thérèses kleine weg 7

Uit datzelfde interview met Emmanuel Schwab

n.a.v. zijn benoeming als rector van het Heiligdom

inmiddels twee jaar geleden...

"Ik kom uit Parijs...

ben afgestudeerd als ingenieur aan de École Arts et Métiers ParisTech

en in 1988 tot priester gewijd.

Ik begon in de parochie St.-Jean-Baptiste-de-la-Salle, in het 15e arrondissement van Parijs.

Vervolgens had ik de immense vreugde en genade om de bouw van de nieuwe parochie Notre-Dame de l'Arche d'Alliance, eveneens in het 15e arrondissement, te mogen verzorgen, met een kerk waarvan de architectuur gedurfd maar interessant is. En om tegelijkertijd ook de parochiegemeenschap mee op te bouwen. Iets nieuws bouwen was geweldig!

Tegelijk was ik kapelaan van het Lycée Buffon en van twee colleges.

-ND de l'Arche d'Alliance (Parijs)-

Toen deze parochie goed op gang was gekomen,

werd ik toegewezen aan de parochie van Saint-Ferdinand-des-Ternes, in het 17e...

waar ik ontdekte dat de crypte gewijd was aan de heilige Thérèse van het Kind Jezus!

Ik werd er ook kapelaan van de vereniging Aux Captifs, la Libération, die zich inzet voor daklozen en mensen die in de prostitutie leven in Parijs. De missie van deze prachtige vereniging is te evangeliseren door middel van sociaal werk, te getuigen van de naastenliefde van Christus, van God, door de daden die men stelt, niet door de woorden die we spreken, maar door nabijheid.

Het was een geweldige ervaring voor mij om deze vereniging twaalf jaar lang te begeleiden. Het was een zeer complementaire ervaring met mijn leven als parochiepriester, ook inhoudelijk, omdat het niet dezelfde bevolkingsgroepen of thema's betrof, maar er werden wel verbindingen gelegd. Een parochiepriester loopt voorop, hij bekleedt een leidinggevende positie, terwijl de pastor van deen vereniging ondersteuning biedt.

In 2013 tot slot...

werd ik benoemd tot parochiemedewerker van St.-Léon in Parijs, opnieuw in het 15e...

Deze parochie heeft een aantal unieke kenmerken, met veel gebouwen en een aanwezigheid van militaire families. Dit is een kenmerk van deze parochie waarvan ik erg heb gehouden."

[bron]

brat albert 6

Door de voorzienigheid...

werd Adam Chmielowski's aardse lot van kinds af aan al met de armen in verband gebracht. 

Toen men zich direct na de bevalling afvroeg of het tere jongetje wel zou leven, regelde zijn moeder de zgn. 'zegen van de armen': ze vroeg de bedelaars die voor de kerk stonden om het kind mee vast te houden, samen met de peetouders, voor de doop.

De jongen herstelde, maar een paar jaar later werd hij opnieuw ernstig ziek. Zijn moeder deed toen een belofte aan God dat als Adam het zou overleven, ze hem mee zou nemen op een dankbedevaart naar het wonderbaarlijke kruisbeeld in de cisterciënzerabdij in Mogiła bij Krakau en - volgens de gewoonte van die tijd - een religieus habijt zou dragen voor die tijd. De jongen herstelde.

Na het neerslaan van de Januari-opstand... 

zette Adam Chmielowski zoals gezegd zijn ingenieursstudies voort in Gent... 

maar hij ontdekte al snel zijn passie voor kunst. Hij begon zijn studies aan de School voor Schone Kunsten van Warschau en ging uiteindelijk naar de Academie voor Schone Kunsten in München. Het was daar, in de hoofdstad van Beieren, en vervolgens in Parijs, dat hij erg religieus werd.

'Kun je met kunst ook God dienen?' vroeg hij zich vaak af. Een van zijn toenmalige medebewoners in Parijs herinnerde zich dat 'hij diep religieus was, we gingen elke zondag samen naar de Poolse kerk.'

Ze woonden ook de aanbidding van het Heilig Sacrament bij in de kapel van de Franciscaanse Missionarissen. Chmielowski was ook 'zeer barmhartig en ging nooit voorbij aan de armen zonder aalmoezen te geven.'

Hij schilderde in die tijd veel en hij was er heel goed in.

Zijn schilderijen wonnen zelfs prijzen.

-

Naarmate hij ouder werd... 

raakte hij meer en meer ontevreden over de wereld. 

Na zijn terugkeer naar Polen in september 1880, trad hij toe tot het jezuïetennoviciaat in Stara Wieś. 

Waarom? 'Ik kan dit slechte leven dat de wereld ons serveert, niet langer verdragen, ik wil die zware ketting niet meer dragen. De wereld rukt als een dief elke dag en ieder uur al het goede uit het hart, het steelt de liefde van de mensen, het steelt vrede en geluk, het steelt onze God en de hemel. Voor dit alles houd ik een wet hoog: als ik mijn ziel verlies, wat zou ik dan nog hebben?' - schreef hij in een brief aan de beroemde actrice Helena Modrzejewska, die hij in Parijs had leren kennen.

Leon Wyczółkowski

De jezuïeten accepteerden hem niet. 

Ze waren bang voor de spirituele crisis die hij op dat moment doormaakte. 

Nadat hij die had overwonnen, trad hij toe tot de Derde Orde van Sint Franciscus. Als broeder besloot Albert het pad van Sint Franciscus van Assisi trouw te volgen en in extreme armoede te leven. Hij bracht de rest van zijn leven door in Krakau, waar hij de armen begon te helpen.

'Als je de armen wilt redden, moet je ze niet belasten met vermaningen of zedenpreken, terwijl je zelf goed gevoed bent en goed gekleed gaat. Je moet minder worden dan de allerarmsten om hen op te tillen!' dacht hij.

'Hoe meer iemand in de steek gelaten is, hoe groter de liefde waarmee we die persoon moeten dienen, omdat het de gewonde Heer zelf is die we redden, in Zijn aangezicht van de lijdenden.'

-

Hij woonde bij de armen in de stookruimte... 

sleepte een kar door de stad en verzamelde voedsel en andere geschenken voor hen. 

Hij bleef schilderen, maar nu enkel om in het levensonderhoud van zijn paupers te voorzien.

Al snel kreeg hij het gezelschap van een paar broeders die al evenzeer extreem zware levensomstandigheden en extreme armoede konden doorstaan. Zo zijn de Albertijnen geboren. Broeder Albert richtte al snel ook de vrouwelijke tak van zijn gemeenschap op, om voor arme vrouwen te zorgen.

[bron]

brat albert 5

De wrede reactie... 

van de tsaristische autoriteiten op deze opstand... 

dwong Chmielowski om Polen te verlaten. 

Hij stopte in Gent in België waar hij de landbouw-ingenieursstudies die hij eerder al in Polen begonnen was (in functie van het overnemen van het familiale landgoed) hervatte. 

Tijdens deze periode ontdekte hij, dat hij ook een talent voor schilderen had, dat hij begon te ontwikkelen, ondanks de bezwaren van familieleden tegen die verandering van richting.

Dit was echter van korte duur, en in 1870 trad hij toe tot de kunstacademie van München, waar hij bevriend raakte met enkele beroemde Poolse kunstenaars, waaronder Stanisław Witkiewicz, Józef Chełmoński, Aleksander Gierymski en Leon Wyczółkowski. 

Hij was productief en stuurde zijn werk naar tentoonstellingen in Polen. 

Een tijdlang was hij een populair artiest. 

Religieuze thema's begonnen op dit moment op te duiken... 

zoals het visioen van St. Margaret, en zijn meest gevierde werk, Ecce homo... 

dat zich momenteel in de kapel van de Albertine Sisters in Krakau bevindt.

Chmielowski hield niet van de roem die zijn werken hem bezorgden, en werd zelfs opgenomen in het ziekenhuis wegens depressie. Zijn sterke politieke overtuigingen inspireerden zijn interesse in de menselijke conditie, en steeds meer ontwikkelde hij een vriendelijke en medelevende geest die hem ook bewust maakte van het lijden van de armen in het gebied. 

Hij voelde zich genoodzaakt om mensen in nood te helpen... 

en deed vrijwilligerswerk in de daklozenopvang in Krakau. 

Jaren van diepe reflectie zouden ertoe leiden dat Chmielowski zijn schildercarrière zou opgeven om onder de armen te gaan leven en zelf ook het leven van een bedelaar te accepteren. 

In 1879 verbleef hij een korte tijd in Lviv met een vriend.

[wiki]