal Ik weer opstaan!
Herinner jij je Jona nog?
Hij kwam mooier uit de buik van de walvis tevoorschijn, uitgerust, sterk.
Ik ook, en Ik zal onmiddellijk naar jou toekomen en zeggen:
'Kleine Margziam, jouw tranen hebben Mijn dorst gelest.
Jouw liefde hield Me gezelschap in het graf.
Nu kom Ik om je te zeggen: Wees Mijn priester!'
en Ik zal je kussen, met de geur van het Paradijs
nog steeds om Me heen."
"Maar waar zal ik dan zijn?"
Niet bij Petrus? Niet bij Jouw Moeder?"
"Ik zal je redden van de helse golven van die dagen.
De zwaksten en onschuldigsten zal ik redden.
Behalve één...
Marjiam, kleine apostel, wil je me helpen
om te bidden voor dat uur?"
"O! Ja, Heer! En de anderen?'
"Dit is een geheim tussen Mij en jou. Een groot geheim.
Want God openbaart zich graag aan de kleintjes...
Huil niet meer. Glimlach!
En bedenk, dat Ik daarna nooit meer zal lijden.
En Me alleen alle liefde van de mensheid zal herinneren,
die van jou het eerst."'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten